အင်တာဗျူးအောင်မြင်ခြင်း
Vol. 9 Ch. 215
ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ဝန်ထမ်းများ ခိုးယူခြင်းကိုလည်း တားဆီးနိုင်သည်။ လီကျွမ်းဇီသည် ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူဌေးလင်း၊ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသားပြောပါရစေ။ ကျွန်မ ယောက်မကို အရှက်မရှိတောင်းပန်ပြီး ဒီကိုခေါ်လာတာက 'လျိုရှီရဲ့စားသောက်ဆိုင်'မှာ စာရေးအလုပ်လျှောက်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ ၁၀ တန်းအထိ ကျောင်းတက်ခဲ့ပါတယ်။ သင်္ချာမှာ တော်တော်တော်ပါတယ်။”
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီကျွမ်းဇီ၏ ခေါ်ဆိုပုံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒေါ်လေးကျွမ်းဇီ၊ ရှင်အရမ်းစည်းကမ်းတစ်ကျကြီးဖြစ်နေပြီ။ ရှင်က လူကြီးတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျွန်မကို နာမည်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယွဲ့အာလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်လို့ရပါတယ်။”
ကျန်းရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက်မက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆိုပုံကို မကြိုက်ပေ။ အလုပ်တစ်ခုရရှိရန် သူမသည် သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် မငဲ့ကွက်တော့ပေ။
“ကျွန်မအဲ့ဒီမှာအလုပ်လုပ်ရင် မင်းက ကျွန်မသူဌေးဖြစ်မှာပေါ့။”
ကျွမ်းဇီက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီရဲနေသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူမသည် သူမယောက်မ၏ အမူအရာကို မြင်သည်။ သို့သော် သူမ၏မိသားစုအခြေအနေသည် ယခုမတူတော့ပေ။ သူမသည် ဤအလုပ်ကို အမှန်တကယ်လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် အနာဂတ်သူဌေးကို လေးစားခြင်းသည် မှန်ကန်သည်။ ယဉ်ကျေးပြီး လေးစားတတ်သူကို ငြင်းပယ်ပြီး မာနကြီးသူကို ရွေးချယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒေါ်လေးက အရမ်းယဉ်ကျေးနေပါပြီ။ ဒီအလုပ်ကိုစိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် အခုပဲ စာမေးပွဲတစ်ခုပေးမယ်။ အောင်ရင် ချက်ချင်းငှားရမ်းမယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
လီကျွမ်းဇီသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး လီကျွမ်းဇီကို စိတ်မလှုပ်ရှားရန် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် လီကျွမ်းဇီကို သင်္ချာမေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ၂၀ အောက်ရှိ ပေါင်းခြင်းနှင့် နှုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ လီကျွမ်းဇီသည် အခက်အခဲမရှိဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးခွန်းမေးသည်နှင့် သူမသည် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် အခက်အခဲကိုတိုးမြှင့်ပြီး ကိန်းဂဏန်းများကို ၁၀၀ အထိ တိုးမြှင့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွမ်းဇီသည် ဖြေဆိုသောအခါ ခဏရပ်သွားသော်လည်း အဖြေကို လျင်မြန်စွာတွက်ချက်နိုင်ခဲ့ပြီး အဖြေအားလုံးမှန်ကန်ခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စာမေးပွဲပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး၊ အကဲဖြတ်မှုအောင်မြင်တယ်။ သဘက်ခါစတင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပထမနေ့မှာ တစ်နေ့လုံးရှိနေရမယ်။ အဒေါ်ဝမ်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်။”
လီကျွမ်းဇီသည် ဝမ်းသာသွားသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး။”
သူမသည် အလျင်အမြန်ထရပ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန်ထရပ်ပြီး လီကျွမ်းဇီကို ထူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ရှင့်ထက်ငယ်ပါတယ်။ ဒေါ်လေးကျွမ်းဇီ၊ ရှင်ဒီလိုလုပ်တာက ကျွန်မကို တကယ်အရှက်ရစေတယ်။ ရှင်နဲ့အဒေါ်ဝမ်က နောင်ဆိုရင် စားသောက်ဆိုင်ကို တာဝန်ယူရမှာပါ။ အဲ့ဒီကိုရောက်ရင် အဒေါ်ဝမ်က ရှင့်ကိုအလုပ်ခွဲဝေပေးမှာပါ။ ပြီးတော့ နောင်ဆိုရင် ကျွန်မကို အဒေါ်ဝမ်လိုပဲ ယွဲ့အာလို့ခေါ်ပါ။”
“မဟုတ်ဘူး… မင်းကိုသူဌေးလို့ခေါ်တာက မှန်ကန်တဲ့အရာပါ။”
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စကားပြောရလွယ်ကူပြီး သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် သူမကိုလေးစားသော်လည်း သူမသည် သူမ၏အတိုင်းအတာကို သိရမည်ဖြစ်သည်။ မြို့တွင်နှစ်ပေါင်းများစွာနေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် လူအမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရန်အခွင့်အရေးများစွာရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ရှင်းလင်းသည်။
လီကျွမ်းဇီ၏ သဘောထားကိုမြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒေါ်လေးသဘောအတိုင်းလုပ်ပါ။”
လီကျွမ်းဇီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူမအခိုင်အမာပြောဆိုခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤမျှငယ်ရွယ်စဉ်တွင် သူမ၏မိခင်နှင့်မောင်ကို လင်းမိသားစုမှလွတ်မြောက်အောင် ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုစတင်ခဲ့သည်။ သူမယနေ့ရောက်ရှိနေသည့်နေရာသို့ရောက်ရှိရန် အမှန်တကယ်မလွယ်ကူပေ။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးနည်းနည်းလောက် စားပါဦး။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ကျန်းရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပြန်ရောက်လာသော်လည်း သူတို့ကိုမနှောင့်ယှက်ဘဲနေသော သူမ၏မိခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
***