ကောင်းကင်သွေးဓားပြလေးယောက်

“ဘယ်သူတွေလဲမှတ်တယ်… ကောင်းကင်သွေးဓားပြလေးယောက်ပဲ… ဘေးမှာ ပုန်းနေပြီး ထွက်မလာရဲဘူးဆိုတာ မထင်ထားမိဘူး… တကယ်ကို နောက်ကွယ်ကနေ သားကောင်ကို ချောင်းနေတတ်တဲ့ မြေခွေးတွေပဲ…”

ကျော့လင်ဟယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မရပ်မနား လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး အကောင်းဆုံး ထွက်ပြေးရန် ဦးတည်ချက်ကို ရွေးချယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေပြီဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် လမ်းပိတ်နေသည့်နေရာ မဟုတ်သော်လည်း ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းမှာ တစ်ဖက်တည်းသာ ရှိသည်။ ရှေ့တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေပြီး ထိုတောင်ပေါ်သို့ တက်ပြေးပါက အလွန်နှေးကွေးသွားနိုင်သည့်အတွက် ဖမ်းမိခံရနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်သွေးဓားပြလေးယောက်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် မနိမ့်ကျပေ။ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်အထိ ရှိပြီး အားအနည်းဆုံးသူပင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်လေးရှိသည်။ ကျော့လင်ဟယ်ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ငါးတွင် ရှိနေသည့်အတွက် အလယ်အလတ်အဆင့်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

၎င်းတို့၏ အမည်များမှာ ထျန်ရှား၊ ထျန်ရွှယ်၊ ထျန်ယွီနှင့် ထျန်ဟွယ်တို့ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သောအမည်များကို မည်သူမျှ မသိရှိပေ။ သူတို့သည် ဓားပြများဖြစ်သည့်အတွက် မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ လုယက်ခိုးယူခြင်းစသည့် မကောင်းမှုမျိုးစုံကို ကျူးလွန်ကြသည်။

“ဘေးကို လှည့်ကြည့်နေစရာမလိုဘူး… ငါတို့လက်ထဲက လွတ်အောင်ထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား…”

ထျန်ရှားက မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်သည်။

“အရင်က မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လွတ်အောင်လွှတ်ပေးမိခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အဲ့သလို ကံကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး… ဒီတစ်ခါ ငါတို့ရဲ့ လေးဖက်သော့ခတ်အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ၊ မင်းထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ ထင်လား…”

“ဟီးဟီး… ဟုတ်တယ်… ငါတို့ရဲ့ လေးဖက်သော့ခတ်အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားက အံ့ဩစရာပဲ… အရင်တုန်းက စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ကိုးရှိတဲ့ သန်မာသူတစ်ယောက်ကို ဒီအစီအရင်နဲ့ ပိတ်မိပြီး သေသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ… သူ့ရဲ့ အံ့အားသင့်ပြီး အကူအညီမဲ့တဲ့ အကြည့်တွေကို ငါအခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ…”

ထျန်ရွှယ်က မကောင်းဆိုးဝါးပြုံးလိုက်ပြီး ကျော့လင်ဟယ်ကို အပေါ်အောက် စူးစိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။

“ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ… စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်က မိန်းမကျင့်စဉ်သမားရဲ့ အရသာကို ငါသိပ်မမြည်းဖူးသေးဘူး… ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ဆန္ဒပြည့်ဝမှာပဲမဟုတ်လား…”

“အိုင်ရွှယ်… ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို စက်ဆုပ်ဖွယ်ပြောနေတာကို ရပ်စမ်း…”

ထျန်ယွီက မျက်နှာရွံ့တွန့်သွားသည်။ သို့သော် ထို့ထက်ပို၍ မပြောခဲ့ပေ။

ထျန်ရွှယ်ပြောသော “မြည်းစမ်းခြင်း” ဆိုသည်မှာ လူကိုတကယ်စားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထျန်ရွှယ်သည် လူသားများကို စားသုံးရန် အကြံအစည်ရှိပြီး စားသုံးနိုင်သမျှကို လက်လွတ်မခံပေ။

“တော်ပါပြီ… ဒီမိန်းမငယ်ကို ငါအရင် တစ်ချီ ကောင်းကောင်းဆော့ပစ်မယ်…” ထျန်ဟွယ်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။

“အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို မင်းဖျက်ဆီးခဲ့တယ်… ဒီတစ်ခါ ဖမ်းမိပြီဆိုတော့ ငါသေချာပေါက် ကောင်းကောင်းအလှည့်ကျ အသုံးပြုပစ်မယ်… ဒီလောက်လှပတဲ့ မိန်းမကို ငါဘယ်လိုလွှတ်ပေးနိုင်ပါ့မလဲ…”

သာမန်မိန်းမများကို သူတို့မျက်စိထဲ မထည့်ပေ။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားပြီး ထူးချွန်သော မိန်းမများကိုသာ အောင်မြင်မှုခံစားမှုကို ပိုမိုရရှိစေသည်ဟု ယူဆကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျော့လင်ဟယ်ကို လုံးဝလွှတ်ပေးမည်မဟုတ်သလို၊ သွေးသောက်မြက်ကိုလည်း လက်လွတ်မခံပေ။ လူရော၊ သွေးသောက်မြက်ပါ မည်သည့်အရာကိုမဆို လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

“မင်းတို့ရဲ့ ကိစ္စကို ဖျက်ဆီးတယ်လို့ပြောတာလား… ငါ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို မင်းတို့ကသာ ဖျက်ဆီးနေတာမဟုတ်လား…” ကျော့လင်ဟယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လုယက်တာကလွဲလို့ မင်းတို့မှာ ဘာအစွမ်းထူးရှိသေးလဲ…”

“ငါ့မှာ ဘယ်လို အစွမ်းထူးရှိလဲဆိုတာ… ခဏနေရင် မင်းသိလာမှာပဲ…” ထျန်ဟွယ်က မျက်လုံးများတွင် ညစ်ညမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေသည့်အရာများသည် အလွန်စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

“အရှက်မဲ့တဲ့ကောင်တွေ…”

ကျော့လင်ဟယ်က ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ဒီလိုလုပ်ကြည့်ရအောင်… ငါ သွေးသောက်မြက်ကို အသာတကြည်ပေးမယ်… မင်းတို့က ငါ့ကို လွှတ်ပေးရမယ်…”

“ဟို့ဟို့… ဒီတစ်ခါတော့ အလျှော့ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလာပြီလား… အရင်တုန်းကတော့ ဘယ်လိုလုပ်လုပ် အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး… အခုမှ ငါတို့ရဲ့ လေးဖက်သော့ခတ်အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားကို သိလာပြီလား…”

သူတို့သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သူတို့ပစ်လွှတ်ထားသော ကြိုးလေးသွယ်သည် လေးထောင့်လေးဖက်တွင် စိုက်ထားပြီး အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ကြိုးများကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလိုက်လျှင် ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းရံလာပြီး ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အင်အားဖြင့် ဖောက်ထွက်ရန်ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦးတည်းဖြင့် လေးယောက်စာ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ၎င်းတို့ထက် နိမ့်ကျသည့်အပြင် လေးဦးက ဝိုင်းရံထားသည့်အတွက် အခက်အခဲမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားသည်။

“ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ကို လိုက်လျောလိုက်မယ်… ငါ သွေးသောက်မြက်ကို စွန့်လွှတ်မယ်…”

ကျော့လင်ဟယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး… ငါတို့ပြောပြီးသားပဲ… မင်းကို ဘယ်လိုလွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ… ငါတို့ရဲ့ လေးဖက်သော့ခတ်အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိထားတဲ့သူတွေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်သွားတယ်လို့ မင်းတစ်ခါလောက်တောင် ကြားဖူးလို့လား…” ထျန်ရှားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အသက်ရော၊ သွေးသောက်မြက်ပါ ငါတို့လက်ထဲမှာပဲ…”

“မိန်းမငယ်လေး… ဒီနေ့ မင်းကို ငါသေချာပေါက် စားပစ်မယ်… ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ… မင်းကို လွှတ်လိုက်လို့ တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန်မှာ မင်း ပြန်လာပြီး ငါတို့ကို လက်စားချေရင် ဒုက္ခရောက်မှာပေါ့…”

ထျန်ရွှယ်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်ထပ်သပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့ အမည်ကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမှာလဲ… ‘လက်စားချေမိန်းမ’ လို့ခေါ်တယ်မဟုတ်လား… ရန်ငြှိုးရှိရင် သေချာပေါက် လက်စားချေမယ်ဆိုတာ…”

‘လက်စားချေမိန်းမ’ ဆိုသည်မှာ သူမ၏ နာမည်ပြောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သိပ်မယဉ်ကျေးသော နာမည်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ပြုမူပုံစံသည် ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ ရန်ငြှိုးရှိလျှင် ကမ္ဘာမြေအဆုံးထိ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကာ လက်စားချေမည်ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်… ပြောရရင် ငါတို့လည်း မင်းရဲ့ လှည့်စားမှုကြောင့် တစ်ခါလောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးတယ်… အသက်တောင်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ…” ထျန်ဟွယ်က မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်သောအကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ဒီလိုမျိုးပဲ ပိုပြီး အရသာရှိတာပေါ့… မင်းရုန်းကန်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ… မင်းရဲ့ မုန်းတီးတဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်ရတာ… အဲ့ဒါမှ တကယ်ကို အားရစရာပဲ… ရုန်းကန်နေတဲ့ အမူအရာတွေကို ငါသိပ်သဘောကျတယ်… အဲ့ဒါကမှ ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ပိုပြည့်စုံစေတာလေ…”

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ ဓားပြများဖြစ်သည့်အတွက် လူမိုက်ဆန်ခြင်းအပြင် နှိပ်စက်လိုသော စိတ်ထားများလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“မင်းတို့က ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့…” ကျော့လင်ဟယ်က ဓားတိုတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း… ငါ ဒီသွေးသောက်မြက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေလိုက်မယ်… မင်းတို့ရဲ့ အလျင်က မြန်မလား… ငါဖျက်ဆီးပြီး သတ်သေတဲ့ အလျင်က မြန်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့…”

ထျန်ရှား၊ ထျန်ရွှယ်၊ ထျန်ယွီ၊ ထျန်ဟွယ်တို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူသေသွားခြင်းသည် ကိစ္စမရှိသော်လည်း သွေးသောက်မြက်ပျက်စီးသွားပါက ပြဿနာကြီးမားလှသည်။

သွေးသောက်မြက်သည် အဆင့်ခြောက်ဝိညာဉ်မြက်ဖြစ်ပြီး ထို့ထက်ဆိုရလျှင်ပင် အဆင့်ခြောက်ထိပ်သီးအဆင့်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးရှိမှုမှာ မပြောပနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသည်။ အထူးသဖြင့် သွေးစွမ်းအင်ကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေသူပင်လျှင် ဤသွေးသောက်မြက်ကို သုံးစွဲပါက သွေးစွမ်းအင်ပြန်လည်ပြည့်ဝလာကာ အနှစ်ငါးဆယ်မှ တစ်ရာအထိ အသက်ရှည်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ထူးကဲသော အသက်ရှည်ဆေးဖြစ်ရုံသာမက သွေးစွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ သွေးစွမ်းအင်သည် ကျင့်စဉ်သမားများ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး သွေးစွမ်းအင်ပြည့်ဝလျှင် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်မှုများသည် ပိုမိုအားကောင်းလာကာ သွေးအနှစ်သာရများကို မီးရှို့အသုံးပြုရာတွင်လည်း ပိုမိုကြာရှည်ခံနိုင်သည်။

သွေးသောက်မြက်သည် ကျော့လင်ဟယ်၏ အသက်ထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ၎င်းကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် အသုံးပြုနေသည်မှာ အလွန်လိမ္မာသည့် လှည့်ကွက်ပင်ဖြစ်သည်။

“သွေးသောက်မြက်ကို ဖျက်ဆီးမယ်တဲ့လား…”

ထျန်ရှားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖျက်ဆီးချင်ရင်လည်း ဖျက်ဆီးလိုက်ပေါ့… အစိတ်အပိုင်းတွေကိုတောင် ငါတို့ယူလို့ရတယ်… ဆေးစွမ်းအာနိသင်က လျော့နည်းသွားပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ စုပ်ယူလို့ ရတုန်းပဲ…”

ထိုအခါ ထျန်ရှားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ကြိုးဆွဲကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် သွေးသောက်မြက်ကို ဖျက်ဆီးခံရမည်ကို အမှန်တကယ် မကြောက်ရွံ့ပုံရသည်။

ကျန်သုံးဦးသည် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တစ်ပြိုင်နက် အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ ကြိုးများသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူထပ်သော ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ဝိုင်းရံလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျော့လင်ဟယ်က လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံထွက်သွားသည်။ ထျန်ရွှယ်သည် မျက်လုံးထဲမှ လှမ်းမြင်ပြီး လက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျော့လင်ဟယ်သည် ပိတ်ဆို့မှုထဲမှ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဖမ်းယူလိုက်သူမှာ ထျန်ရွှယ်ဖြစ်ပြီး သူသည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းတွင် သွေးသောက်မြက်မရှိဘဲ၊ မုန်လာဥတစ်လုံးသာ ပါရှိနေသည်။

“သူမက လှည့်စားလိုက်တယ်…”

လေးဦးစလုံး ဒေါသထွက်ကာ ချက်ချင်း ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ထဲရှိ ကြိုးဆွဲလေးသွယ်ကို လွှဲယမ်းကာ ကျော့လင်ဟယ်ထက် ပိုမိုလျင်မြန်သော အလျင်ဖြင့် ဝိုင်းရံလာသည်။

ကျော့လင်ဟယ်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံထွက်သွားသည်။ သို့သော် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဖြတ်တိုက်လာပြီး သူမကို ပြန်လည်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခံရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြိုးလေးသွယ်က ဝိုင်းရံလာပြီး သူမကို လုံးဝချုပ်နှောင်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားရန် တစ်စက်ကလေးမျှပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ဒီမှာ ကြိုတင်ပြီး ချောင်းနေတဲ့သူရှိသေးတာပဲ…”

သူမသည် ဤနေရာတွင် ချောင်းနေသူရှိမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ၊ သူမ၏ဘေးတွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုံးနေသည်။

“မင်းက လှည့်စားမယ်ဆိုတာ ငါသိသိနဲ့ပဲ… ဒါကြောင့် ငါတို့ခေါင်းဆောင်ကို နောက်ကွယ်မှာ ချောင်းနေဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ… မဟုတ်ရင် မင်းကို တကယ်လွှတ်ပေးမိလိမ့်မယ်…”

ထျန်ရှားက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး…”

ကျော့လင်ဟယ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦး ထပ်ပေါ်လာသည်ကို မည်သို့မျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“မထင်ထားဘူးမဟုတ်လား… ငါတို့က ဓားပြလေးယောက်အဖွဲ့မဟုတ်ဘူး… ဓားပြငါးယောက်အဖွဲ့ပဲ… ဒီသူက ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး ထျန်သွေးပဲ…”

ထျန်ရှားက သူမ၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို အလွန်ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်ကြာအောင် လိုက်ဖမ်းနေရတာ… အခုမှ ဖမ်းမိတော့ ငါတို့ဘယ်လောက် ဝမ်းသာနေမလဲ…”

“ကောင်းကင်ကတောင် ငါ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာလား…”

ကျော့လင်ဟယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အကူအညီမဲ့သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမှတ်ရစရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ငိုကြွေးနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်နှင့် ငိုသံများသည် သူမအတွက် မမေ့နိုင်သော အမှတ်တရများဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့မှစ၍ ၎င်းကို ထပ်မံတွေ့မြင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက်ပိုဆိုးသည်မှာ ထာဝရမတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

“လူ့ဘုံလောကရယ်… ထျန်းယွမ်ရယ်… ကြယ်တာရာရယ်… နှုတ်ဆက်ပါတယ်…”

သူမ၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမတွင် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာပေါက်ကွဲခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရန်သူနှင့်အတူ အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတည်း လှုပ်ရှားနေရသည့်အတွက် ဖမ်းမိခံရရန် လွယ်ကူပြီး ဖမ်းမိခံရပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“အစ်မ…”

ထိုအချိန်တွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ဘေးမှထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျော့လင်ဟယ်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း အလွန်ရင်းနှီးသလို ခံစားရသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

အခန်း (၇၀၁) ပြီးပါပြီ။