ဆုပ်ကြိတ်ပေါက်ကွဲ

“အစ်မ…” ဟူသော အသံတစ်သံသည် ကျော့လင်ဟယ်၏ အမှတ်တရများကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကာလ လူ့ဘုံလောကရှိ မြင်ကွင်းများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေသည်။ သူမကို “အစ်မ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က ထိုမိန်းကလေးမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။

အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည်လည်း ထိုအချိန်ကပုံစံအတိုင်း ပိတ်မိနေသည်။

ယခုအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ ဤမိန်းမငယ်ကို သူမ သေချာပေါက် တွေ့ဖူးသည် သို့သော် ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရသလို ခံစားရသည်။

“ရှီရွှေယွမ်လား…”

ကျော့လင်ဟယ်သည် ထိုအချိန်က မိန်းကလေးငယ်ကို အမှတ်ရလိုက်သော်လည်း သေချာမပြောရဲပေ။

အကြောင်းမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာသွားပြီဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က မိန်းကလေးငယ်ဖြစ်ခဲ့သူသည် ယခုအခါ အပြောင်းအလဲများစွာဖြင့် ကြီးပြင်းလာနိုင်သည့်အတွက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သေချာမခံစားရဲပေ။

“ဟုတ်တယ်… ငါပါပဲ...”

ရှီရွှေယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ကျော့လင်ဟယ်ကို ဖမ်းချုပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စိုးရိမ်လာသည်။

“ထျန်းယွမ်… အစ်မကို မြန်မြန်ကယ်ပါ...”

သူမကို ဖက်ထားရင်း ပျံသန်းလာသူမှာ ယီထျန်းယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ကျော့လင်ဟယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤသူမှာ သူ တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးသော သူ၏မိခင်ဖြစ်သည်။ မျက်နှာပုံစံအရ သူသည် ကျော့လင်ဟယ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူပြီး သူ၏ပုံစံသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ပိုမိုဆင်တူသလို ခံစားရသည်။

“ထျန်းယွမ်… မင်း… မင်းဟာ တကယ်ပဲ…”

ကျော့လင်ဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှာပင် သူမသည် ထိုမွေးကင်းစကလေးငယ်၊ သူမ၏သားကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဖူးခဲ့သော်လည်း ဤသို့ နီးကပ်စွာ ခံစားရသည့်အခါ သွေးရိုးဗီဇဆက်နွယ်မှုကို သူမ ခံစားမိသည်။

သို့သော် များမကြာမီ သူမ အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည့် အခြေအနေကို သတိရလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒီကို မလာနဲ့… မြန်မြန်ထွက်ပြေး...”

ဤနေရာရှိ ထျန်သွေးလေးဦးဓားပြများသည် မည်သူနှင့်မဆို ဆက်နွယ်မှုရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ၎င်းတို့၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး သက်သေမထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့သည် သွေးသောက်မြက်ကို ရရှိထားပြီဆိုပါက အခြားသူများ၏ လောဘမျက်လုံးများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

သို့ရာတွင် အရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ စကားပြောနေစဉ် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ လေးဦးဓားပြများသည် ၎င်းတို့ကို ဝိုင်းထားပြီးဖြစ်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း နှစ်ဦးကို ကြည့်နေသည်။

“ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲလို့ ထင်ရတယ်… ဒီနေရာမှာ မင်းတို့တွေ့ဆုံလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီလောက်ကြီး ကံစပ်နေရင် ဒီနေရာမှာပဲ မင်းတို့ အတူတူ နေခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ…” ထျန်ရှသည် ရယ်မောရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အပေါ်အောက် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ “မင်းတို့မှာ ဘယ်လို ရတနာတွေ ရှိလဲ မသိဘူး… ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်…”

“ဟီး ဟီး… အကြီးအကဲ၊ ဒီမိန်းကလေးက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ သူမဟာ အပျိုစင်ဖြစ်နေသေးတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်… ဟီး ဟီး… ဒါက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ...”

ထျန်ဟွယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်ထကြွလှုပ်ရှားနေသည်။

“ဒီကောင်… မင်းရဲ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ဒီလိုကိစ္စတွေကလွဲလို့ တခြားဘာတွေ တွေးနိုင်သေးလဲ…”

ထျန်သွေးသည် ရယ်မောရင်း ဆဲဆိုလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်ချင်ရင်တောင် ငါက အရင်စမ်းမှာ...”

“ဟီး ဟီး… အကြီးအကဲက အရင်လုပ်မယ်ဆိုတာ သိပြီးသား။ ကောင်းပြီ… အကြီးအကဲပဲ အရင်လုပ်လိုက်ပါ။ မင်းက အကြီးအကဲပဲ ဟွန့်…”

ထျန်ဟွယ်သည် မလိုလားသော်လည်း ရယ်မောရင်း နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ရယ်မောလျက် ယီထျန်းယွမ်တို့သည် လှောင်အိမ်ထဲရှိငှက်များသဖွယ် ၎င်းတို့၏ သားကောင်ဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

ကျော့လင်ဟယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤမျှခက်ခဲစွာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့်အခါတွင် ဤသို့သော အဖြစ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ သူမ ရုန်းကန်လိုသော်လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်နေရရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

“ဘာလို့… ဘာလို့ မိုးကောင်းကင်က ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရတာလဲ…”

ကျော့လင်ဟယ်သည် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ ဤမျှခက်ခဲစွာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့်အခါတွင် ဤသို့သော ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထျန်သွေးလေးဦးဓားပြများသည် လေးဦးမဟုတ်ဘဲ ငါးဦးဖြစ်နေသည်။ ဤအရာသည် သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဤသို့သော အဖြစ်ဆိုးသို့ ရောက်ရှိစေသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ပုစဉ်းရင်ကွဲဖမ်းရန် နကျည်ကောင်နောက်ကလိုက်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထျန်သွေးလေးဦးဓားပြများသည် ဤကမ္ဘာတွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး နောက်ဆုံးထိုးနှက်မှုအတွက် ဘေးတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။ ဤသို့ဖြင့် လူအများစုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်။ သူမ ယခင်က ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထျန်သွေးမရှိခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထျန်သွေးကိုယ်တိုင်က ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာပြီး သူမ မထင်မှတ်ထားသည့်အတွက် ဤသို့သော အဖြစ်ဆိုးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အလှလေး… ဒီလောက်ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့… ခဏနေရင် ငါတို့ အတူတူ ပျော်ရွှင်ကြတာပေါ့…” ထျန်ရှသည် ရယ်မောရင်း သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ယီထျန်းယွမ်တို့ကို ဖမ်းရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ “အိုး… ဟုတ်တယ်… ယောက်ျားကောင်ကို သတ်လိုက်… မိန်းမကိုတော့ ထားခဲ့...”

ယောက်ျားသည် ၎င်းတို့အတွက် အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။ မိန်းမကိုသာ ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဝိုင်းအုံလာသော စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့် သုံးဦးကို ရင်ဆိုင်ရင်း အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စက်ဆုပ်ရိပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဤသို့သော လူမျိုးကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ ဓားပြလုယက်မှု၊ မိန်းမအလှကို အနိုင်ကျင့် လုယူမှုများသည် သူ့ကို အလွန်စက်ဆုပ်စေသည်။

ဤသို့သော လူမျိုးများသည် သူ့ကို မထိပါးခဲ့သည့်တိုင် တွေ့သမျှ သတ်ဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တွေ့လျှင် တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်တွေ့လျှင် နှစ်ယောက်စလုံးကို သတ်ဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို လုံးဝလွှတ်မထားပေ။ ဤလူမျိုးများသည် သူ့ကို အလွန်စက်ဆုပ်စေသည်။

“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းရဲ့အကြည့်က တော်တော်ကြမ်းတမ်းတယ်ပဲ… ဒါဆိုရင် မင်းမျက်လုံးတွေကို အရင်ဆုံး ဖယ်ထုတ်လိုက်မယ်။ တချို့လူတွေကို မင်းက စိုက်ကြည့်လို့ရပေမဲ့ တချို့လူတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင် မင်းသေတော့မှာ...”

ထျန်ရွှယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်လျက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမျက်လုံးတွေက တော်တော်လှတယ်ပဲ… စားလိုက်ရင် ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲ မသိဘူး…”

ထျန်ရွှယ်သည် တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ ခုန်အုံလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ငါးရှိ စွမ်းအားကို ချက်ချင်းထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လေထဲတွင် ရေစီးကြမ်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာသော လူသားစားငါးမန်းတစ်ကောင်သဖွယ် ယီထျန်းယွမ်ထံသို့ အုံတက်လာသည်။

သူသည် ရေစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းရှိပြီး လေထဲတွင် ရှောင်တိမ်းနိုင်မှုသည် ရေထဲရှိ ငါးတစ်ကောင်သဖွယ် လွယ်ကူစွာ တိုက်ခိုက်မှုအများစုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။ ရှောင်တိမ်းမှုမလုပ်သည့်တိုင် သူ၏ ထိုးဖောက်စွမ်းအားသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး တမဟုတ်ချင်း ရန်သူရှေ့သို့ ရောက်ရှိကာ သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်မှုကို ပေးနိုင်သည်။

“မလုပ်နဲ့......”

ကျော့လင်ဟယ်သည် ဘေးတွင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို မလုပ်ရန် အချက်ပြသော်လည်း ထျန်ရွှယ်သည် အကျဉ်းသား၏ စကားကို မည်သို့မျှ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤသို့သော မြင်ကွင်းများကို အလွန်နှစ်သက်ကြပြီး ပြင်းပြစွာ ရုန်းကန်မှု၊ သနားညှာတာရန် တောင်းခံမှုများကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပုံမမှန်သော ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းကြသည်။

အုံတက်လာသော ထျန်ရွှယ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ယီထျန်းယွမ်ကိုသာမက ရှီရွှေယွမ်ပင်လျှင် မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်၏ စွမ်းအားကို သိရှိထားသည့်အတွက် အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်မှုမရှိပေ။

တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လာသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်သည် လေထဲတွင် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လွင့်မျောနေသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လက်ကြီးတစ်ဖက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မိုးကြိုးမလှုပ်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် အုံတက်လာသော ထျန်ရွှယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မည်မျှ ချောမွေ့သော ငါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေစေကာမူ ဤလွင့်မျောလက်ကြီးအောက်တွင် သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်။

“အမှိုက်တွေ… မင်းတို့လို သူတွေကို ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ထားထားတာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြုန်းတီးရုံပဲ...”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကြိတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ထျန်ရွှယ်သည် သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေထဲမှ ဝေ့ဝဲကျဆင်းလာကာ အောက်ရှိ မြေပြင်ကို သွေးရောင်သန်းသွားသည်။ ထိုသွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး မကြာမီတွင် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ မူလက မည်းနက်နေသော မြေပြင်သည် ယခင်အတိုင်း မည်းနက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးနီရောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤနေရာရှိ မြေပြင်သည် သွေးကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဖိနပ်မပါဘဲ ဤနေရာတွင် လျှောက်လှမ်းပါက သွေးများကို စုပ်ယူခံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ခြောက်ကပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းအရိုးစုတောအုပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သဘောတရားဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်မှင်တက်မိစေသည်။ ထျန်ရွှယ်သည် အင်အားအပြင်းထန်ဆုံးမဟုတ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ငါးရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသို့တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကြိတ်ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဤစွမ်းအားသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့သည် သံပြားကို ကန်မိသွားပြီလား…။

ကျော့လင်ဟယ်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ မှင်တက်မိသွားသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသူသည် သူမ၏သားဖြစ်နေပါက ဤမျှသန်မာသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မည်လား…။

အခန်း (၇၀၂) ပြီးပါပြီ။