ဘယ်သောအခါမှ မခွဲခွာ

ယီထျန်းယွမ်နှင့် ရှီရွှေယွမ်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဤကံဆိုးနတ်ဘုရားများ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့၏စိတ်နှလုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသောခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မူလက မကြာမီ ပေါ်ထွက်လာရန် စီစဉ်ထားသော ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်သည် ယခုအခါ ပေါ်ထွက်လာရန် အကြောင်းမရှိတော့ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရုံပင်အနိုင်နိုင် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲအဆင့်များထဲမှ များစွာသောသူများ သေဆုံးသွားပြီး အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော နန်းတော်ပင်လျှင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်မက်မွန်ဝင်္ကပါအစီအရင်လည်း ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြိုကျသွားသဖြင့် လူတိုင်း၏စိတ်နှလုံးများ ကွဲကျေကုန်ကြ၏။

“ငါ မကြာသေးခင်ကမှ ကျင့်ကြံပြီးတဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး…”

မက်ဝမ်ရှူသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဤဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်လျှံလာသည်။ လူတိုင်းသည် မကြာမီ ပေါ်ထွက်လာရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှ အင်အားကြီးမားပြီး ရက်စက်သောသူကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရန်စမိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ လက်တစ်ဖက်ပြန်လှည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့၏တည်ရှိမှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်လား။ သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် လူတစ်ဦးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး အားကုန်ရိုက်နှက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မည်သူမှား မည်သူမှန် ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤဒေါသစိတ်ကို ၎င်းတို့အနေဖြင့် မျိုသိပ်ရန်ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် မျိုသိပ်ရန်ခက်ခဲသည်ဆိုသော်လည်း ၎င်းတို့ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ နောက်ဆုံးတွင် မတတ်သာဘဲ ဤဒေါသစိတ်ကို အတင်းမျိုသိပ်ခဲ့ရသည်သာ။

ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိမှုမျိုး မရှိတော့သလို ယခင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားမှုလည်း မရှိတော့ဘဲ ကျဆင်းပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်လို့မဖြစ်တော့ဘူး။ မျိုးနွယ်အတွင်းက အခြေအနေတွေကို သေသေချာချာ ပြန်လည်စီမံရမယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ မာန်တက်နေတာတွေ၊ အကျင့်ပျက်နေတာတွေက ဘယ်လောက်အထိရှိနေပြီလဲ။ လူထက်လူရှိတယ်၊ ကောင်းကင်ထက်ကောင်းကင်ရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား…”

မက်ဝမ်ရှူသည် လူအုပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ဟာ နှစ်တစ်ရာ ပြန်လည်ပိတ်ဆို့ပြီး ကျင့်ကြံရမယ်။ ဘယ်သူမှ တောင်ပေါ်က မထွက်ရဘူး… အခု အားလုံးလိုက်ခဲ့ နန်းတော်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရမယ်။ ဒီက ဝင်္ကပါအစီအရင်ကိုလည်း ပြန်ပြင်ရမယ်…”

လူတိုင်း၏မျက်နှာများ ညှိုးငယ်နေသော်လည်း ယခုအခါ ဤအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီအရှက်ကို ဒီတိုင်းထားရမှာလား…”

အုပ်ထိန်းသူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်ကတည်းက ထိုသူအား တိုက်ခိုက်လိုခဲ့သော်လည်း မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က မည်သူမျှ ထိတွေ့ခွင့်မပြုသည့်အတွက် ဘေးတွင်သာ ရပ်ကြည့်နေရသည်။

အချို့သောသူများသည် ဤသို့ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရရင်း ရှင်သန်နေရမည့်အစား သေဆုံးလိုကြသည်။

“ဒီအရှက်ကို ငါ ပြန်ပြီး မဆပ်ချင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား…”

မက်ဝမ်ရှူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဘိုးဘေးက ပြောတယ်၊ သူ့ရဲ့အင်အားက သိပ်ပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်နေတယ်တဲ့။ ဓားတစ်ချက်ထဲနဲ့ ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်တဲ့…”

“ဓား… ဓားတစ်ချက်ထဲနဲ့တဲ့လား… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်ဘုံစစ်ပွဲထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်ပဲလေ…”

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက မှင်တက်မိသွားသည်။ ယခင်က လူတိုင်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရေခဲတစ်ပုံးဖြင့် ခေါင်းမှခြေထောက်အထိ သွန်းလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးစက်သွားကြသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံစစ်ပွဲထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လို့သာ သူ့ရဲ့အင်အားက ဘယ်လောက်ထိ ကြီးမားကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိနိုင်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားဟာ သူတော်စဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ငါတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက် လွယ်ကူလွန်းလှတယ်…”

မက်ဝမ်ရှူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ရှင်သန်ချင်ရင် လိုက်လျောညီထွေနေနိုင်ရမယ်။ ငါတို့မျိုးနွယ်ထဲမှာ ဒီလို မိုက်ရိုင်းတဲ့သူတွေ နည်းနည်းလောက် ရှိနေတာနဲ့တင် တော်လောက်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်မရှိခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီလို အခြေအနေထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“သူပေးထားတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ငါးလက်ကို မြင်လား။ အမှိုက်ပစ်သလိုမျိုး ငါတို့ကို ပေးထားတာ။ သာမန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံတွေတောင် ဒီလောက် ရက်ရောမှာမဟုတ်ဘူး။ သူမကို ငါတို့ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင်တောင် နတ်ဘုရားလက်နက်နှစ်လက်စာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ခါတည်း ငါးလက်ပေးလိုက်တယ်…”

မက်ဝမ်ရှူသည် အနည်းငယ် နောင်တရစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူနဲ့ ရင်းနှီးမှုတစ်ခုလောက် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ငါတို့မှာ အင်အားကြီးမားတဲ့ မဟာမိတ်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာနိုင်မှာပဲ…”

“စိတ်ပျက်စရာ… တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ… ဒါပေမဲ့ အခုအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ဘာပြောပြော အလကားပဲ။ မင်းတို့မှာ ဒီအရှက်ကို မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် သေချာကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံကြပြီးတော့ သူ့ထက် ပိုသာတဲ့စွမ်းအားကို ရယူပြီး သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်မယ့်အဆင့်ထိ ရောက်အောင်လုပ်ကြ… ငါတကယ်ကို ဒီလိုနေ့ရက်တစ်ခုကို မျှော်လင့်နေတယ်…”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုစွမ်းအားမရှိဘူးဆိုရင် သူ့ကို တွေ့ရင် ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ထွက်ပြေးကြဖို့ ငါမှာထားလိုက်မယ်… ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ဒုတိယအကြိမ်ထပ်ဖြစ်တာကို ငါမမြင်ချင်ဘူး။ ဒီလိုမျိုးနွယ်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ သူတွေကို မလိုချင်ဘူး…”

မက်ဝမ်ရှူသည် စိတ်နှလုံးထဲတွင် နာကျင်မှုများပြည့်လျှံနေသော်လည်း ပို၍ပင် အကြံဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ရှင်သန်ချင်လျှင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နိုင်ရမည်။ အကယ်၍ လိုက်လျောမှုမရှိလျှင် မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာအနည်းငယ်အတွက် သေဆုံးရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အလုံးစုံအကျိုးအတွက် အသက်ရှင်နေထိုင်ရမည်လား။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်ကိစ္စများသည် အပြင်သို့ ပေါက်ကြားမည်မဟုတ်သဖြင့် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

*** ***

ဤတစ်ဖက်တွင် နန်းတော်ကို အလျင်အမြန်ပြန်လည်ပြုပြင်နေချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ရှီရွှေယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ကောင်းကင်မက်မွန်တောင်တန်းရှိ သစ်သားအိမ်ငယ်တစ်လုံးသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ဤနေရာတွင် လူအုပ်တစ်စုသည် ယီထျန်းယွမ်ဆင်းသက်လာသည်ကို မှင်တက်မိစွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ဖီးနစ်ငှက်…”

လူအုပ်အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့ကို အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်သည် ဖီးနစ်ငှက်စီးလျက် ဆင်းသက်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ အစေခံအဖြစ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သူမဟုတ်လား။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖီးနစ်ငှက်စီးလျက် ရောက်လာခဲ့သည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ယီညီ၊ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…”

ရှောင်ဝူသည် သစ်သားအိမ်ငယ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ နန်းတော်ဘက်တွင် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပွားနေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ထွက်ကြည့်ရန် လာခဲ့ကြသော်လည်း အနီးသို့ မကပ်ရဲကြချေ။

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ဒီကနေ ခေါ်သွားဖို့လာတာ…”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းငါနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်လား။ ငါမင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် အမှုထမ်းရမယ်နော်…”

ရှောင်ဝူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ရိုးသားစွာပြောသည်။

“တကယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်လက်အောက်ခံဖြစ်လာရင် အိမ်ကို ပြန်လည်း သွားကြည့်လို့ရမယ်၊ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်လည်း ပို့ပေးလို့ရမလား…”

ရှောင်ဝူ၏စကားများက လူတို့ကို ရယ်မောရင်း သနားစိတ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူစဉ်းစားနေသည့်အရာများမှာ တကယ်ကို များပြားလှသည်။

“သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိဘူး။ မင်းသာ ငါ့အတွက် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းမယ်ဆိုရင် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့သာမက မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ခေါ်လာပြီး အတူတူနေလို့တောင်ရတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်နဲ့လိုက်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ အရှင်ကသာ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ စကားပြောဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ယီညီ ဘာပြောပြော ကျွန်တော်မျိုး လုပ်ပေးမယ်။ ပုံမှန်ဆို ကျွန်တော်မျိုးမှာ အင်အားကြီးမားတာကလွဲရင် ဘာမှမရှိဘူး…”

ရှောင်ဝူက ရယ်မောစွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ၊ မင်းဟာ မကြာခင် တခြားသူတွေကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သိုင်းပညာတစ်ခုကို သူ၏ဦးခေါင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“သေသေချာချာ မှတ်ထားပြီး ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံပါ။ မင်းဟာ သေချာပေါက် ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမှာပဲ…”

ထို့နောက် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဝူကို ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်သို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့တွင် လုပ်စရာကိစ္စများရှိသေးသဖြင့် ရှောင်ဝူကို အတူခေါ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှောင်ဝူ၏သစ္စာဖောက်မှုကို စိုးရိမ်မှုမရှိပေ။ ရှောင်ဝူ၏စရိုက်အရ သစ္စာဖောက်မည်မဟုတ်သလို အလွန်ရိုးသားသည်။ မည်သူက သူ့အား ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပါက သူလည်း ထိုသူအား ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံမည်ဖြစ်သည်။ ဤမျှသာ ရိုးရှင်းသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံရောက်တာတောင် လက်အောက်ခံစုဆောင်းဖို့ မမေ့ဘူးပဲ… သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ မင်းထင်လား…”

ရှီရွှေယွမ်က ရှောင်ဝူတွင် အရည်အချင်းဟူ၍ မမြင်နိုင်ပေ။ သူမြင်ရသည်မှာ ရိုးသားပြီး တုံးအလှသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

“သေချာပေါက် အရည်အချင်းရှိတယ်။ နောက်မှ မင်းသိလာလိမ့်မယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို ဖျော့ဖျော့ဖက်ထားရင်း သာယာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဖီးနစ်ပြာအား မိုးကောင်းကင်အထက်သို့ ပျံတက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ဤနယ်မြေမှ လုံးဝထွက်ခွာသွားသည်။

“ဟမ်… မင်းက ငါ့ကို ချက်ချင်းမပြောပြဘဲ လျှို့ဝှက်ထားရဲသေးတယ်ပေါ့…”

ရှီရွှေယွမ်က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား မျက်လုံးချင်းဆုံပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အဒေါ်၊ မင်းတကယ်ကို လှလွန်းတယ်…”

“အခုမှ လာပြောစရာလားလို့…” သူ၏ လက်သီးစုပ်ကလေးဖြင့် ယီထျန်းယွမ်၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွထုရင်း ချစ်စဖွယ် ဆိုလိုက်သည်။

စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယီထျန်းယွမ်က သူမကို နမ်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤလုပ်ရပ်က ရှီရွှေယွမ်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသော်လည်း သူမသည် ရုန်းကန်မှုမပြုဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာပြီး နားရွက်များအထိ ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရဲတွတ်လာသည်။

“ကျီး…”

ဖီးနစ်ပြာက မကျေမနပ် တစ်ချက်အော်လိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ဖီးနစ်ပြာကို ခြေနှင့်ဖျော့ဖျော့နင်းလိုက်ပြီး အခြေအနေကို မဖျက်ဆီးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်များမှာ အနည်းငယ်မျှ အားလျော့မသွားဘဲ ရှီရွှေယွမ်၏ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဆက်လက်ဖက်ထားသည်။ လက်လွှတ်ရန် အလို့ငှာ ဆန္ဒမရှိချေ။

ဤနေရာတွင် အေးစက်သောလေထုက လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း မိုးကောင်းကင်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သောအနွေးဓာတ်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်သည် နွေဦးရာသီ၏ လှပသောအလင်္ကာနှင့် တူသည်။ ဤသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်းနှီးစွာ ပြုမူခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရှီရွှေယွမ်အား မိမိ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး ဘယ်သောအခါမှ ခွဲခွါမသွားစေလိုချေ။

အခန်း (၆၉၁) ပြီးပါပြီ။