ဤသူမရှိပါလား...

ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ နတ်ဘုရားသည် သူ၏ဘိုးဘေးဖြစ်သလား ဆိုသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်အတွက် သိသာထင်ရှားသည့်အရာမဟုတ်ပေ။ အခြားသူများကတော့ ၎င်းကို ဂုဏ်ယူကြပေမည်။ သို့သော် သူ့အတွက်မူ မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိချေ။

သူသည် ဤနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သူမဟုတ်သည့်အတွက် မည်သည့်ကိုးကွယ်မှုမှ မဖြစ်ပေါ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ မည်သည့်အခက်အခဲမှ မရှိချေ။ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ နတ်ဘုရားကို ကျော်လွန်ရန်ပင် မည်သည့်ဖိအားမှ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ နတ်ဘုရား၏ အမွေဆက်ခံမှုသည် သူ့အတွက် သိသာထင်ရှားသည့်အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ်လေးစားမှုရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားသုံးဦးသည် ကြီးမားသောပံ့ပိုးကူညီမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့မရှိခဲ့ပါက လောကသုံးပါးသည် အပြင်မှ နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း ကြီးမားထည်ဝါသော ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပို၍ ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။ သူတို့သည် မြင့်မားသောမြို့တံခါးအောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မိမိကိုယ်ကို အလွန်သေးငယ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ ဤသည်မှာ ယီထျန်းယွမ်မြင်တွေ့ဖူးသမျှတွင် အကြီးမားဆုံးသော မြို့တံခါးဖြစ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကပင် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မြို့တော်သည် သာလွန်သည်။ ဤဧကရာဇ်မြို့တော်သည် ထူးချွန်သောနတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုနှင့်ညီမျှပြီး မြို့တံခါးတစ်ခုတည်းကပင် ခိုင်မာပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်သည့်အဆင့်ရှိသည်။ တံခါးကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားပါက သူတော်စဉ်နယ်ပယ်ကျင့်စဉ်သမား ၇ ဦးမှ ၈ ဦးပင်လျှင် ဖျက်ဆီးဖောက်ထွင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ဤမြို့၏နတ်ဘုရားအင်းများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် သို့မဟုတ် အချိန်ကြာရှည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မှသာ ဖောက်ထွင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မြို့တံခါး၏ထိပ်တွင် ကြီးမားသောကျောက်စာတိုင်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် “ဖုန်းထျန်” ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ထွင်းထုထားသည်။ ၎င်းသည် ဤဧကရာဇ်မြို့တော်သည် ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုပြီး မည်သည့်အလင်းရောင်မှ ဤမြေပြင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။

လူအများသည် ဤကျောက်စာတိုင်ကို တည့်တည့်ကြည့်ရန်ပင် စွမ်းအားမရှိချေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ရပြီး ဆက်လက်ကြည့်ရှုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

သို့သော် ယီထျန်းယွမ်တစ်ဦးတည်းသာ ဤကျောက်စာတိုင်ကို တည့်တည့်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။ အနီးအနားရှိလူများသည် ၎င်းကို မြင်တွေ့သည့်အခါ မှင်တက်မိကြသည်။ အခြားသူများအနေဖြင့် ဤကျောက်စာတိုင်ကို အတင်းကြည့်ရှုပါက မျက်လုံးများ ကွယ်သွားနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

ဤကျောက်စာတိုင်မှ ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအင်သည် လူတစ်ဦး၏မျက်လုံးများကို ကွယ်စေရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော် ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သူများအတွက်မူ အနည်းငယ်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သည်။

“တကယ်ကို ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ နတ်ဘုရားပဲ။ ဒီကျောက်စာတိုင်တစ်ခုတည်းကကို နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုဖြစ်တယ်။ ဒီနေရာကို အတင်းဝင်ရောက်လာသူဆိုရင် ဒီကျောက်စာတိုင်က နတ်ဘုရားနယ်ပယ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ဤနေရာ၏ ခိုင်မာပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်မှုကို အံ့ဩမိသည်။

“ဒီကျောက်စာတိုင်က နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုလား...”

ရှီရွှေယွမ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမှ သိသာထင်ရှားစွာ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူမသည် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ မြို့တံခါးက နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု၊ ကျောက်စာတိုင်က နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု၊ မြို့ရိုးကလည်း နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုပဲ။ မျက်စိရှေ့မှာရှိတဲ့ အရာတွေထဲမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်သုံးခုရှိတယ်။ အဆင့်ကတော့ သိပ်မြင့်မားတာမဟုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားလက်နက်တွေပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ဧကရာဇ်မြို့တော်သည် ဤအဆင့်သို့ မည်သည့်အခါမှ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။ သူသည် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ဖန်တီးရန် အချိန်ကြာရှည်လိုအပ်ပြီး လက်ရှိတွင် သူသည် ပန်းပဲသွန်းလုပ်စွမ်းရည်တွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည့်တိုင် နတ်ဘုရားလက်နက်ဖန်တီးနိုင်ရန်အတွက် အတော်လေးဝေးကွာနေသေးသည်။

“သွားရအောင်။ အထဲဝင်ကြမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှီရွှေယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အစောင့်များသည် ၎င်းတို့ကို မည်သူ့ကိုမျှ ဟန့်တားခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ ဝင်ကြေးမယူသလို မည်သည့်ခွဲခြားဆက်ဆံမှုမှ မရှိချေ။ ဤနေရာ၌ ဆူပူမှုမဖြစ်ပေါ်သရွေ့ မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မှ ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ အတွင်းပိုင်း၏မြင်ကွင်းသည် သာမန်ဧကရာဇ်မြို့တော်များနှင့် ကွဲပြားမှုမရှိပေ။ လူသွားလူလာ ပြည့်နှက်နေသော စည်ကားသောလမ်းများရှိသည်။ သို့သော် ဤနေရာ၌မူ အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရာတွင် အဓိကထားပြီး ဥပမာအားဖြင့် ရတနာလက်နက်များ သို့မဟုတ် အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ရောင်းချသည်။

လာရောက်သူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် နိမ့်ကျခြင်းမရှိပေ။ ရံဖန်ရံခါတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် ကျင့်စဉ်သမားများကိုပင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မြို့တော်မှလူများမဟုတ်ဘဲ အခြားအင်အားစုများမှ ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် လာရောက်သည့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် သူနှင့်မည်သည့်ဆက်စပ်မှုမှ မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ မြို့တော်ရှေ့တွင်ရှိသော ကောင်းကင်တောင်ငါးလုံးဖြစ်သည်။ မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ မြင်တွေ့ရသည်မှာ နန်းတော်မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်တောင်ငါးလုံးဖြစ်သည်။

မြင့်မားစွာ ထိုးတက်နေသော တောင်ငါးလုံးသည် ရှေ့တွင်ရှိပြီး တောင်အောက်တွင် အိမ်ယာများ အများအပြားရှိသည်။ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ အဓိကနန်းတော်သည် ဤတောင်ငါးလုံး၏အလယ်တွင်ရှိပြီး သာမန်ဧကရာဇ်မြို့တော်များ၏ နန်းတော်နှင့် ညီမျှသည်။

ဤနေရာမှ ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ အတွင်းပိုင်းတွင် နတ်ဘုရားမြူများ ဝိုင်းရံထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ၎င်းအတွင်း၌ သော့ခတ်ထားသည်။ ကောင်းကင်တောင်ငါးလုံးသည် စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး တောရိုင်းတောင်များနှင့် တူညီသည်။ သို့သော် သေချာကြည့်ရှုပါက ထိုတောင်များပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ပန်းများနှင့် ဝိညာဉ်မြက်များ စိုက်ပျိုးထားသည်ကို တွေ့ရပြီး ၎င်းတို့၏အရေအတွက်သည် အလွန်များပြားသည်။

တောင်တစ်လုံးစီပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ပန်းများနှင့် ဝိညာဉ်မြက်များ စိုက်ပျိုးထားပြီး ထိုနေရာများတွင် နန်းတော်များကိုလည်း တည်ဆောက်ထားသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ နတ်ဘုရားသည် မူလက ဤတောင်ငါးလုံးအတွင်း၌ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆက်လက်ချဲ့ထွင်မှုများပြုလုပ်ပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် လောကရေးရာများမှ ရှောင်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းတို့၏အင်အားစုကို ချဲ့ထွင်ကာ ဤနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ကောင်းကင်တောင်ငါးလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး အင်အားစုကို မချဲ့ထွင်ပါက ဤသည်မှာ အင်အားနည်းသောအဖွဲ့အစည်းများ၏ တွေးခေါ်ပုံသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုအားကောင်းလာစေရန် လိုလားပါက နယ်ပယ်အသီးသီးမှ အင်အားများကို အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။

“လူများလျှင် အင်အားကြီးသည်” ဟူသောစကားသည် အလျဉ်းမမှားပေ။ လူအများမှ ပံ့ပိုးမှုများရှိမှသာ ပိုမိုများပြားသော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ပိုမိုအားကောင်းလာနိုင်သည်။

“ဟိုမှာက တကယ့်နေထိုင်ရာနေရာပဲထင်တယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်တောင်ငါးလုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။ အပြင်ဘက်တွင် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းသည် နန်းတော်နှင့်ညီမျှပြီး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူများသာ သို့မဟုတ် ဖိတ်ကြားခံရသူများသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသည်။

“ဟုတ်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အစ်မကို တွေ့ရတော့မှာလား...”

ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ရှေ့ဆုံးသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားသည်။ ရှေ့တွင် မြို့ရိုးတစ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး အင်အားကြီးသောအစောင့်များဖြင့် စောင့်ကြပ်ထားသည်။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူများသည် အနီးအနားတွင် ကင်းလှည့်နေပြီး ဝင်ရောက်လာသူများကို စစ်ဆေးနေသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စရှိလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်နှင့် ရှီရွှေယွမ်တို့ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် အစောင့်တစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အကြည့်ထဲတွင် သတိရှိမှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။

“ကျွန်မတို့က ယီရှင်းချန်ကို လာတွေ့ဖို့ပါ။ သူဒီမှာ ရှိလားမသိဘူး...” ရှီရွှေယွမ်သည် ရှေ့ထွက်လာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယီရှင်းချန်သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ဖခင်ရင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏မူလနာမည်မှာ ယီရှင်းချန်ပင်ဖြစ်သည်။

“ယီရှင်းချန်လား... မကြားဖူးဘူး...” အစောင့်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မကြားဖူးဘူးလား...” ရှီရွှေယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျော့လင်ဟယ်ကော...”

ကျော့လင်ဟယ်သည် ယီထျန်းယွမ်၏ မိခင်ဖြစ်သူဖြစ်သည်။ ဖခင်၏နာမည်ကို မသိပါက မိခင်၏နာမည်ကို သိမည်မဟုတ်လား...။

“ကျော့လင်ဟယ်လား... မကြားဖူးဘူး။ သွားစမ်း၊ သွားစမ်း။ အမိန့်စာ ဒါမှမဟုတ် သင်္ကေတတံဆိပ်မရှိရင် ဒီနားကို မလာနဲ့...” အစောင့်သည် စိတ်မရှည်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ၎င်းတို့ကို အမြန်ထွက်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဆက်တိုက်မေးမြန်းလာသော နာမည်နှစ်ခုစလုံးကို ၎င်းတို့မသိကြသည့်အတွက် သတိထားမှုမရှိဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းသည် လူမှားမေးမြန်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူတို့က တစ်ယောက်မှ မကြားဖူးဘူးတဲ့...”

ရှီရွှေယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်အချို့ဖြင့် လာရောက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်က မည်သူ့ကိုမျှ မသိကြချေ။ ၎င်းတို့သည် အစောင့်များက လိမ်ညာပြောနေသည်ဟု မထင်ကြပေ။ ၎င်းတို့မှာ လိမ်ညာရန် အကြောင်းမရှိသည့်အတွက် အမှန်တကယ် မသိကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

“မင်းတို့ တကယ်ပဲ မကြားဖူးဘူးလား... ယီရှင်းချန်က မင်းတို့ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံးထူးချွန်သူလေ...” ရှီရွှေယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ပထမဆုံးထူးချွန်သူလား... နောက်တစ်ခါ မပြောနဲ့။ ငါတို့ ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံးထူးချွန်သူက ယီဖယ်လုံလို့ ခေါ်တယ်။ ယီရှင်းချန်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ နေရာမှားလာတာလား... ဒါက ဖုန်းထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မြို့တော်ပဲ။ ဘယ်လိုသေးငယ်တဲ့ အင်အားစုမှမဟုတ်ဘူး။ ယီ မျိုးရိုးနာမည်ရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဆက်မေးနေရင်တော့ ငါတို့က ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံရလိမ့်မယ်...”

၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၏ အစောင့်များဖြစ်သည့်အတွက် သတိလျော့ရဲမှုမပြုရပေ။ ထို့ကြောင့် မသိသည့်နာမည်များကို ဆက်တိုက်မေးမြန်းလာသည့်အခါ မောင်းထုတ်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်ပြီဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၉၆) ပြီးပါပြီ။