အမေက ကျွန်မကို ပိုချစ်တယ်

သူမသည် အလုပ်များနေဆဲဖြစ်သည်။

လျိုရှီသည် သူမကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ခြင်းတောင်းကိုသယ်ကာ မီးဖိုရှေ့တွင် မီးမွှေးနေသော လီရှောင်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ဒုတိယအကြီးဆုံးမက်မွန်သီးကို ရွေးကာ သားမက်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"လာ, မြည်းကြည့်!"

သူမ ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

လီရှောင်သည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ်ပြုံးနေသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာထကာ မက်မွန်သီးကို ယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်, အမေ!"

သူ ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး!"

လျိုရှီသည် ပါးစပ်မစေ့နိုင်အောင် ပြုံးနေသည်။ သူမသည် သားမက်ကို ပိုပိုပြီး သဘောကျလာသည်။ သူသည် ကြိုးစားပြီး သမီးအပေါ်ကောင်းကာ မိဘကိုလည်း ရိုသေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။"

လျိုရှီ၏အကြည့်သည် သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဟီးဟီး, မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် ပါးနပ်လှသည်…

လျိုရှီထွက်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နားမလည်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာကိုရယ်နေတာလဲ?

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် လီရှောင်၏လက်ထဲမှ မက်မွန်သီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမဘေးတွင်ချထားသော မက်မွန်သီးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေက ကျွန်မကို ပိုချစ်သေးတယ်ထင်တယ်။"

သူမသည် ကျေနပ်သောအမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

လီရှောင်ရောက်လာကတည်းက သူမ၏မိခင်သည် အနာဂတ်သားမက်အပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး သူမသည် မကြာသေးမီက အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မိခင်၏မေတ္တာကို ဘာမှမယှဉ်နိုင်ပေ။

လီရှောင်သည် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"မင်းကြိုက်ရင် ဒါလည်း မင်းအတွက်ပဲ။"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် လက်ထဲမှမက်မွန်သီးကို လင်းရှောင်ယွဲ့၏မက်မွန်သီးဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ မက်မွန်သီးနှစ်လုံးကို အတူတူထားလိုက်သောအခါ လီရှောင်သည် ၎င်းတို့သည် အထူးပင် "လိုက်ဖက်" သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာနီသွားသည်။

"မီးကိုကြည့်ဦး။ အိုးက မပူတော့ဘူး!"

"ဪ.."

ထိုအခါမှ သူသည် အလုပ်သို့ပြန်သွားသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်မလုပ်မီ မက်မွန်သီးကြီးကို စားလိုက်သည်။ ယနေ့ညတွင် အလုပ်များစွာရှိသောကြောင့် သူတို့သည် အနားမယူမီ ကောက်ညှင်းအေးတုံးပမာဏကို နှစ်ဆပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လီရှောင်နှင့် လျိုရှီတို့သည် ဆန်ကြိတ်ရန် ကြိတ်စက်သို့သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထုံးရည်ရောစပ်ရန် သွားသည်။ သူမသည် ပြင်ဆင်မှုများနီးပါးပြီးစီးပြီးနောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်ရန် စတင်လိုက်သည်။

လေးနာရီကြာပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နံနက် ၁ နာရီပင် ထိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူမ၏အသစ်ရောစပ်ထားသော ထုံးရည်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လည်ပင်းနှင့်လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လူငှားပြီးနောက် သူမသည် ညဘက်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း… သူမသည် ခြံဝင်းရှိ ရေစည်နှစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှနောက်ကျနေသော်လည်း လီရှောင်သည် ရေသယ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပိုမိုပြုလုပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရေစည်နှစ်လုံးသည် မလုံလောက်တော့ပေ။ သူမသည် မနက်ဖြန်တွင် လူကြီးမင်းကျင်းထံမှ ရေစည်နှစ်လုံးထပ်မံမှာကြားရမည်ဖြစ်သည်။ အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောအချက်ဖြစ်သည်။

နောက်ကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကိုမစောင့်ဘဲ ရေချိုးရန် သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းလျှော်လိုသော်လည်း မနက်ဖြန်မှသာ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

......

နောက်တစ်နေ့တွင် လျိုနေအိမ်၌ အလွန်စည်ကားနေသည်။ အဒေါ်ဝမ်၊ ဝမ်အာ့ယာ နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့အပြင် လီလိရွှမ်သည်လည်း ရှိနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီလိရွှမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသွားယူခိုင်းသော်လည်း သူတို့လေးယောက်လုံး သွားကြသည်။ သူမ နံနက်စာစားပြီး ထွက်လာချိန်တွင် စမ်းချောင်းရှိ ကောက်ညှင်းအေးတုံးအားလုံးနီးပါး ထုတ်ယူပြီးဖြစ်သည်။

လီလိရွှမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၄၀ မှာပြီး လှည်းထဲသို့တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ သကြားညိုရည်အိုးကြီးတစ်လုံးတောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လီရှောင်သည် နွားလှည်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ကျန်ရှိသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၃၅ ပုံးကို လှည်းထဲသို့တင်လိုက်သည်။

"ထုံးရည်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ နောက်မှ အဒေါ်ကျန်းရောက်လာရင် နင်တို့နှစ်ယောက် ဆန်ကြိတ်ပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်လို့ရပြီ။"

***