ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ယောက်

ကျောင်းသားများ ထွက်လာချိန်တွင်လည်း အိမ်ပြန်ယူသွားရန် ကောက်ညှင်းအေးတုံးအချို့ကို ဝယ်ယူကြသည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်သည် စီးပွားရေးအတွက် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များကို မစောင့်စေလိုသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ပိုက်ဆံယူခိုင်းပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ထုပ်ပိုးလှီးဖြတ်နေခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသည် လျင်မြန်စွာ ရောင်းထွက်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခဏအတွင်း ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၆ ပုံးမှ ၈ ပုံးအထိ ရောင်းချလိုက်ရသည်။ သူမ မပင်ပန်းပေ။ နောက်တစ်ပုံးထပ်ယူကာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကိုလှီးပြီး သကြားညိုရည်ကို မနားတမ်းလောင်းထည့်နေသည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်လိုသူများ သို့မဟုတ် စပ်စုလိုသူများသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် လူတန်းရှည်နေသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်ကိုမြင်သောအခါ လူအများအပြား ဝင်ရောက်တန်းစီကြသည်။

ကျောင်းတော်တွင်နေထိုင်သော ပညာတတ်လူငယ်များလည်း အများအပြားရှိသည်။ ထိုပညာတတ်လူငယ်များသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို အိမ်စားထုပ်၍ ယူသွားလေ့မရှိဘဲ ဆိုင်တွင် ဘာရောင်းသလဲ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှရောင်းကောင်းနေသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရန်သာ လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

အချို့ပညာတတ်လူငယ်များမှာမူ အတန်းဖော်များထံမှ ကြားသိထားကြသည်။ ဤနေရာတွင်ရောင်းချသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးသည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှ ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှင့် ထပ်တူကျပြီး ဈေးနှုန်းမှာမူ ထက်ဝက်သာရှိသည်ဟု ကြားသောကြောင့် လာရောက်မြည်းစမ်းကြည့်ကြသည်။ မြည်းစမ်းပြီးနောက်တွင်မူ လန်းဆန်းသောအရသာကြောင့် စွဲလန်းသွားကြတော့သည်။ လူအများအပြားသည် ဒုတိယတစ်ပွဲပင် ထပ်မံမှာယူကြသည်။

ယနေ့တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးလာဝယ်သော ပညာတတ်လူငယ်များသည် မနေ့ကထက် ပိုမိုများပြားပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးစားပြီးနောက် အားလုံးမှာ ကျေနပ်အားရသော သို့မဟုတ် တန်ဖိုးထားသော အမူအရာများရှိနေသည်ကိုမြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ နားလည်သွားသည်။ သူမ၏လုပ်ငန်းသည် မုချပင် အောင်မြင်ပေါက်မြောက်တော့မည်ကို သူမသိလိုက်သည်။

သူမ၏ကောက်ညှင်းအေးတုံးကိုဝယ်ယူသော ပညာတတ်လူငယ်များသည် သူမ၏ ပုံမှန်ဖောက်သည်များ ဖြစ်လာရုံသာမက သူမ၏ဂုဏ်သတင်းကို တည်ဆောက်ရာတွင်လည်း ကူညီပေးကြလိမ့်မည်။ သူမ၏လုပ်ငန်းသည် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားမည့်မြင်ကွင်းကို သူမမြင်ယောင်နေမိသည်။

အရောင်းအဝယ်အကောင်းဆုံးအချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၃ ပုံးသာ ကျန်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းသူမရှိတော့သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ပန်းကန်များဆေးကြောခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ရံဖန်ရံခါရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို ဆက်လက်လက်ခံနေသည်။

"ဒါ မဆိုးဘူး! ထိုင်ခုံရှာရခက်တာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။"

ကောက်ညှင်းအေးတုံးလာဝယ်သော ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ယောက်သည် စားသောက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်က ပန်းကန်နှင့်ဇွန်းကို လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ပေးရင်းပြောလိုက်သည်။

ထိုင်ခုံလေးခုသာရှိပြီး လဟာပြင်ဖြစ်သောကြောင့် အချို့မှာ မြည်းစမ်းလိုသော်လည်း မတ်တပ်ရပ်ရန် သို့မဟုတ် လမ်းဘေးတွင်ထိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာမူ စိတ်ထဲမထားသောကြောင့် ဤမျှအရသာရှိသော သရေစာကို မလွဲချော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး, ဒါက ခဏတာအတွက်ပါပဲ။ ဆိုင်ဖွင့်ရင် ပိုကောင်းလာမှာပါ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ယောက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ကျေနပ်ရဲ့လား?"

ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ယောက်သည် သူမ၏တောက်ပသော အပြုံးကြောင့် ကြည့်မဝဖြစ်သွားကြသည်။ သူမသည် ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး ရက်ရောကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖော်ရွေလှသည်။ မည်သည့်ယောက်ျားသည် ဤမျှကံကောင်းလေသနည်းဟု သူတို့တွေးနေမိသည်။

"ကျေနပ်တာပေါ့! ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ပွဲပေးပါဦး!"

နောက်မှ ပညာတတ်လူငယ်က ပန်းကန်ကို လှမ်းပေးရင်းပြောသည်။

ရှေ့မှ ပညာတတ်လူငယ်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း နောက်တစ်ပွဲ!"

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရှက်ရွံ့သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အတူတူပါ။ ..."

အမှန်တကယ်တွင် သူသည်လည်း အစကတည်းက ပိုစားချင်ခဲ့သော်လည်း မိမိအတွက် နှစ်ပွဲဝယ်လျှင် ၅ ပြားသည် မတန်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူ့အတန်းဖော်က နောက်တစ်ပွဲထပ်လိုချင်သောအခါ သူသည်လည်း နောက်တစ်ပွဲထပ်လိုချင်လာသည်။

"ရတာပေါ့, အတူတူတွက်ပေးလိုက်မယ်! အတူတူမရှင်းရင်တောင် ပထမပွဲက လျှော့ဈေးမရှိပေမယ့် ဒုတိယပွဲကတော့ တစ်ယောက်ကို ၃ ပြားပဲကျမှာပါ။ တစ်ယောက်ကို ၄ ပြားစီပဲပေးပါ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပန်းကန်များကိုယူကာ နှစ်ယောက်အတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးလှီးပေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက သိပ်ရက်ရောတာပဲ!"

သူတို့က ပြုံးလျက်ပြောကြသည်။

***