လီလိရွှမ် ရောက်လာပြီ

အကယ်၍ သူမ၏သားသည် တစ်နေ့လျှင် ကြေးပြား ၄၀၀ အမှန်တကယ်ရရှိနိုင်လျှင် နွားလှည်းပေးလိုက်ရခြင်းသည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ နွားလှည်းနှင့်အတူ သူသည် လှည့်လည်သွားလာရန် ပိုမိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ! ဒါဆိုရင် ဘယ်အချိန်စချင်လဲဆိုတာ လိရွှမ်နဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါ။ တစ်ရက်ကြိုပြီး အကြောင်းကြားပေးရုံပဲ!"

တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောသည်။

"ကုန်ကျစရိတ်က ရွှမ်ကျစ်ကို ကျွန်မတောင်းတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပုံးကို ၇၅ ပြားကျပြီး ၂၅ ပွဲအတွက် လုံလောက်တယ်။ နေ့ကုန်ရင် ငွေရှင်းကြမယ်။ ပိုက်ဆံကို ကျွန်မအမေ့ဆီ ပေးလိုက်ရုံပဲ!"

"ကောင်းပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်!"

ကျန်းရှီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ရန် မစောင့်နိုင်တော့သည့်ပုံပင်။

လီကျွမ်းဇီသည်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ အခုပြန်တော့မယ်!"

"ကောင်းပါပြီ, ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို လိုက်ပို့ရန် ထရပ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့! ငါတို့ လမ်းသိပါတယ်!"

ကျန်းရှီသည် ပြုံးလျက် အပြင်ထွက်သွားသည်။

သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပွဲအတွက်ပင် ပိုက်ဆံပေးချေသွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"ပန်းကန်ပြန်ပေးဖို့ လိရွှမ်ကို ပြောလိုက်မယ်!"

ရုတ်တရက် အပြင်မှ ကျန်းရှီ၏အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားသည်။ ထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် မစားရသေးသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ကောက်ယူကာ ဆက်လက်စားသုံးလိုက်သည်။

သူမ စားပြီးသောအခါ အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"ခုနက အသံတွေကြားလိုက်တယ်။ ဘယ်သူတွေလဲ?"

အဒေါ်ဝမ်သည် ဝင်လာရင်း လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြုံးလျက်မေးသည်။

"အဒေါ်ကျန်းနဲ့ အဒေါ်ကျွမ်းဇီတို့ပါ။ သူတို့ ခုလေးတင်ပဲ ပြန်သွားကြတယ်။"

"ဝင်ခဲ့ပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးနည်းနည်းစားပါဦး!"

"အလုပ်ချိန်ရောက်နေပြီ!"

အဒေါ်ဝမ်က ငြင်းဆန်သည်။

"အရင်နည်းနည်းစားလိုက်ပါ။ အပိုကုန်ကျတာမှ မဟုတ်တာ။"

လျိုရှီက ဆိုသည်။

သူမစကားပြောနေစဉ်တွင် ပန်းကန်များကိုယူကာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ လှီးဖြတ်နေသည်။

"အချိန်အများကြီးမကြာပါဘူး။ စားပြီးမှ အလုပ်လုပ်လို့ရတယ်။"

လျိုရှီစကားပြောနေစဉ်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်ကို ဝမ်အာ့ယာထံသို့ လျင်မြန်စွာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝမ်အာ့ယာသည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီး မယူရဲပေ။

"အဒေါ်လျိုရှီက ပေးတာပဲ၊ ယူလိုက်လေ။"

အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမနှင့်အတူ ဤရက်များအတွင်း အတူတူနေထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးနေရန် မလိုအပ်ဟု ထင်သည်။ ထိုအခါမှ ဝမ်အာ့ယာသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ယူလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် လျင်မြန်စွာပင် အဒေါ်ဝမ်ကို တစ်ပန်းကန်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကိုယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ် မေးမြန်းသည်ကို မစောင့်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းရှီနှင့် လီကျွမ်းဇီတို့၏လာရောက်လည်ပတ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါကောင်းတာပေါ့! ကျွမ်းဇီက သင်္ချာတော်ပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ မသိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းသင်းရခက်မှာကို စိုးရိမ်နေတာ။"

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်နှာသည် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဆိုင်ဖွင့်တဲ့နေ့ကျရင် အဒေါ်ကျွမ်းဇီကို ခေါ်ခဲ့ပါ။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အချိန်ဇယားအတိုင်း အလုပ်လုပ်ကြပေါ့။"

"ရပါတယ်!"

ခဏမျှစကားစမြည်ပြောပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးများစားပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်သည် အလုပ်သို့သွားကြသည်။ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ညမမှောင်မီတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် မြို့ထဲမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လီလိရွှမ်သည်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် လျိုမိသားစု၏မီးဖိုချောင်နောက်ဘက်ရှိ ခြံငယ်လေးတွင် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်နှင့် စကားပြောနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။ သူသည် နွားလှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများချရာတွင် ကူညီလိုသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကိုတားလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ လီလိရွှမ်သည် မနက်ဖြန်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများရောင်းချမည်ကိုသိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်ပြီး အနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားသည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းတိုးချဲ့နိုင်သောကြောင့် ပျော်ရွှင်မိသည်။ သို့သော်သူမ၏ဆိုင်သည် သဘက်ခါတွင် ဖွင့်လှစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် မနက်ဖြန်မှစ၍ သူမသည် အလွန်အလုပ်များမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ စိုးရိမ်မိသည်။

***