ဆိုင်ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

“နောက်ကျရင် လူကြီးမင်းကျင်းရဲ့လူတွေ သစ်သားပုံးတွေ လာပို့လိမ့်မယ်။ အများကြီးလုပ်မိမှာ မစိုးရိမ်နဲ့။”

ဝမ်အာ့ယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မနေ့ညက သူမ၏အစ်ကိုကြီး ပြန်လာသောအခါ လိရွှမ်နှင့်အတူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းမည့်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူရောင်းချရန် မျှော်လင့်ထားသည့် အရေအတွက်ကိုလည်း ပြောခဲ့ရာ အားလုံးအံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ယွဲ့အာက သူတို့အတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများစွာ ပြင်ဆင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ စမ်းချောင်းထဲမှ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို သွားရွှေ့သည့်အခါမှ ဒါဟာအမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်ရသည်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးအများကြီးလုပ်ရန် ဖိအားများနေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်လှမ်းပြီး ဝမ်အာ့ယာ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“နောင်ဆိုရင် နင်နဲ့အဒေါ်ကျန်းတို့ အိမ်မှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ရမယ်။ မနက် ၇ နာရီလာပြီး မနက်ပိုင်းအလုပ်ကို မွန်းမတည့်ခင်အပြီးလုပ်။ မွန်းလွဲပိုင်းအလုပ်က မွန်းလွဲမှစပြီး ညနေစောင်းမှပြီးမယ်။”

တစ်နေ့ကို ၉ နာရီအလုပ်လုပ်ရုံဖြင့် လက်ရှိကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်လိုအားကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ပြီးသည့်အခါ ကောက်ညှင်းအေးတုံးမလုံလောက်ပါက အချိန်ပိုခေါ်ခိုင်းမည်ဖြစ်သည်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းက နှစ်လထက်မပိုကြာနိုင်ပေ။ ဒီလိုပင်ပန်းခံပြီးနောက် ဆောင်းရာသီရောက်လာလျှင် အနားယူချိန်ပိုရမည်ဖြစ်သည်။

“အဒေါ်ကျန်းလာရင် သူ့ကိုအလုပ်ချိန်တွေ ပြောပြလိုက်။ နင်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ရမယ်။ အဒေါ်ကျန်းကို နင့်ကိုကူခိုင်းလိုက်။”

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်အာ့ယာက အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်လှမ်းပြီး သူမ၏လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

“အကောင်းဆုံးလုပ်ပါ။ ငါနင့်ကိုယုံတယ်။”

ဝမ်အာ့ယာက လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါနားလည်ပြီ။”

သူမက ခိုင်မာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နွားလှည်းပေါ်တက်လိုက်သည်။

.......

ချင်းရှီမြို့ကိုရောက်သောအခါ လီရှောင်က ရူယီစားသောက်ဆိုင်အဝင်ဝတွင် နွားလှည်းပေါ်မှဆင်းသွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို ကုန်စုံဆိုင်တွင် ရေစည်မှာခိုင်းပြီး သူမက အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ ဈေးတွင်ဆိုင်ခင်းရန် သွားလိုက်သည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံးများရောင်းပြီးသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အဒေါ်ဝမ်ကို နွားလှည်းဖြင့် သာ့ရှီရွာသို့တစ်ယောက်တည်းပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမက 'လျိုရှီရဲ့စားသောက်ဆိုင်'သို့ လီရှောင်ကိုရှာရန်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်ဆုံး 'ချင်စားသောက်ဆိုင်'တွင် စားသောက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က စားသောက်ဆိုင်ထဲဝင်ကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဆိုင်၏ဘယ်ဘက်တွင် ကောင်တာကြီးတစ်ခုရှိပြီး ဆိုင်ဧရိယာ၏သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးကို နေရာယူထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပစ္စည်းများစွာထားနိုင်သည်။ အလယ်လမ်းက အလွန်ကျယ်ပြီး စားသောက်ရန်နေရာက ကောင်တာနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် စားပွဲရှည်သုံးလုံးနှင့် ခုံတန်းခြောက်တန်းရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ကောင်တာဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး သစ်သားတံခါးငယ်ကိုဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ဝင်သွားသည်။ အတွင်းထဲတွင် နေရာအလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး လူများလှုပ်ရှားသွားလာရန် လုံလောက်ရုံသာမက ပစ္စည်းများထားရန်လည်း နေရာအလုံအလောက်ရှိသည်။ ကောင်တာအောက်တွင် အံဆွဲများအပါအဝင် ဗီရိုအချို့လည်းရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အံဆွဲကိုဖွင့်ကြည့်ပြီး အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ဒီသော့ခတ်ထားသည့်အံဆွဲကြောင့် ဆိုင်အကူက ပိုက်ဆံခိုးမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

ကောင်တာဘေးတွင် နေရာလွတ်ငယ်တစ်ခုရှိသည်။ ဒါက လင်းရှောင်ယွဲ့က ဒီဇိုင်းပုံစံတွင် အမှတ်အသားလုပ်ထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ‘ပန်းကန်နှင့်ဇွန်းများထားရန်နေရာ’ ဆိုတဲ့စာကို နံရံမှာရေးလိုက်။ ပြီးရင် ဒီမှာရေတစ်ဝက်ဖြည့်ထားတဲ့ ပုံးကြီးနှစ်ပုံးထားလိုက်။ ဧည့်သည်တွေစားပြီးရင် ပန်းကန်နဲ့ဇွန်းတွေကို ဒီပုံးတွေထဲ သူတို့ဘာသာသူတို့ထည့်ခိုင်းလိုက်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့အလုပ်များနေတဲ့အချိန် ပန်းကန်တွေသိမ်းဖို့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ကျွန်မရေသွားယူလိုက်မယ်၊ ရှင်ရေးလိုက်။”

သူမက ရိုးရာတရုတ်စာလုံးများ မရေးတတ်သလို ဘရပ်ရှ်ဖြင့်လည်း တစ်ခါမှမလေ့ကျင့်ဖူးပေ။ ရေးလိုက်လျှင် ရုပ်ဆိုးနေမှာ သေချာသည်။ ချင်အာ၏လက်ရေးက လှသော်လည်း သူဒီမှာမရှိပေ။ ဒါကြောင့် လီရှောင်ကိုသာ လုပ်ခိုင်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။

***