ငါနဲ့လက်ထပ်ပါ

အချိန်မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိလိုက်ဘဲ ရှီရွှေယွမ်သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း မျက်နှာသည် နီရဲတက်နေ၏။ ယီထျန်းယွမ်က ဤမျှရဲတင်းသည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူမတွင် အဒေါ်ဟူသော အမူအရာတစ်စက်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ်သာ ဖြစ်နေ၏။ သူမသည် တစ်နည်းတစ်ဖုံနာခံလိုက်လျောနေသော ပုံစံဖြစ်နေ၏။

“အဒေါ်... ငါပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းကို ဖမ်းခေါ်သွားတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ငါဘယ်လောက်စိတ်ပူခဲ့ရလဲ သိလား...”

ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ဆံပင်ဖျားမှ သင်းပျံ့သောရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် အလွန်အဆင်ပြေလှပေ၏။

ဤခံစားချက်သည် အချိန်ကြာရှည်ကြာမခံစားရသည်မှာ ကြာလှပြီ။ ယခင်က တိုက်ပွဲများမှ ပြန်လာပြီးနောက် သူမနှင့် အချိန်အနည်းငယ်အတူ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းနေထိုင်နိုင်ခဲ့၏။ သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှစ၍ အရာအားလုံးသည် အလွန်ကြာရှည်နေသလို ခံစားရသည်။

ရှီရွှေယွမ်သည် သူ့အတွက် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုနှယ် ကမ်းဆိုက်နိုင်သော ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဆိပ်ကမ်းသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။

“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်က ငါ့ကို ခေါ်သွားဖို့ရောက်လာတဲ့အခါ ငါအရမ်းတွန့်ဆုတ်နေခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ပိုသန်မာလာနိုင်မယ်ဆိုတာနဲ့ မင်းရဲ့မိဘတွေကို ကောင်းကင်ဘုံမှာ လိုက်ရှာနိုင်မယ်လို့ တွေးမိလို့ လိုက်လာခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ငါ ဒီကောင်းကင်ဘုံကို လာချင်တာမဟုတ်ဘူး...”

ရှီရွှေယွမ်သည် ဝေးလံသောအပြာရောင်ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေပြီး မျက်နှာတွင် မှေးမှိန်သောအပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။

ဤနေရာသည် ပတ်ဝန်းကျင်သာလွန်လှပသည်မဟုတ်၊ ဘေးတွင် ယီထျန်းယွမ်ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

“ဒီနောက်ပိုင်း ငါ့ကို ရုတ်တရက်ထားမသွားပါနဲ့တော့... ဟုတ်လား...” ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏နားထဲတွင် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

“အင်းပါ...” ရှီရွှေယွမ်က ခေါင်းကလေးညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း မှေးမှိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အစကတည်းက ငါဟာ မင်းလို ဒီလူသားလေးဘေးကနေ ထွက်မသွားချင်ခဲ့ပဲဘူး...”

သူမသည် ပန်းတစ်ပွင့်နှယ် ပွင့်လန်းလာသည့် ပန်းကဗျာတစ်ပိုင်းကဲ့သို့ လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို အကြာကြီးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အဒေါ်... ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် လက်ထပ်ကြမယ်နော်...”

ရှီရွှေယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး ချက်ချင်းဖြေကြားမှုမပြုဘဲ သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းမှီလိုက်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။

“ထျန်းယွမ်... မင်းက ငါ့ကို နှစ်သက်လို့လား... ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတယ်လေ...”

“အသက်ကြီးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက်ပဲ ကွာတာလေ။ ဒါ ကြီးတယ်လို့ ခေါ်လို့ရလား... ကျင့်စဉ်သမားတွေထဲမှာ အချင်းချင်း လက်တွဲဖော်တွေဆိုရင် အသက်ကွာတာ နှစ်ရာချီရှိတဲ့သူတွေတောင်ရှိတယ်။ ငါတို့က ဘာမှမပြောပလောက်ဘူးလေ...” ယီထျန်းယွမ်က လုံးဝဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းခေါ်လာတဲ့ မိန်းမတွေအားလုံးက ဘာလို့ အသက်ငယ်တဲ့သူတွေပဲဖြစ်နေတာလဲ...”

“...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဒေါ်... ငါက သူတို့မှာ အလားအလာနည်းနည်းရှိတယ်လို့ထင်လို့ ခေါ်လာတာ။ အသက်နဲ့ဘယ်လိုမှမဆိုင်ဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အသက်ငယ်တဲ့သူတွေဖြစ်နေတာတော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ...။ ငါက အသက်ငယ်တဲ့သူတွေကိုပဲ ရွေးခေါ်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ...”

“ဟုတ်လား... ဒါဆို ငါ အတွေးလွန်ခဲ့မိတာထင်တယ်...” ရှီရွှေယွမ်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီထားရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။ “ဒါဆို ငါမင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမ၏မေးဖျားကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရင်း ရေလှိုင်းများနှယ် လှုပ်ရှားနေသော သူမ၏မျက်ဝန်းများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် စကားမပြောဘဲ ထပ်မံ၍ ပြင်းပြစွာ နမ်းလိုက်သည်။

...

အချိန်မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိလိုက်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပူးကပ်နေသောခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကို ခဏတာ ခွာလိုက်ကြသည်။ ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသလား။ သိပ်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ အရာအားလုံးသည် သဘာဝကျကျ မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်။

အချိန်ကြာရှည်ကတည်းက သူသည် ရှီရွှေယွမ်နှင့် လက်ထပ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခဲ့သည်။ ယခု သူမက သဘောတူလိုက်သည့်အခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုထက် ပိုမိုသိသာသည့် ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုကျေးဇူးတင်စိတ်သည် စကားဖြင့် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲလှသည်။

သူ၏စိတ်ခံစားမှုကို ဖော်ပြရန် ယခုလုပ်နိုင်သည်မှာ ရှီရွှေယွမ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း သူမထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေ၏။

ယခင်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လျှင် စနစ်မပွင့်မီကာလများတွင် အရာအားလုံးသည် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သူ့ကို မည်သို့ပင် လှောင်ပြောင်ပြစ်တင်စေကာမူ ရှီရွှေယွမ်သည် အစဉ်တစိုက် သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏သွေးစွမ်းအင်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် ဆေးလုံးများကို မနားမနေ ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

သူမက ရဲတင်းစွာ ကြိုးစားမှုများမပြုခဲ့လျှင် စနစ်ကို ဖွင့်ရန်ခက်ခဲခဲ့ပေလိမ့်မည်။ နဂါးသွေးနတ်ဘုရားဆေးလုံးသည် အဆင့်မြင့်ဖြစ်၍သာ စနစ်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နဂါးသွေးနတ်ဘုရားဆေးလုံးသည် အနည်းငယ်နူးညံ့သည့်ဆေးဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏အခြေအနေ အနည်းငယ်တည်ငြိမ်လာသည့်အခါမှသာ သူမသည် ထိုဆေးလုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က အရာအားလုံးသည် အမှောင်ထုထဲတွင်ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူသည် စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့သလို လက်လျှော့လိုက်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်နေ့တွင် သူသည်လည်း ရှီရွှေယွမ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ရှီရွှေယွမ်ကသာ သူ့ကို အမြဲတမ်းကာကွယ်ပေးနေရခြင်းမျိုးကို မလိုလားခဲ့ချေ။

ယခုအခါ သူသည် ရှီရွှေယွမ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူများကို ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်သည့်အစွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခဏတာအေးချမ်းစွာ နေပြီးနောက် ရှီရွှေယွမ်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း တဖြည်းဖြည်းပြောသည်။

“အစ်မက အခုဘယ်လိုဖြစ်နေလဲမသိဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ ယခုအခါ သူရင်ဆိုင်ရမည့်ပြဿနာတစ်ခုမှာ သူ၏မိဘများနှင့်ပတ်သက်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

“အဒေါ်... ငါ့မိဘတွေရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။ သူတို့အကြောင်း သတင်းတစ်ခုခုများ ရထားပြီလား...”

ယီထျန်းယွမ်က လေးပင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သတင်းတစ်စုံတစ်ရာမှ မရခဲ့ဘူး... ငါက အပြင်ကို ထွက်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို နည်းနည်းထပ်မြှင့်ပြီး အပြင်ထွက် စုံစမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတာ...” ရှီရွှေယွမ်က မှေးမှိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့အတူတူ လိုက်စုံစမ်းရတော့မှာပေါ့...”

“အဒေါ်... တကယ်တော့ မင်းကို ဖုံးကွယ်မထားချင်ပါဘူး။ ငါဒါကို စိတ်မဝင်စားဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မိဘများအကြောင်းကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားပေ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူတို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သည့်အမှတ်တရမှတ်ဉာဏ်မှ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့နှင့် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့ကို အလွန်တမ်းတ သတိရမြတ်နိုးနေသည်ဟု ပြောလျှင် အကြီးအကျယ်လိမ်ညာနေခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသူများကို မည်သို့လွမ်းဆွတ်နိုင်မည်နည်း။

သူတို့ကို ပြန်တွေ့ခဲ့လျှင်တောင်မှ အလွန်လေးစားရိုသေရန် လွယ်ကူစွာ ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိဘများကို မလေးစားသည်မဟုတ်၊ သို့သော် သူ့ကို ရုတ်တရက်စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်မှာ အလွန်တာဝန်မဲ့လွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

မည်သည့်အကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိခဲ့စေကာမူ၊ ထိုအရာများသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ပေ။ သူသည် ထိုအချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုမိဘများသည် သူနှင့် မည်သို့ဆက်စပ်နိုင်မည်နည်း။

“မင်းက သူတို့အပေါ် စိတ်ဆိုးနေတာကို ငါသိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းရဲ့မိဘတွေပဲလေ...” ရှီရွှေယွမ်၏မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ်လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ “အဓိကကတော့ ငါ့အစ်မက အခုဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ငါသိချင်တယ်။ အရင်တုန်းက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာ။ သူမရဲ့ရွေးချယ်မှုက မှန်ကန်ခဲ့လားဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ မှန်ကန်ခဲ့ရင် ငါဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မမှန်ကန်ခဲ့ရင် ငါသူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်တွန်းပြီး လူ့ဘုံလောကကို ပြန်ဆွဲခေါ်ရမယ်...”

“ထျန်းယွမ်ရဲ့ဖခင်က နောက်ဆုံးမှာ တာဝန်ယူခဲ့လားဆိုတာကိုလည်း ငါသိချင်တယ်။ ငါ ဒီကောင်းကင်ဘုံကို တက်လာရတာက အဓိကကတော့ အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေချင်လို့ပဲ...”

သူမ၏မျက်ဝန်းများသည် လက်ခနဲဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်သာဖြစ်သည်။ ယခင်က သူမ၏တားဆီးမှုများသည် မည်သည့်အကျိုးမှ မထူးခဲ့ဘဲ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်၏ဖခင်ကို ရှာဖွေရန် ပြန်မလှည့်နိုင်သော လမ်းကို ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အစဉ်တစိုက် တားဆီးခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးကြာသွားပြီဖြစ်သည်။ အခြေအနေမည်သို့ဖြစ်နေမှန်း မသိရပေ။ ကျင့်စဉ်သမားများအတွက် နှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ လက်ချောင်းတစ်ချက်နှိပ်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိစ္စရပ်များကို ကြည့်လျှင် အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ရှာမယ်။ ဒီအင်အားစုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိခဲ့ဘူးလား...” ယီထျန်းယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ နာမည်ကို သိရမည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးသည် အလွန်ရှာဖွေရလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နာမည်မသိရခြင်းက ပြဿနာဖြစ်သည်။ ဥပမာအနေဖြင့် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ကို အကယ်၍ ထူးခြားသောလက္ခဏာများမတွေ့ရခဲ့လျှင် ရှာဖွေရန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်လွန်းလှသဖြင့် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလွန်းသည်။ သို့သော် သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ဆန်းကြယ်မှတ်သုံးသန်းပြည့်မီရုံသာ လိုအပ်ပြီး မည်သည့်အရာမှ ပြဿနာမဖြစ်ပေ။

အခန်း (၆၉၂) ပြီးပါပြီ။