အိပ်မောကျနေသော ယီရှင်းချန်

“ထျန်းယွမ်…”

ကျော့လင်ဟယ်သည် ယီထျန်းယွမ်ထံ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ဖက်လိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ မျက်ရည်များက သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ဝါးမှုန်သွားစေသည်။ သူမ တစ်သက်လုံး မိမိ၏ သားဖြစ်သူကို ထပ်မံတွေ့ရဦးမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ခဏလေး ဖက်ထားပြီးနောက် အနည်းငယ် ရင်ထဲစူးနစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ခံစားချက်မှာ သိပ်ပြင်းထန်ခြင်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသဖြင့် မိခင်နှင့် သားကြား ထူးခြားသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်ရန် ခက်ခဲလှပေ။

ခဏကြာသောအခါ ယီထျန်းယွမ်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လွတ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ယခင်ကလို တောင့်တင်းနေခြင်း မရှိတော့သော်လည်း သဘာဝကျသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။ “အမေ” ဟု ရုတ်တရက် ခေါ်ရမည်ကို အနည်းငယ် ခက်ခဲသလို ခံစားရသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသူကို ရုတ်တရက် “အမေ” ဟု ခေါ်ရမည်ဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။

“ထျန်းယွမ်… သူက မင်းရဲ့ အမေပဲလေ...”

ရှီရွှေယွမ်က ဘေးမှ စိတ်ပူပန်စွာ ပြောသည်။ ယီထျန်းယွမ်က မှင်တက်မိလျက် တစ်စက်မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ သစ်သားတုံးတစ်တုံးလို ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်ပူစရာပင်။

ယခင်က သူ၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးရာတွင် ထူးကဲသော စွမ်းအားဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သစ်သားတုံးတစ်တုံးလို ဖြစ်နေပြီး “အမေ” ဟု ခေါ်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်ကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။

“အမေ နားလည်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ဖူးခဲ့တာကြောင့် ရုတ်တရက် အမေလို့ ခေါ်ရမယ်ဆိုတာ နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာဖြစ်နေမှာပါ…”

ကျော့လင်ဟယ်က သက်ပြင်းချလျက် မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ သဘာဝကျသည်မဟုတ်လား။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် စိတ်ထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်ကမူ သူမကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ဤသို့ဆိုလျှင် စိတ်ထိခိုက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာရန်မှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စပင်။

တဖြည်းဖြည်း အချိန်ယူ၍ ရင်းနှီးမှုကို တည်ဆောက်မှသာ ခံစားချက်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာနိုင်မည်။ ရုတ်တရက် “အမေ” ဟု ခေါ်ခိုင်းလျှင် စိတ်ရင်းမပါဘဲ အာလုံးထုတ်ခေါ်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ခံစားချက်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ကျော့လင်ဟယ်သည် ထျန်ရှတို့ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် တဖြည်းဖြည်း သဲမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည်။ သူတို့တွင် ဤတိုက်စားမှုကို တွန်းလှန်ရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ အားမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေရရုံသာ ရှိသည်။

သူတို့သည် ဤတိုက်စားမှုကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သဲမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကြည့်နေကြရသည်။

“အခုတော့ မင်းတို့သေရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ… ငါအခက်အခဲထဲက ရယူလာတဲ့ သွေးသောက်မြက်ကို လုယူဖို့တောင် ကြံရွယ်သေးတယ်ပေါ့...” ကျော့လင်ဟယ်က သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လျက် လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။

ထျန်ရှတို့သည် ကျော့လင်ဟယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားလျှံမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း အကွဲအပြဲဖြစ်ပြီး သူတို့သေရမည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်ပေါ့… ငါတို့ မျက်ခုံးတစ်ချက်တောင် မတွန့်ဘူး...” သူတို့သည် အသက်ချမ်းသာပေးရန် မတောင်းပန်ခဲ့ပေ။ ဤလုပ်ငန်းကို စတင်လုပ်ကိုင်ကတည်းက ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်လျှင်တောင်မှ တစ်ဖက်သူက လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ခိုင်မာသည့် သဘောထားဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းသာ ပိုကောင်းသည်။

“စိတ်ချပါ… မင်းတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် သေမှာမဟုတ်ဘူး...” ကျော့လင်ဟယ်က သွေးသောက်မြက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် သွေးသောက်မြက်သည် နီရဲသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ထျန်ရှတို့၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသည်။

“မင်း… မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ...” သွေးသောက်မြက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

“မင်းတို့တွေးကြည့်လေ...”

ကျော့လင်ဟယ်သည် သွေးသောက်မြက်ကို ကိုင်ထားရင်း ၎င်းကို သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးသောက်မြက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အမြစ်များသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သွေးများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူလျက်ရှိသည်။

“မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး…”

သူတို့သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ သွေးသောက်မြက်သည် သူတို့၏ သွေးများကို ဆက်လက်စုပ်ယူပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအနှစ်သာရများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလျက် တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့သွားစေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးမှ ဘာမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။ သွေးသောက်မြက်သည် အမည်အတိုင်း သွေးများကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် ကြီးထွားသည်။ မည်သူ၏ သွေးဖြစ်စေ သွေးဖြစ်သည်နှင့် ချက်ချင်း စုပ်ယူသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦးနှင့် နီးကပ်လျှင် ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သွေးအနှစ်သာရကို စုပ်ယူသည်။

အကယ်၍ သွေးအနှစ်သာရကို ဤသို့ စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက သွေးသောက်မြက်၏ သွေးစွမ်းအင်သည် ဤမျှပြင်းထန်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ခဏကြာသောအခါ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအနှစ်သာရများသည် လုံးဝခြောက်သွေ့သွားပြီး ခြောက်ကပ်သော အလောင်းကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မသေသေးဘဲ သေခြင်းနှင့် နီးကပ်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်း ၎င်းတို့သည် လုံးဝသေဆုံးသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ကျော့လင်ဟယ်သည် သွေးသောက်မြက်ကို ပြန်လည်ပိတ်ပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမပင်လျှင် စုပ်ယူခံရမည်ဖြစ်သည်။

“ပြီးပြီ… ဒီကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားရအောင်။ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး။” ကျော့လင်ဟယ်က အားလုံးကို အတူတကွ အမြန်ထွက်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြီး အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ ဤနေရာသည် အန္တရာယ်များပြီး နောက်တစ်ဆင့်တွင် မည်သည့်ရန်သူများက ဝိုင်းထားမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

“အစ်မ… ဘာလို့ ရှေးဟောင်းအရိုးစုတောအုပ်ကို ရောက်လာတာလဲ… ဒီသွေးသောက်မြက်အတွက်လား...” ရှီရွှေယွမ်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့… ယီရှင်းချန်က ဘယ်မှာလဲ...”

သူမသည် “ယောက်ျားဖြစ်သူ” ဟု မခေါ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ယီရှင်းချန်မရှိခဲ့ပါက ကျော့လင်ဟယ်သည် ဤမျှဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

“သူ…” ကျော့လင်ဟယ်က ဘေးမှ ယီထျန်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလျက် “လိုက်ခဲ့… နောက်မှ သိရလိမ့်မယ်...”

ရှီရွှေယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။ ယီထျန်းယွမ်ကမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တစ်ခုခုကို တွေးတောနေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း ၎င်းတို့သည် တောအုပ်အပြင်သို့ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ထိပ်တန်းသူတော်စဉ်အဆင့် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားအဆင့်မျိုး ထွက်ပေါ်မလာပါက သူသည် ရန်သူများကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်သည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အနီးအနားရှိ ဂူတစ်ခုတွင် ခြေချရန် နေရာရှာဖွေလိုက်သည်။ ဤဂူသည် ကျော့လင်ဟယ်က ဖောက်ထွင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားသော ဝင်္ကပါအစီအရင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် အားလုံး အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် မျက်စိထဲသို့ ရောက်လာသည်မှာ ကျောက်စိမ်းပုလဲသေတ္တာတစ်လုံးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အတွင်းတွင် အင်မတန် ချောမောလှပသော ယောက်ျားတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ ရှီရွှေယွမ်က ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ယီရှင်းချန်...”

ဤကျောက်စိမ်းပုလဲသေတ္တာထဲတွင် လဲလျောင်းနေသူမှာ ယီထျန်းယွမ်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ယီရှင်းချန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဖယ်ထျန်နတ်ဘုရားနိုင်ငံ၏ ပထမဆုံး ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သူသည် ယခုအခါ ကျောက်စိမ်းပုလဲသေတ္တာထဲတွင် လဲလျောင်းနေရသည်မှာ မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားနိုင်သည့် အခြေအနေပင်။

သူ၏ အသက်ရှူသံကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ မသေဆုံးသေးဘဲ အိပ်မောကျသွားသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက် သွေးရောင်တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ သွေးစွမ်းအင် လုံးဝခြောက်သွေ့သွားသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

“ဒီခံစားချက်က… ဘာလို့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် ယီရှင်းချန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။ “သွေးစွမ်းအင် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ အလွန်အားနည်းနေတယ်… ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ...”

ကျော့လင်ဟယ်က သက်ပြင်းချလျက် မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ “ဘယ်သူတွေက လူတစ်စုကို စေလွှတ်ပြီး ငါတို့ကို ဝိုင်းထားလဲ မသိဘူး… ပြီးတော့ မင်းဖခင်က လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ နောက်ဆုံး ငါတို့ထွက်ပြေးလာပြီးမှ သူဟာ သွေးစုပ်အဆိပ်ဆိုတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့အဆိပ်တစ်မျိုးနဲ့ ထိခံထားရတာကို သိလိုက်ရတယ်။ ဒီအဆိပ်က သူ့ရဲ့ သွေးအနှစ်သာရတွေကို လုံးဝစုပ်ယူပြီး သွေးစွမ်းအင်ကို ပြင်းထန်စွာ အားနည်းသွားစေတယ်...”

“ဒါကြောင့် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့လို့ မင်းဖခင်ကို အိပ်မောကျအောင် လုပ်ထားရတယ်။ ပြီးတော့ သွေးစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးတွေနဲ့ အသက်ဆက်ထားရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာခဲ့ပြီ… အဲ့ဒီအချိန်က ငါတို့ဟာ မင်းကို လူ့ဘုံလောကကနေ ပြန်ခေါ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဒီလိုမမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး လူတစ်စုရဲ့ ဝိုင်းထားမှုကို ခံလိုက်ရတယ်...”

ကျော့လင်ဟယ်သည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ငိုကြွေးရင်း ပြောသည်။

“ငါတို့ မင်းကို ပြန်လာမခေါ်ခဲ့တာက မလိုလားလို့ မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒီအချိန်က အန္တရာယ်အခြေအနေက ဆိုးရွားလွန်းလို့ ပြန်သွားလို့ မရခဲ့တာ…”

ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံတွင်သာ အများဆုံးရှိပြီး လူ့ဘုံလောကတွင် ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှားပါးသည်။ ထို့အပြင် အဆင့်အရည်အသွေးပိုင်းတွင်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကို မမီပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို လူ့ဘုံလောကသို့ ပြန်လာခေါ်ရန် မလာနိုင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာကိုး…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သွားသည်။ ကျော့လင်ဟယ်တို့သည် သူ့ကို ပြန်လည်ရှာဖွေမလာခဲ့ခြင်းမှာ ဤသို့သော ပြောင်းလဲမှုမျိုးကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

“ဘယ်သူ့ကို ရန်စလိုက်မိတာလဲ... ကျွန်တော်တောင်မှ ဒီလိုဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် အကြမ်းဖျင်း တစ်စုံတစ်ရာ ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များသည် မမှန်ကန်ပါစေနှင့်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။

အခန်း (၇၀၄) ပြီးပါပြီ။