ပြင်ဆင်မှုပြီးဆုံးခြင်း
Vol. 9 Ch. 212
“ဟုတ်ကဲ့။ မင်းရဲ့ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေက အရသာထူးခြားတယ်၊ ငါတို့အားလုံးကြိုက်တယ်။”
အခြားနှစ်ယောက်က သဘောတူခဲ့ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့နှင့် ခဏစကားပြောပြီးနောက် ဧည့်သည်အသစ်များကို လက်ခံခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လေးယောက်သား ကောက်ညှင်းအေးတုံးစားပြီးသွားကြသည်။
“ငါထပ်စားချင်သေးတယ်။ ညစာပြန်စားရမှာမဟုတ်ရင် နောက်တစ်ပွဲထပ်စားချင်သေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ မင်းဆိုင်ပိတ်တာ စောလွန်းတယ်။ ညစာစားပြီးပြန်လာရင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးနောက်တစ်ပွဲတောင် မရတော့ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်တာ အရမ်းနည်းတယ်။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့က မြို့ထဲမှာမနေဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး။ အများကြီးယူလာရင် ပြန်တဲ့အခါ မှောင်သွားမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ နောင်ဆိုရင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရင် ည ၉ နာရီအထိဖွင့်မယ်။ နောင်ကောက်ညှင်းအေးတုံးစားချင်ရင် ည ၉ နာရီမတိုင်ခင် ဆိုင်ကိုလာခဲ့ပါ။”
ပညာရှင်သုံးယောက်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။”
သူတို့အနည်းငယ် စကားစမြည်ပြောဆိုရယ်မောပြီး လင်းယွမ်ရှန်း၏ တိုက်တွန်းမှုအရ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းယွမ်ရှန်းထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကိုကြည့်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိအပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏စျေးပေါသော ပဉ္စမဦးလေးသည်လည်း ချင်းယွင်ကျောင်းတော်တွင် ရှိနေသည်ကို သူမမေ့နေခဲ့သည်။ လင်းမိသားစုသည် ခဏတိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး လင်းယွမ်ရှန်းသည် ယခုပိုမိုအသိတရားရှိလာမည်ဟု သူမမျှော်လင့်သည်။
ဤအချိန်တွင် နောက်ဧည့်သည်တစ်ယောက်ရောက်လာသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဧည့်သည်များလက်ခံခြင်း၊ ငွေကောက်ခံခြင်းနှင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးလှီးဖြတ်ခြင်းတို့ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မကြာမီ နောက်ဆုံးကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပုံး ကုန်သွားခဲ့သည်။
အဒေါ်ဝမ်ထုပ်ပိုးပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချင်စားသောက်ဆိုင်သို့ လီရှောင်ကိုယူရန်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် နောက်ဖေးတွင် သူဝယ်ယူခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ဝင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ လီရှောင်သည် သူလုပ်နေသည်ကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ ပစ္စည်းတွေအားလုံးစုပြီးပြီလား။”
“အုတ်ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ ဦးလေးစွန်းရဲ့ညွှန်ကြားချက်အရ သစ်သားအများကြီးမမှာထားဘူး။ သူ့ညွှန်ကြားချက်ကိုစောင့်ပြီး နောက်မှပိုဝယ်ရမယ်။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ပြီးမှာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ အုတ်ဖုတ်ဖိုကလူတွေက ဒီနေ့အတွက်လှည်းတွေမစီစဉ်ထားလို့ အုတ်အားလုံးမပို့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်မွန်းမတည့်ခင် ကုန်ပစ္စည်းပို့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။”
လီရှောင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသောအမူအရာကိုကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်မပူတော့ပေ။
“ကောင်းပြီ။ နောက်ကျနေပြီ၊ ပြန်ကြစို့။”
“ကောင်းပြီ၊ ငါပစ္စည်းတွေကို ဖုံးလိုက်မယ်။ လူကြီးမင်းချင်ကို သူအားတဲ့အခါ ငါတို့ဆိုင်ကို ကြည့်ပေးဖို့ပြောပေးပါ။”
သူပြောပြီး အလုပ်များသွားပြန်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မလူကြီးမင်းချင်နဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်။ ရှင့်ကိုအပြင်မှာစောင့်နေမယ်။”
“သွားလေ။”
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လူကြီးမင်းချင်ထံသို့သွားပြီး အခြေအနေကိုအသိပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ပိတ်သိမ်းခြင်းမပြုမီ နောက်ဖေးရှိပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုကူညီပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့်အဒေါ်ဝမ်သည် လီရှောင်ကိုစောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စောင့်တောင်မစောင့်လိုက်ရသေးခင် လီရှောင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သုံးယောက်သား နွားလှည်းပေါ်တက်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
.......
အချိန်သည် လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီ ဆိုင်၏ပြင်ဆင်မှုပြီးဆုံးခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်သမားများ၊ ပရိဘောဂအတွက် ဦးလေးစွန်းနှင့် လူကြီးမင်းချင်တို့ကို ငွေပေးချေခဲ့သည်။ လူတိုင်းငွေပေးချေပြီးနောက် သူမစုဆောင်းထားသောငွေသည် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။ ထိုနေ့လည်ပိုင်းတွင် လီရှောင်သည် နွားလှည်းကို လက်တွန်းလှည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
***