မျိုးစေ့ရဖို့က တကယ်ကိုမလွယ်ပါလား

လင်ယုယန်၏ ပြည့်လျှံနေသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ကျန်းပေရန်သည် ယနေ့ ရေမှန်ခန်းမသို့ သွားသင့်၊ မသွားသင့်ကို ချင့်ချိန်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှုအလယ်တွင် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏နေ့စဉ် "တောင်ကင်းလှည့်ခြင်း" ကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယနေ့သူရရှိခဲ့သော အမှတ်များသည် များများစားစားမရှိပေ ငါးမှတ်သာဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းရဲ့ သယံဇာတတွေက ခေါင်းပုံဖြတ်ရ ပိုပိုခက်လာပြီ…

သူသည် မနက်ဖြန် အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါးတောင်ထွတ်သို့ သွားလည်ရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏တဲငယ်လေး၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးသည့်ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ရှေ့သို့တိုးကာ ယွီမန်ဝင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကိုဦးစွာ နှုတ်ဆက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယွီမန်ဝင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဟုသာ ဖော်ပြနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို နားမလည်နိုင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ရင်း သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်က မင်းမလာတာကြာပြီလို့ သတိထားမိလို့ ငါ့ကိုလာခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ"

ကျန်းပေရန်သည် မနေ့က အနေရခက်သောအခြေအနေအပြီးတွင် ခန်းမသခင်ရှီသည် စိတ်အေးသွားရန် ရက်အနည်းငယ်လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူအများကြီး တွေးမိပုံရသည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီကို ဒီခရီးအတွက် အလုပ်ရှုပ်စေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူက မေးသင့်တာကိုလည်းမမေးဘူး၊ မစပ်စုသင့်တာကိုလည်း မစပ်စုဘူး။

ကျန်းပေရန်၏ ခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ထိန်းချုပ်ထားသော အမူအကျင့်ကိုကြည့်ရင်း ယွီမန်ဝင်းသည် သူ၏စိတ်နေစိတ်ထားတွင်လည်း ကောင်းကွက်များရှိသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

တည့်တိုးပြောရလျှင်၊ မကြာမီ ယွီမန်ဝင်းသည် ကျန်းပေရန်ကို ရှီဖုန်းလန်၏ နေအိမ်ဖြစ်သော---ရေသစ်ခွအဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အစေခံတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် ပန်းဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပန်းချီဆွဲနေသော ရှီဖုန်းလန်ကို အလျင်အမြန် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ခြေသံများကြားသောအခါ ရှီဖုန်းလန်သည် သူမ၏စုတ်တံနှင့် ခရမ်းရောင်ရွှံ့စပ်ထားသော ဆေးခွက်ကို လက်ထဲမှချကာ ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ပေရန်လေး၊ မနေ့က ဘာလို့ ကျောက်စိမ်းရနံ့ပန်းကို ပြန်မယူသွားတာလဲ"

ကျန်းပေရန်၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ သူမသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားခြင်းဖြစ်ရမည် ဟုတွေးမိသွားသည်။

သို့သော် ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဒီလောက်မရိုးရှင်းနိုင်ပေ။

သူမနိုးလာသောအခါ သူမ၏လက်မောင်းပေါ်မှ ပျက်စီးနေသော "တက်တူးများ" ကို သတိပြုမိမည်သာဖြစ်သည်။

အင်း…

ဒါဆို မနေ့ကဖြစ်ရပ်ကို အားလုံးက တိတ်တဆိတ် လျစ်လျူရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့…

ကောင်းတယ်၊ ငါအဲ့ဒါကိုကြိုက်တယ်။

လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးရင်း ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီတပည့်က မနေ့က အရက်ရှိန်ကြောင့် မူးဝေသွားပြီး နောက်ပိုင်းဘာမှမမှတ်မိတော့ပါဘူး"

"ဟားဟား၊ ငါလက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားတာမှာ မရှုံးနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ! ဒါဆို ဒီနေ့ငါတို့---"

ရှီဖုန်းလန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယွီမန်ဝင်း၏ စူးရှသောအကြည့်က သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အွတ်…"

မကျေမနပ်အသံလေးတစ်ခုပြုရင်း ရှီဖုန်းလန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီရဲ့ အပြောအရဆိုရင် မနေ့က ဒီခန်းမသခင်က အရင်သတိလစ်သွားတာဆိုတော့ မင်းကျောက်စိမ်းရနံ့ပန်းကို ယူသွားလို့ရတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခန်းမသခင်"

"ပြီးတော့ ငါ့အပင်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး"

"ဒီတပည့် မှတ်ထားပါ့မယ်"

သူမသည် မနေ့ကဖြစ်ရပ်များကို တကယ်ပင်ဂရုမစိုက်ပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုပန်းမျိုးစေ့များကို အလွန်လိုချင်နေသေးသည် မဟုတ်လား။

"ကောင်းပြီ။ မင်းအခုပဲ သွားစောင့်ရှောက်လို့ရပြီ။ ငါ့ပန်းချီကို ဆက်ဆွဲရဦးမယ်"

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ကျန်းပေရန်သည် လှည့်ကာ ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ယွီမန်ဝင်းသည် တိတ်တဆိတ် နောက်မှလိုက်ပါလာသည်။

ကျန်းပေရန် စတုတ္ထမြောက်ပန်းအိုးကို ဖြတ်တောက်ပြင်ဆင်နေမှသာ ယွီမန်ဝင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။

"မင်းမနေ့က ထွက်သွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို တကယ်ပဲ နည်းနည်းလေးတောင် မစူးစမ်းချင်ဘူးလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းပေရန်၏ အဖြေသည် ပြတ်သားလှသည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ…"

ယွီမန်ဝင်းသည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို နက်နဲတယ်လို့ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရိုးရိုးလေးပဲ လျစ်လျူရှုတတ်တယ်လို့ ခေါ်ရမလားတောင် မသိတော့ဘူး"

"သေမှာကြောက်လို့ပါ၊ ဒါပါပဲ"

"ဖူး---"

ကျန်းပေရန်၏ တည့်တိုးစကားများက ယွီမန်ဝင်းကို ဟားတိုက်ရယ်မောစေသည်။

အဟမ်း

ချောင်းဟန့်ကာ သူမ၏တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်းသည် ခွေးခြေခုံငယ်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ကျန်းပေရန်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတကယ်ပဲ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကို ဒီလောက်အန္တရာယ်များတယ်လို့ မြင်နေတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ထင်တာက တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက အန္တရာယ်များတယ်လို့ပါ"

"ဒါက… မမှားပါဘူး။ တပည့်တွေကို လစဉ်တောင်အောက်ဆင်းခိုင်းတဲ့ ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းတွေနဲ့ သံတံဆိပ်ရာထူးကို တည်ထောင်တာတွေက တပည့်အားလုံးမှာ ဒီအသိတရားကို ထည့်သွင်းပေးဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက…"

ယွီမန်ဝင်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမ၏ကျန်စကားများကို မျိုချကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဇီဂျင်းနဲ့ တခြားသူတွေက ဒီအသုတ်ထဲမှာ ငါအကြိုက်ဆုံး တပည့်သစ်တွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက အရမ်းနုံအလွန်းတယ်---ငါသူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေးတာဝန်တွေအတွက် အမြဲတမ်းစိုးရိမ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇီဂျင်းက မင်းကို တူးထုတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါဘယ်တုန်းကမှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ကံကြမ္မာလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့"

"မဟုတ်ပါဘူး။ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန်၏ ပြတ်သားသော ငြင်းဆိုမှုက ယွီမန်ဝင်းကို ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားစေသည်။

သူမသည် စကားအကြောင်းအရာကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြောင်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက မင်းစစ်တုရင်နည်းစနစ်အသစ်တွေကို နားလည်သွားလို့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

"ဟင်?"

ကျန်းပေရန်သည် ယွီမန်ဝင်းကို နားမလည်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် စောင့်ရှောက်သူယွီလာတုန်းက ခင်ဗျားကို ရှောင်ဖို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာလားလို့ မေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား? ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဟုတ်တယ်လို့ ဖြေခဲ့တယ်လေ"

ဒီစကားဝိုင်းကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး!

ယွီမန်ဝင်းသည် ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး ခွေးခြေခုံငယ်ကို ကန်သွားသည်။

ယွီမန်ဝင်း၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသဖြင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ၊ စိတ်ထိန်းပါ။ ဒီတပည့် စကားမှားသွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမမှားဘူး။ မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတိုင်းက အမှန်တရားပဲ---ဒါကောင်းတယ်"

သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်နေသည့်အလား ယွီမန်ဝင်း၏ အသက်ရှူသံသည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူမပြန်ထိုင်မည်အပြုတွင် ယွီမန်ဝင်းသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ရှီဖုန်းလန်သည် အနားသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်၊ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ"

ယွီမန်ဝင်းက မေးလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မန်ဝင်း၊ မင်းဘာလို့ ဒီမှာရှိနေသေးတာလဲ? ဒီနေ့မင်းမှာ ခန်းမကင်းလှည့်တာဝန် ရှိတယ်မဟုတ်လား"

"ကျွန်မအဲ့ဒါကို စောင့်ရှောက်သူစွန်းကို အပ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်မဒီမှာပဲ တစ်နေကုန်နေမှာ"

"အား…?"

ယွီမန်ဝင်း စကားဆုံးသည်နှင့် ရှီဖုန်းလန်နှင့် ကျန်းပေရန်နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှင်းလင်းသော မထီမဲ့မြင်အသံများ ပြုလိုက်ကြသည်။

ဒါက ယွီမန်ဝင်းကို သူမ၏ငွေရောင်သွားများက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်မိသည်အထိ ဒေါသထွက်စေပြီး၊ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။

သူမကိုဆက်လက် မဆွသင့်တော့ကြောင်း သိလိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်နှင့် ရှီဖုန်းလန်တို့သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် အလုပ်များဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။

ကြာမြင့်စွာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ ကျန်းပေရန်သည် နံနက်ခင်း ဘုန်းတန်ခိုးပန်းတစ်အိုးကို မြေသြဇာကျွေးနေစဉ် အသံတစ်ခုသည် သူ၏နားထဲတွင် ရုတ်တရက်မြည်ဟည်းလာသည်။

"ပေရန်၊ မန်ဝင်းကိုထွက်သွားအောင် နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားစမ်း၊ ဒါမှငါတို့ လက်ချောင်းထောင်တမ်း ကစားပွဲကို ပြန်ကစားလို့ရမှာ"

အဝေးမှ သူ့ကိုအားတက်သရော အချက်ပြနေသော ရှီဖုန်းလန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လက်ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ဟင်? မင်းလျှို့ဝှက်အသံလွှင့်နည်းကို မသုံးတတ်ဘူးလား"

ရှီဖုန်းလန်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အာ၊ ဒါဆိုနားထောင်---ငါမင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်…"

သူမ၏အသံလွှင့်မှုတစ်ဝက်တွင်၊ ရှီဖုန်းလန်သည် ကျန်းပေရန်က ထရပ်ကာ ယွီမန်ဝင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ၊ ခန်းမသခင်ရှီက သူကျွန်တော်နဲ့ လက်ချောင်းထောင်တမ်း ကစားပွဲကို ဆက်ကစားချင်ပြီး ခင်ဗျားကို မနှောင့်ယှက်စေချင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်"

"ဘာ!?"

ယွီမန်ဝင်းနှင့် ရှီဖုန်းလန်နှစ်ဦးစလုံးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြောင်သွားကြပြီး၊ ကျန်းပေရန် ထိုသို့ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု နှစ်ဦးစလုံးမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယွီမန်ဝင်းသည် အလျင်အမြန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှီဖုန်းလန်ထံသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားသည်။

"ခန်းမသခင်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်သုံးခုကို မေ့သွားပြီလား"

"ငါမမေ့ပါဘူး… ကျန်းပေရန်လိမ်နေတာ၊ ငါတကယ်မလုပ်…"

"ခန်းမသခင်"

"ကောင်းပြီ… ငါမှားသွားတယ်"

...

သူတို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ရေမှန်ခန်းမ၏ တကယ့်ခန်းမသခင်သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မပြောနိုင်တော့ပေ။သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးသည် အလားတူပင် ဒုက္ခပေးတတ်ကြသည်။

ဟူး…

မျိုးစေ့အချို့ရဖို့အတွက်နဲ့ ငါဒီလောက်အထိ ဖြတ်သန်းရမှာလား…?