အစ်ကိုကြီးကို လေ့လာသုံးသပ်ရန် အစည်းအဝေး

"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့သင်ခန်းစာက ဒီမှာပဲပြီးဆုံးတယ်။ ပြီးတော့ ကြေညာစရာတစ်ခုလည်းရှိတယ်။ သုံးရက်နေရင် ငါတို့ နီလာနှလုံးခန်းမနဲ့ ချစ်ကြည်ရေးပြိုင်ပွဲတစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်။ အားလုံး ကောင်းကောင်းလုပ်ဆောင်ပြီး ငါတို့ရေမှန်ခန်းမရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းကြလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

"အယ်!? ချစ်ကြည်ရေးပြိုင်ပွဲ?"

"ငါတို့နိုင်ရင် ဆုတွေရှိလား"

"နီလာနှလုံးခန်းမက အားကောင်းလား? ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူတို့နဲ့ ချစ်ကြည်ရေးပွဲလုပ်ရတာလဲ"

...

ခန်းမသခင်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက်၊ ရေမှန်ခန်းမမှ တပည့်များသည် စူးစမ်းလိုသော မေးခွန်းများဖြင့် ဆူညံသွားကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လျိုဇီဂျင်းသည် လုံးဝကြောင်ငေးနေသည်။

အစ်ကိုကြီးကျန်းက…နီလာနှလုံးခန်းမကလား!?

"အစ်မဇီဂျင်း၊ အစ်မဇီဂျင်း"

အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် လျိုဇီဂျင်းသည် ဖန်းချိုးယောင်က သူမကိုခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားမိန်းကလေးသည် သူမထက်ပင် ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အင်း"

လျိုဇီဂျင်းသည် ဖန်းချိုးယောင် ဘာဆိုလိုသည်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်ပြီး သူမကိုပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ခန်းမသခင်သည် သူ၏ပေတံကို စာသင်ခုံနှင့် နှစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။

"တိတ်"

ချက်ချင်းပင် တပည့်များသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"စည်းကမ်းမရှိလိုက်ကြတာ၊ မင်းတို့တစ်တွေ"

မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ခန်းမသခင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီချစ်ကြည်ရေးပြိုင်ပွဲလုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ငါတို့ခန်းမသခင်က အပြန်အလှန်သင်ယူမှုနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် နီလာနှလုံးခန်းမနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ရည်ရွယ်လို့ပဲ"

အယ်!

လျိုဇီဂျင်း၏ လှပသောမျက်ဝန်းများသည် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ငါတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းစေတနာက ကောင်းကင်ဘုံကို လှုပ်ရှားသွားစေတာများလား?

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လုံးလုံး သူတို့ငါးဦးသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က အစ်ကိုကြီးနှင့် မတွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ထိုသို့သောအခွင့်အရေးသည် အချိန်အတော်ကြာမှ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူသိမည်နည်း ဤမျှလောက်မြန်ဆန်စွာ---ထို့အပြင် ဤမျှလောက် တိုက်ရိုက်ကျပြီး ပြင်းထန်သောပုံစံဖြင့်---ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု!

ဖန်းချိုးယောင်သည် လျိုဇီဂျင်း၏ ပခုံးကိုဆွဲကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာလှုပ်ခါပြီးနောက် သူမကို ၇၂၀ ဒီဂရီ ပွေ့ဖက်လှည့်ပတ်ပစ်ချင်စိတ်ဖြစ်နေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော လျိုဇီဂျင်းနှင့် ဖန်းချိုးယောင်တို့သည် ခန်းမသခင်က အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို ရှင်းပြပြီး အတန်းဆင်းသည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

ခန်းမသခင် ထွက်သွားသည်နှင့် မိုးသံနားဆင်အဆောင်သည် တက်ကြွသော ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် ဆူညံသွားပြီး၊ တပည့်များသည် နီလာနှလုံးခန်းမအကြောင်း သူတို့သိသမျှကို မျှဝေနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုဇီဂျင်းနှင့် ဖန်းချိုးယောင်တို့သည် အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားကြသည်။သို့သော် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော တူညီသည့်ပုံရိပ်သုံးခုနှင့်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

"အစ်~မ~ဇီ~ဂျင်း~"

ယွီကွေ့ရွှေက ပြေးရင်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်း၊ ဖြည်းဖြည်း။ ငါတို့သိပြီးသား"

လျိုဇီဂျင်းသည် ရယ်မောရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် လျိုဇီဂျင်းနှင့် ဖန်းချိုးယောင်ရှေ့တွင် ဘရိတ်အုပ်ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်! ဂိုဏ်းထဲက ခန်းမတွေအားလုံးထဲမှာမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ နီလာနှလုံးခန်းမကိုပဲ ရွေးရတယ်လို့"

"ဒါက ကံကြမ္မာပဲဖြစ်ရမယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! အခုဆိုရင် ငါတို့အစ်ကိုကြီးကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် တွေ့နိုင်ပြီ"

သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံများသည် အဆောင်မှထွက်ခွာနေသော အခြားတပည့်များ၏ စူးစမ်းလိုသောအကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သောကြောင့် လျိုဇီဂျင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ လက်ညှိုးတင်လိုက်သည်။

"ရှူး…"

ယွီညီအစ်မသုံးယောက်သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ပါးစပ်များကို အုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူမ၏လက်ကိုချရင်း လျိုဇီဂျင်းက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ နီလာနှလုံးခန်းမကို မသွားခင် အစည်းအဝေးလေးတစ်ခု လုပ်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်"

"အစည်းအဝေး?"

ဖန်းချိုးယောင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ဘာတွေ ဆွေးနွေးကြမှာလဲ"

"အင်း…"

လျိုဇီဂျင်းသည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါတို့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ လိုအပ်တဲ့ ကြိုတင်သတိထားရမယ့်အချက်တွေအားလုံးကို ဆွေးနွေးကြမယ်"

"အိုး~"

ယွီညီအစ်မသုံးယောက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လက်ထောင်ပြလိုက်ကြသည်။

"ငါမုန့်တွေယူလာမယ်"

"ငါလက်ဖက်ရည်ကို တာဝန်ယူမယ်"

"ငါအမွှေးတိုင်ထွန်းတဲ့ခွက် ယူလာမယ်"

"ငါတို့က အမွှေးတိုင်ထွန်းတဲ့ခွက်ကို ဘာလုပ်ဖို့လိုလို့လဲ"

ဖန်းချိုးယောင်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အနံအသက်ကောင်းဖို့ အတွက်လေ"

ယွီကွေ့မြောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အော်… သဘောပေါက်ပြီ။ ဒါဆို ငါနေရာကို တာဝန်ယူမယ်။ ငါ့အခန်းကို သုံးလို့ရတယ်---ငါ့အခန်းဖော် ချိုးလန်က တောင်အောက်ကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေးတာဝန်နဲ့ဆင်းသွားလို့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ"

မျက်လုံးလေးစုံသည် ထို့နောက် လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ လှည့်သွားကြသည်။

ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးရင်း လျိုဇီဂျင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါအစီအစဉ်ကို ပြင်ဆင်ထားမယ်။ ဒါဆို… ည ၇ နာရီမှာ ချိုးယောင်အခန်းမှာ တွေ့ကြစို့"

"ဟုတ်ပြီ"

...

အမှောင်ထုသည် ကောင်းကင်ကို တဖြည်းဖြည်းမျိုသိပ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်စင်များသည် ညဉ့်ကိုထိုးဖောက်ကာ သူတို့၏ထူးခြားသော တောက်ပမှုကို ကောင်းကင်ယံတွင် ကြဲဖြန့်နေကြသည်။

ကြယ်ရောင်လွှမ်းသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ပုံရိပ်သုံးခုသည် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးဆီသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ဦးဆောင်လာသူသည် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ဘယ်လိုခေါက်ရမလဲ---နှစ်ချက်တိုနဲ့ တစ်ချက်ရှည်လား"

အခြားနှစ်ဦးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နှစ်ချက်မြန်မြန်ခေါက်၊ ပြီးတော့ ခဏရပ်ပြီးမှ တတိယတစ်ချက်ဖြစ်မယ်"

"အိုး~ တော်လိုက်တာ"

"ဟီးဟီး"

ပုစ္ဆာကိုဖြေရှင်းပြီးနောက် ဦးဆောင်လာသူသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ တံခါးကို နှစ်ချက်မြန်မြန်ခေါက်လိုက်ပြီး၊ ခဏစောင့်ပြီးနောက် တတိယတစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။

မကြာမီ အတွင်းမှ အသံတစ်ခုထွက်လာသည်။

"လျန်ရှန်းညခင်း"

ဦးဆောင်လာသူသည် ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျယ်ပြန့်သော ကြယ်ရောင်လွှမ်းကောင်းကင်"

ကလစ်ခနဲမြည်သံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကိုစစ်ဆေးပြီး မည်သူမျှမကြည့်နေကြောင်း သေချာသွားမှ ပုံရိပ်သုံးခုသည် အတွင်းသို့ လျှောဝင်သွားကြသည်။

"ဝိုး မင်းတို့ကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းကုန်ကြိုးစားထားတာပဲ။ အဲ့ဒီညဝတ်အင်္ကျီတွေကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ"

လျိုဇီဂျင်းသည် ယွီညီအစ်မသုံးယောက်၏ အနက်ရောင်ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံများကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်။

"ဝတ္ထုတွေထဲမှာ သူရဲကောင်းကြီးတွေ တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်တဲ့အခါ ညဝတ်အင်္ကျီတွေ ဝတ်တယ်လို့ အမြဲပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ယူလာခဲ့တာပေါ့"

ယွီကွေ့ရွှေက သူမ၏အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲချရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အစ်ကိုကြီးပေးခဲ့တဲ့ ကောက်ရိုးဦးထုပ်တွေနဲ့ယှဉ်ရင်တော့ ဒါတွေက ဘာမှမထူးခြားပါဘူး"

အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ယွီကွေ့မြောင်သည်လည်း သူမ၏မျက်နှာဖုံးကိုချွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ! နောက်တစ်ခါ တခြားစကားဝှက်တစ်ခုနဲ့ ထပ်လုပ်ကြစို့"

"ဟေ့၊ ငါတို့ဒီကိုလာတာ ကစားဖို့မဟုတ်ဘူး ငါတို့မှာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စရှိတယ်"

ယွီကွေ့ကျွေးက ဆူပူပြီးနောက် သူမ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အစားအသောက်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လျိုဇီဂျင်းကို ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မဇီဂျင်း၊ ကျွန်မအိမ်က ဖူလင်မုန့်တွေ ယူလာခဲ့တယ်။ အရမ်းအရသာရှိတယ်"

"အင်း၊ ကြားရတာကောင်းသားပဲ။ စားပွဲပေါ်မှာပဲ တင်ထားလိုက်"

အခြားယွီညီအစ်မနှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့၏အမွှေးတိုင်ထွန်းခွက်နှင့် လက်ဖက်ခြောက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီးသောအခါ သူတို့ငါးဦးသည် လေးထောင့်စားပွဲပတ်လည်တွင် စုဝေးလိုက်ကြသည်။

"အင်း… ငါစောစောကပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီနေ့ရဲ့အကြောင်းအရာက အစ်ကိုကြီးနဲ့ဆက်ဆံတဲ့အခါ ငါတို့သတိထားသင့်တဲ့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေပဲ။ ငါအရင်ဆုံး အချက်အနည်းငယ်ကို တင်ပြပါရစေ"

"ပထမဦးဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းသုံးချက်က ဆွေးနွေးဖို့ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ပထမစည်းမျဉ်းက…"

လျိုဇီဂျင်း စကားပြောနေစဉ် ယွီကွေ့မြောင်၏ လက်သည် ဖူလင်မုန့်ပန်းကန်ဆီသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းသွားသည်။သို့သော် ယွီကွေ့ကျွေးက ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးမှုမရှိလိုက်တာ! အစ်မဇီဂျင်း ပြောပြီးတဲ့အထိစောင့်"

"အွန်း… ကောင်းပြီလေ"

ယွီကွေ့မြောင်သည် လျှာထုတ်ပြကာ သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လျိုဇီဂျင်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယွီကွေ့မြောင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဒီလောက်ပုံစံလုပ်စရာမလိုပါဘူး"

"ဟီးဟီး၊ ကျေးဇူးပဲ အစ်မဇီဂျင်း"

ယွီကွေ့မြောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခြေထောက်များကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ယွီကွေ့မြောင်၏ နှာခေါင်းကို ချစ်စနိုးဖြင့် တို့လိုက်ပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပထမစည်းမျဉ်းက ငါတို့သူ့ဆီက သင်ယူခဲ့တာတွေကို သင့်တော်သလို မျှဝေလို့ရပေမဲ့ သူလုပ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်မပြောရဘူးဆိုတာပဲ။ ဒီကနေ ငါယုံကြည်တာက အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအမျိုးမျိုးကို အပြင်လူတွေ သိစေချင်ပုံမရဘူး"

ဖန်းချိုးယောင်သည် စဉ်းစားတွေးတောစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် လက်ထောင်ပြလိုက်သည်။

"'သင့်တော်သလို' ဆိုတဲ့စကားလုံးကလည်း အရေးကြီးရမယ်။ ဒါက သူငါတို့ကို မျှဝေခွင့်ပြုတဲ့ အရာတွေထဲမှာတောင် ငါတို့ မပြောသင့်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ"

"အင်း…"

ယွီကွေ့ရွှေသည် စဉ်းစားပြီးနောက် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါတို့အရင်ဆုံး အစ်ကိုကြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့အရာတွေ အားလုံးကို စာရင်းလုပ်သင့်လား"

"အိုး၊ မလိုပါဘူး။ ငါအဲ့ဒါကို ပြင်ဆင်ပြီးသား"

လျိုဇီဂျင်းသည် ပိုးစာစက္ကူများကို အခြားသူများအား ပေးလိုက်သည်။

"ငါဒီမှာ အကျဉ်းချုပ် ရေးထားပြီးသား။ ထပ်ထည့်စရာရှိရင် ပြောလို့ရတယ်"

"ဝိုး အစ်မဇီဂျင်း အစ်မက အရမ်းစေ့စပ်တာပဲ"

ယွီကွေ့ရွှေသည် စာရင်းကိုစစ်ဆေးကြည့်ရာ အထင်ကြီးလောက်အောင် ပြည့်စုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူမ မတွေးမိခဲ့သည့် အရာများပင် ပါဝင်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးက မြေပုံဆွဲပညာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တာလား"

ယွီကွေ့ရွှေက အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

လျိုဇီဂျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ငါ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ ပုံဆွဲလက်စွဲစာအုပ်ကို မှတ်မိလား? ငါနောက်မှ စစ်ဆေးကြည့်တော့---အဲ့ဒါကို ဘယ်မှာမှ မရောင်းဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာဖြစ်ရမယ်"

"ဝိုး"

ညီမငယ်လေးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာမေဍိတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

"ပြီးတော့…"

လျိုဇီဂျင်းသည် သရုပ်ဖော်လက်စွဲ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အလယ်စာမျက်နှာတစ်ခုသို့ လှန်လိုက်သည်။

"ဒီပုံကိုကြည့်"

"ဝိုး…"

လေးဦးသား အတူတကွ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုစာမျက်နှာတွင် တောင်များ၊ မြစ်များ၊ အခြေချနေထိုင်ရာများနှင့် လမ်းများကို ပုံဖော်ထားသော မြေပုံတစ်ခုကို ပြသထားသည်---သင်္ကေတများ အဖြစ်သာမက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မင်ပန်းချီများအဖြစ် ဖြစ်သည်။

မြစ်ခွဲများသည် သွေးကြောများကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း ဆန့်တန်းနေပြီး၊ တစ်ခုလုံးကို အသက်ဝင်စေသည်။

"ဒါ… ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ"

ယွီကွေ့ကျွေးသည် မတ်တပ်မရပ်ဘဲ မနေနိုင်။

"အစ်မဇီဂျင်း၊ ကျွန်မ အနီးကပ်ကြည့်လို့ရမလား"

"ရတာပေါ့"

လျိုဇီဂျင်းသည် သူမကို လက်စွဲစာအုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာပြီးနောက် ယွီကွေ့ကျွေးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ကျွန်မအိမ်မှာ ပန်းချီပညာကို နှစ်နှစ်လေ့လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆရာပြောသလိုပဲ၊ ဒီပန်းချီက ရေကိုသူ့ရဲ့ အသက်သွေးကြောအဖြစ်၊ အပင်တွေကို သူ့ရဲ့ဆံပင်အဖြစ်၊ မြူခိုးကို သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုထားတယ်။ တောင်တွေက ရေနဲ့အတူ အသက်ဝင်လာတယ်၊ အပင်တွေနဲ့အတူ စိမ်းလန်းစိုပြေလာတယ်၊ မြူခိုးနဲ့အတူ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာတယ်။ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ နေရာချထားတယ်။ ဒါက အသုံးဝင်တဲ့ မြေပုံတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ယုံရခက်တယ်…"

လက်စွဲစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်ပြန်တင်ရင်း လျိုဇီဂျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါဒီပုံဆွဲက အံ့ဩစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဒီလိုပြောတာကြားရတော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့အရည်အချင်းက ပိုပြီးထူးခြားနေပုံရတယ်"

ယွီကွေ့မြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုကြီးသိသမျှအရာတိုင်းကို သူလုံးဝကျွမ်းကျင်သွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဒါက အရမ်းကို အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်"

"ဟုတ်တယ်။ ငါရေးထားတာတွေအပြင် တခြားထပ်ထည့်စရာရှိသေးလား"

"ကျွန်… ကျွန်မမှာ ရှိတယ်"

ဖန်းချိုးယောင်သည် ရှက်ရွံ့စွာ လက်ထောင်ပြလိုက်သည်။

အခြားလေးဦး၏ မျှော်လင့်နေသောအကြည့်များအောက်တွင် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပြောမယ့်အရာက ဒီအခန်းထဲက ဘယ်တော့မှ မထွက်သွားရဘူး။ ငါတို့ငါးယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်ပဲ ရှိနေရမယ်"

ဖန်းချိုးယောင်၏ လေးနက်မှုကိုမြင်သောအခါ အခြားသူများသည် ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းသိမ်းမည်ဟု သစ္စာဆိုလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးက… လျှို့ဝှက်လက်နက် ပြုလုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်နိုင်တယ်"

သူမကိုကယ်တင်ခဲ့သည့်ညက အစ်ကိုကြီးဖန်တီးခဲ့သော အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့သည် ဖန်းချိုးယောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

အာရုံငါးပါးလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ၎င်း၏စွမ်းရည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုမီးခိုးငွေ့ထဲတွင် သူမကိုတိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင်၊ သူမဘယ်နေရာမှာ အတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသလဲဆိုတာတောင် သိမည်မဟုတ်ပေ။

"လျှို့ဝှက်လက်နက်"

ယွီညီအစ်မသုံးယောက်သည် အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

လျိုဇီဂျင်းတစ်ဦးတည်းသာ စဉ်းစားတွေးတောသောအမူအရာဖြင့် ရှိနေပြီး၊ သူမတစ်ခုခုကို အခုမှသဘောပေါက်သွားသည့်အလားပင်။