ပျောက်ကွယ်သွားသော ဗုဒ္ဓများ

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ဒီအရာအကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် သိနေသည်။ ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူက လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာလဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ချက်ချင်းမဖြေဘဲ အဲဒီအစား သူ၏ခေါင်းကို ဆင်ခြင်တွေးတောစွာ ငုံ့လိုက်ပြီး သူသိသမျှအားလုံးကို အမှန်အတိုင်း ဖော်ထုတ်သင့်သလားဆိုတာကို ချိန်ဆနေပုံရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက စကားပြောလာသည်။

"ငါတို့ရဲ့ တကယ့်ရန်သူတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို မင်း နားလည်ဖို့ လိုတယ်"

"ငါတို့သာ ငါတို့သိတာတွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားနေမယ်ဆိုရင် ဒါက ငါတို့ရဲ့ လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကိုပဲ ချည်နှောင်ထားသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် အတိတ်မှာ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆင်းသက်လာပြီး နတ်ဘုရားဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းကတောင် ငါတို့က မလွဲမသွေ ရန်သူတွေ မဟုတ်ခဲ့ဘူး"

"အဲဒီအစား ငါတို့က မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ပြီး ဘုံရန်သူတစ်ဦးကို အတူတကွ စည်းလုံးညီညွတ်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါက မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေကို မဟာချန်တိုင်းပြည်က နေရာအသီးသီးမှာ တည်ဆောက်ခွင့်ပြုခဲ့တာ။ မင်းကို အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှာဖွေရာမှာ ကူညီပေးဖို့ပေါ့"

ဆရာက မြို့စောင့်နတ်ဘုရားနဲ့ ကစားနေတာလား။ ငါတို့သာ နတ်ဘုရားဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို သတိမထားဘူးဆိုရင် နတ်ဘုရားဘုံက အက်ကွဲကြောင်းတွေကို ဘာလို့ ချိတ်ပိတ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေရမှာလဲ။ ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်သွားသည်။ ခဏတာ ဆင်ခြင်တွေးတောပြီးနောက် မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်"

သွားပြီ၊ ဒါ တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ်ပဲ အတွေ့အကြုံက အကောင်းဆုံး ဆရာပဲ။ ချင်ဖုန်း၏ ဆရာအပေါ် လေးစားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်အသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီ သတ္တဝါတွေက အင်မော်တယ် စွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ နတ်ဘုရားဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ အနောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့ နည်းလမ်းရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အဆုံးမရှိ တိုးပွားနေတုန်းပဲ။ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ ငါတို့က တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို အားကိုးခဲ့ရတယ်"

"ချိတ်ပိတ်ခြင်း" ချင်ဖုန်းက ပြောထွက်သွားသည်။

"မှန်တယ်၊ ချိတ်ပိတ်ခြင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မလွယ်ကူဘူး။ သူတို့က အလွန်အမင်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်တဲ့ သတ္တဝါတွေဖြစ်ပြီး ဘယ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာမဆို လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ကြောက်ရွံ့ရတဲ့ မီးလျှံဧကရာဇ်တောင်မှ သူတို့ကို မချုပ်နှောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က ပုံစံအသစ်တွေ ဖန်တီးနိုင်ပြီး မီးတောက်တွေနဲ့တောင် ပေါင်းစပ်နိုင်သေးတယ်"

ဒီမိစ္ဆာတွေက ပိုးဟတ်လိုပဲလား။ ည ကမ္ဘာလှည့် တစ္ဆေက တစ်ခါက စိတ်အထင်မှား အိပ်မက် တာအိုထဲမှာ မီးတောက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ပြသခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါက အတုဖြစ်နေရင်တောင်မှ ချင်ဖုန်းက ခဏတာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အသက်ရှူကျပ်သွားသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသာ အခွင့်အရေးတွေကို မဆုပ်ကိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ အကျပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ နည်းလမ်းများစွာထဲမှာ အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေကို တကယ်ပဲ ချိတ်ပိတ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်"

"တစ်ခုကတော့ ငါ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ထဲက ခွန်းလွန်ပဲ"

"ခွန်းလွန်တောင်တန်း"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့အရာတစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း မှတ်မိနေသည်။

"ဟမ် ဒုတိယနည်းလမ်းက မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်နဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်မလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒုတိယနည်းလမ်းက တကယ်ပဲ အနောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ စုပုံခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်က သူ့ရဲ့ အစေ့အဆံတွေကြားမှာ သမုဒ္ဒရာတွေနဲ့ မြစ်တွေအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်"

"ငါ ဗုဒ္ဓက အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ဆူမေရုတောင်ကို အသုံးပြုတဲ့ မြင်ကွင်းကို တွေ့ဖူးတယ်"

"ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေအားလုံးက အတွင်းထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူတို့က လွတ်မြောက်ဖို့ အချည်းနှီး ရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်"

"သူတို့ထဲက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါတွေက သူတို့ရဲ့ အဖော်တွေကို လွှတ်ပေးဖို့အတွက် ခွန်းလွန်တောင်တန်းနဲ့ မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ရဲ့ ချိတ်ပိတ်မှုတွေကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့ကြတယ်။ ချိတ်ပိတ်မှုကို ဖယ်ရှားဖို့ သော့ချက်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်နဲ့ မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်တို့အပေါ်မှာပဲ တည်ရှိနေတယ်"

ဒီအကြောင်းကို ပြောရင်း မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဘုံကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က အရပ်ရပ်က ရန်သူတွေနဲ့ ဝန်းရံခြင်း ခံခဲ့ရတယ်"

"အဲ့ဒီတိုက်ပွဲကတည်းက သူဆီကနေ ဘာသတင်းမှ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် နတ်ဘုရားဘုံက စစ်ပွဲမှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ အများအပြား ဖောက်ပြန်သွားခဲ့ကြတယ်"

"ခွန်းလွန်တောင်တန်းပေါ်က ချိတ်ပိတ်မှုသာ မပျက်စီးသေးဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် မပျောက်ကွယ်သေးဘူးဆိုတာကို သက်သေမပြခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့အားလုံးက ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ် သေဆုံးသွားပြီလို့ ယုံကြည်ကောင်း ယုံကြည်လိမ့်မယ်"

နတ်ဘုရားဘုံမှာ ခေါင်းဆောင်မဲ့နေပြီး စစ်ပွဲမှ အခြေအနေမှာ အားရစရာမရှိပေ။ ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးနက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်က ဒီလောက် အရေးကြီးမှတော့ နတ်ဘုရားဘုံက အနောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတွေက ဒါကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်ထဲမှာ မကိုင်ထားသင့်ဘူးလား။ ဥပမာအားဖြင့် ခင်ဗျား ပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဗုဒ္ဓပေါ့၊ ဒါက ငါတို့ဘုံမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆုံးသတ်သွားနိုင်ရတာလဲ"

"အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်" မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏လေသံက လေးနက်နေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံက တည်ရှိတော့ခြင်း မရှိတော့လို့ပဲ"

"ဘာ" ချင်ဖုန်း မှင်တက်သွားသည်။

"အနောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံက အခု အပျက်အစီးတွေသက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ ဗုဒ္ဓတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ"

"အဲ့ဒီက လေဟာနယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ လွှမ်းခြုံထားပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်တောင်မှ စူးစမ်းလေ့လာဖို့အတွက် ဒါကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်မသွားခင်မှာ သူက စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။

'အမှောင်က နတ်ဘုရားဘုံနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး၊ ဒါက တခြားနေရာလွတ်တစ်ခုနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်' တဲ့။ ဒီစာကြောင်းကြောင့်ပဲ ငါက တစ်ခါက အမှောင်ရဲ့ အဆုံးသတ်က ဒီဘုံ ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်နေနိုင်တယ်လို့ သံသယဝင်ခဲ့ဖူးတာ"

ဒီအချိန်တွင်တော့ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

ချောက်နက်ကြီးကဲ့သို့သော အမှောင်၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံနှင့် ဗုဒ္ဓများ - ဒါက စီနီယာ ပိုင်ရန် ပြောခဲ့သည်များနှင့် အရမ်း ဆင်တူနေသည်!

ဖြစ်နိုင်မလား၊ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေလေးရပ်၏ အစွန်အဖျားများအလွန်တွင် အနောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံ တည်ရှိနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သော ချီစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏နဖူးမှ ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်များကို ထွင်းဖောက်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။

"ဆရာ" ချင်ဖုန်းက တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်မှ သွေးစွန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို နားလည်သွားပြီး လေသံနက်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ အလိုတော် တာအိုရဲ့ ကံကြမ္မာသက်ရောက်မှုတွေက အရမ်းကြီးမားတယ်။ ဒါကိုသာ အရမ်း မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါက နောက်ဆုံးမှာ မင်းကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားစေလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက မတုံ့ပြန်ဘဲ အဲဒီအစား ဆိုသည်။

"မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်က အများအားဖြင့်တော့ အနောက်ပိုင်းဘုံရဲ့ အစွန်အဖျားတွေမှာ ရှိနေလောက်တယ်။ ချင်ဖုန်း၊ မင်း အဲ့ဒီကို သွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ ဒုတိယအဆင့် နယ်ပယ်ကို ခြေချဖို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ"

နန်းတော်၏ နောက်ဥယျာဉ်တွင် ယာအန်းနှင့် မင်ဧကရာဇ်တို့က အတူတကွ လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး ပန်းများကို ရှုစားရင်း မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်များကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေတာက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့စိတ်က ကျင့်ကြံမှုအပေါ်မှာ လုံးဝ အာရုံမစိုက်နေဘူးလို့ ငါ ကြားရတာ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"

ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ယာအန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လင်းလက်သွားသော်လည်း သူမက လျင်မြန်စွာ သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအပြင် ကျွန်မက ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ရဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း စီမံခန့်ခွဲရပါသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုတော်ရဲ့ စီးပွားရေးတွေအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့က ဘဏ္ဍာတိုက်ရဲ့ ပေါများမှုကို ဘယ်လိုလုပ် အာမခံနိုင်ပြီး ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သားတွေကို လုံလောက်တဲ့ လျော်ကြေးတွေ ပေးနိုင်မှာလဲ"

မင်ဧကရာဇ်က သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းလို သမီးတစ်ယောက်က ငါ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို မျှဝေခံစားပေးတာက တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ"

"ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ငါ့ကို မကြာခဏ ညည်းညူနေတယ်။ အရက်ဆိုင်တွေနဲ့ ပြည့်တန်ဆာတန်းတွေရဲ့ စီးပွားရေးတွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့အပြင် သူက မင်းရဲ့ ရတနာ စုစည်းပြာသာဒ်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ရသေးတယ်။ သူ့ကို အလုပ်များစေပြီး တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နည်းတွေကို လေ့လာဖို့ အပိုစွမ်းအင် မရှိတော့ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမှန်တရားတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား"

ယာအန်း၏ ပုံရိပ်က ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အတွေးများအားလုံးမှာ ချင်စံအိမ်တော်အပေါ်တွင် ရှိနေရာ သူပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူမက သူမ၏ဖခင်ကို ဒီအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် သိစေနိုင်မှာလဲ။ လျင်မြန်စွာ တွေးတောရင်း သူမက စကားလုံးများကို ရှာတွေ့သွားသည်။

"ခမည်းတော်က နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ရပါတယ်။ အစ်ကိုတော်ထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားလောင်းတစ်ဦးအနေနဲ့ အစ်ကိုတော်က သူ့ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပျင်းရိစွာ ဖြတ်သန်းပြီး လောကီပျော်ရွှင်မှုတွေမှာ နစ်မျောနေတယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မက အစ်ကိုတော် မဟုတ်တဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်း အလုပ်ရှုပ် မနေစေချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ"

မင်ဧကရာဇ်က ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။

"ဒါဆို ဒီလိုကိုး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက မင်းက ချင်စံအိမ်တော်ကို မကြာခဏ သွားပြီး ချင်ဖုန်းနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးနေလို့ ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ပေါ့ဆနေတယ်လို့ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်"

ရှပ်!

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော နားရွက်ဖျားများက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပန်းရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ယာအန်းမှာ ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း သူမ၏ဖခင်က တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်သောအခါ ခဏတာ ဆုံးရှုံးသွားဆဲဖြစ်သည်။

ယာအန်းက သူမ၏ သွားများကို မသိမသာ ကြိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုတော် တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ပြောခဲ့တာလား"

"မင်း သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ဖို့ လိုအပ်လား" မင်ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး"

မောင်နှမများအနေဖြင့် ယာအန်းက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စရိုက်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ဒီစကားလုံးတွေက အများအားဖြင့် အမှန်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ!

သူမ၏ လျော့ရဲသော အဖြူရောင်လက်စွပ်အောက်တွင် ယာအန်းက သူမ၏ ညာလက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။

"ခမည်းတော်၊ သမီးတော် ခမည်းတော်ကို ပြောပြစရာ တစ်ခုခု ရှိပါတယ်"

"ဒါက ဘာလဲ"

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက မွှေးရနံ့ဥယျာဉ်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်အချို့ကို ထားရှိပြီး တစ်ခါတလေမှာ တစ်ညလုံး အပြင်မှာ နေတတ်ပါတယ်"

ထိုသတင်းကြောင့် မင်ဧကရာဇ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက အနီးအနားမှ မိန်းမစိုးလီကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

"နောက်ကျရင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို စာကြည့်တိုက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါပဲ"

မိန်းမစိုးလီက ဦးညွှတ်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သူတို့ နောက်ဥယျာဉ်၏ ဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် ယာအန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ထပ်မံ ဆိုသည်။

"အော်၊ ခမည်းတော်၊ ဆရာက ကျွန်မကို အရင်က တစ်ခုခု ပြောခဲ့ဖူးတယ်..."

ချင်ဖုန်း ချင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏အမူအရာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ သူက စုထျန်းယွဲ့ကို သူတို့ အနောက်ပိုင်းဘုံသို့ အတူတကွ သွားမည်ဟု ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကို ရှာဖွေခြင်းမှ တားဆီးရန်သာမက ဆရာ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဒုတိယအဆင့် နယ်ပယ်သို့ တိုးတက်ရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီကိစ္စကို သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက် လုံးဝ မသိရပေ။ သူတို့က အခုမှ မကြာသေးမီက မွေးဖွားခဲ့ပြီး အခု အနားယူမှု အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ချင်ဖုန်းက သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်၏ စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် သူတို့က သူက အန္တရာယ်ရှိသော တာဝန်တစ်ခုအပေါ် ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို သိခဲ့လျှင် သူတို့က သေချာပေါက် သူ့ကို အတူလိုက်ပါရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုလိမ့်မည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ဆယ်လကြာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မှုနှင့်အတူ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မတိုးတက်ခဲ့ဘဲ သူတို့၏ လက်ရှိအစွမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာပင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒါ့အပြင် ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်တို့က သူတို့အတွင်းမှ စွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေကြသည်။

သူတို့က လက်ရှိတွင် အရမ်း အားနည်းနေရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူများနှင့် တိုက်ပွဲတွင် ဘယ်လိုလုပ် ပါဝင်နိုင်မှာလဲ။ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ မိသားစုက ပျော်ရွှင်နေပြီး အစားအစာ၏ ရနံ့က လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

မေမေလေးက ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်တို့ကို နောက်ပြောင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပနေသည်။ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နဂါးအိုကြီး သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓနှုတ်၏ အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

"ဘိုးဘေးတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ချန်းမုက ပြန်ဖြေသည်။

"နေ့လယ်ပြီးနောက်မှာ ဘိုးဘေးရဲ့ တည်နေရာကို မသိတော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့ ဘိုးဘေး အဲ့ဒီကို ပြန်သွားခဲ့လောက်တယ်"

ဒါကောင်းတာပဲ။ ငါ့အတွေးတွေ အဲ့ဒီ ဗုဒ္ဓနှုတ်ကြောင့် ဖော်ထုတ်ခံရမှာကို ငါစိုးရိမ်ခဲ့တာ။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူက သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဘက်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ စစ်သည်တော်နှင့် နဂါးမျိုးနွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် သန်မာသည်ကို သူ ဝန်ခံရမည်။ မကြာသေးမီက မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အပြည့်အဝ နလန်ထူသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူတို့အတွင်းမှ စွမ်းအင်မှာ ကိုယ်ဝန်မဆောင်မီကလောက် ပေါများခြင်း မရှိသေးပေ။ 'သူတို့သာ ကိုယ်ဝန်မဆောင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့က လောကကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေအပြီးမှာ ဒုတိယအဆင့် နယ်ပယ်ထဲကို အလွယ်တကူ ခြေချနိုင်ခဲ့မှာပဲ'

ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ယောကျာ်း၊ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာရတာလဲ" လျိုကျန့်လီက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက ဆရာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတချို့ကို တိုင်ပင်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် အချိန်နည်းနည်း ကြာသွားတာ" ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ချန်းဖေးလန်က ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရှင့်ဆီကနေ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရနံ့ကို ရနေရတာလဲ"

သွားပြီ၊ ဒါက ဒီမနက်စောစောက အဲ့ဒီမြေခွေးဆီက ဖြစ်ရမယ်။ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားက တင်းကြပ်သွားသည်။ သူ၏စိတ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ဆရာ့ကို သွားတွေ့တုန်းက ယာအန်းလည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါ အဲ့ဒီတုန်းက ရနံ့ကို ကောက်ယူမိခဲ့တာပဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လန်နင်ရွှမ်က ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ သိပ်မမှန်ဘူးနဲ့တူတယ် သခင်လေး။ ကျွန်မ ယာအန်းပေါ်က နှုတ်ခမ်းနီဆိုးဆေးရနံ့ကို မှတ်မိတယ်။ ဒါက မှိန်ဖျော့ပြီး လန်းဆန်းတဲ့ ရနံ့တစ်ခုပဲ။ အခုရှိနေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရနံ့နဲ့ အများကြီး ကွာခြားတယ်"

မင်းတို့အားလုံး သွေးစုပ်ခွေးတွေလား ဘာလား။

ချင်ဖုန်းက ခန်းမဆောင်ထဲမှ အမျိုးသမီးများ၏ စုပေါင်းအကြည့်အောက်တွင် သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများ တရွှဲရွှဲ စို့လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ချင်ဖုန်းက အတွေ့အကြုံရှိပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒါကို မသိဘူး။ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေနဲ့ ယာအန်းက သာမန်နှုတ်ခမ်းနီဆိုးဆေးကို သုံးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက တော်ဝင်အကောင်းစားတိုက်က ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုပဲ။ ပန်းတစ်ရာ တောင်ကြားက လက်ဖက်ပန်းအမျိုးမျိုးရဲ့ အနှစ်သာရကနေ လုပ်ထားပြီး ပန်းတစ်ရာ အမှုန့်လို့ ခေါ်တယ်"

"သူ့ရဲ့ ရနံ့က အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲတယ်။ မနက်ပိုင်းမှာ ဒါက မှိန်ဖျော့တဲ့ လန်းဆန်းတဲ့ရနံ့ဖြစ်ပြီး နေ့လယ်ပြီးနောက်မှာ ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ ညဘက်ကျတော့ အပူချိန်ကျဆင်းလာတာနဲ့အမျှ ဒါက အေးမြတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးပြီး လူတွေကို သက်သောင့်သက်သာ ခံစားစေတယ်"

စကားပြောနေစဉ် ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ် သူ၏အသိစိတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး မုန်ညင်းစေ့ လက်စွပ်ထဲမှ ရေခဲနှလုံးမြက်တစ်ပင်ကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖွက်ထားလိုက်သည်။ ရေခဲနှလုံးမြက်မှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး အာရုံစိုက်စေတဲ့ အာနိသင် ရှိပြီး ဒါက အေးစက်တဲ့ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်သည်။

"ဝိုး၊ တကယ်ပဲ အေးမြသလို ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အရမ်း ပေါ့ပါးသွားတယ်"

လန်နင်ရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် မယုံဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် အနံ့မခံကြည့်တာလဲ"

"မလိုအပ်ပါဘူး" လျိုကျန့်လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်မှာ သံသယအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း အချက်အလက်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူမက ယုံကြည်ရတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မေမေလေးက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"တကယ်ပဲ၊ ဒီနှုတ်ခမ်းနီဆိုးဆေးက အနံ့ကောင်းတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ယာအန်း လာတဲ့အခါ ငါ သူ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်း မေးရမယ်"

အား…….

ချင်ဖုန်းက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်သည်။

"မေမေလေး၊ အရမ်းကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့။ ပန်းတစ်ရာ အမှုန့်က တော်ဝင်မိသားစုကို သီးသန့် ပံ့ပိုးပေးတာပါ။ နန်းတော်က အမျိုးသမီးတွေနဲ့ မင်းသမီးတွေပဲ သုံးစွဲခွင့်ရှိတယ်။ သူ့ကို ပြောပြခဲ့ရင် သူ တချို့ ယူလာပေးမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကျေးဇူးကြွေးတွေ တင်စရာမလိုပါဘူး"

"တော်ဝင်မိသားစုအတွက် သီးသန့်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး"

မေမေလေးက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒါက မှားယွင်းတဲ့ အချက်ပေးသံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဖြောင်း!

ထိုစဉ်မှာပင် ကြွေထည်ကွဲသံတစ်ခုက အခန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်လန်က ကစားနေရင်း မတော်တဆ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်လုံးကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်များ ကြမ်းပြင်အနှံ့ သွန်ကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်းဖေးလန်က သူမကို ဆုံးမရန် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ချင်ဖုန်းက သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ ဘေးကင်းနေသမျှပေါ့။ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ချင်ရှောင်ကလည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်လုံးကို ချိုးဖျက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်စွပ်များကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ ဒီလောက် ဆိုးနေမှတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ မင်းတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြေရှင်းကြမှာလဲ။ ငါ သူတို့ကို သေသေချာချာ ဆုံးမရမယ်။ မိန်းမတို့၊ မလှုပ်ရှားကြနဲ့။ ဒီကိစ္စကို ငါ့ ကိုင်တွယ်မယ်"

မကြာမီမှာပင် ငိုသံများက ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လမင်း မှိန်ဖျော့စွာ ထွန်းလင်းနေပြီး ညလေ ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေစဉ် ချင်ဖုန်းက သူ၏အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး လေးလံသော အကြည့်တစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ကလေး မွေးဖွားပြီးခါစဖြစ်ပြီး သူက သူတို့နှင့် အတူ အချိန်များများ မကုန်ဆုံးရသေးသော်လည်း သူက အလျင်စလို နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒီလောကကြီးက ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ လုံးဝ ပပျောက်သွားမှသာ သူက အခြေချပြီး သူ၏မိသားစုနှင့် အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးနိုင်လိမ့်မည်။

"စောစော အိပ်တာ ပိုကောင်းတယ်။ မနက်ဖြန် ငါ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာပြီး အနောက်ပိုင်းဒေသတွေဆီကို ဦးတည်ရမယ်"

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လှပသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ချင်ဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ"

ချန်းဖေးလန်က ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းရည် ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လျိုကျန့်လီ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်များက ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် နီရဲနေသည်။ ချင်ဖုန်းက ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းရည် ပန်းကန်ကို မှတ်မိသည်။ဒါဟာ အဘွားလျို၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လျှို့ဝှက်ချက်နည်းမှလွဲ၍ အခြားအရာမဟုတ်ပေ။

တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် အာဟာရဖြည့်ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်နှင့် သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်၏ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာနှင့်အတူ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကတော့ သူ့အလိုလို ထင်ရှားနေပုံရသည်။ ချင်ဖုန်းက တင်းမာစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီလား"

"အင်း"

နူးညံ့သော နှာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခန်းထဲမှ ဖယောင်းတိုင်က ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားသည်။