လီကျွမ်းဇီ
Vol. 9 Ch. 213
သူသည် နွားလှည်းကိုမောင်းပြီး ဦးလေးစွန်းပြုလုပ်ထားသော စားပွဲများ၊ ခုံများနှင့် အခြားပရိဘောဂများကို မြို့ရှိဆိုင်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဦးလေးဝမ်သည်လည်း မြို့တွင်ရှိနေပြီး လီရှောင်ကို ပရိဘောဂများနေရာချထားခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ ဝမ်အာ့ယာနှင့် အဒေါ်ဝမ်ကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်ကာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ပြီး ချင်းယွင်ကျောင်းတော်ရှေ့တွင် ဆိုင်ခင်းရန် သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း ချင်းယွင်ကျောင်းတော်အဝင်ဝရှိ လုပ်ငန်းကိုရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမသည် အမှန်တကယ် ငွေပြတ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ဆိုင်က သဘက်ခါဖွင့်တော့မှာ။ မနက်ဖြန်မွန်းလွဲပိုင်း ဆိုင်ကိုသွားကြည့်ရမယ်။ ထုံးရည်ကို ကြိုရောစပ်ထားမယ်။ ငါမရှိတဲ့အတွက် မနက်ဖြန်မွန်းလွဲပိုင်း မင်းနဲ့မင်းအမေက ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေလုပ်ရမယ်။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က မီးမွှေးရင်း ဝမ်အာ့ယာကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်အာ့ယာကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးပြုလုပ်နည်း သင်ပေးပြီးဖြစ်သည်။ ဝမ်အာ့ယာသည် ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး သူမ၏အလုပ်ကို လွှဲပြောင်းယူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
“ယွဲ့အာ…”
ဝမ်အာ့ယာသည် အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဤနှစ်ရက်အတွင်း ကောက်ညှင်းအေးတုံးပြုလုပ်ရာတွင် သူမယုံကြည်မှုရှိရခြင်းမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကိုစောင့်ကြည့်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“မနက်ဖြန်မင်းမရှိဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး ငါဆန်နှစ်ကိုဖျက်ဆီးမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ဆန်နှစ်တစ်အိုးသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၄ ပုံးပြုလုပ်နိုင်ပြီး ငွေများစွာတန်ဖိုးရှိသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါမင်းကိုယုံတယ်။”
“ဖျက်ဆီးမိရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်။ လေ့ကျင့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ မင်းမလွှဲယူရင် ငါရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ပို့လို့မရဘူး၊ ဆိုင်ခင်းလို့မရဘူး၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ငွေ ၂ စနည်းသွားမယ်။ ပြီးတော့ မင်းအစ်ကို…”
ဝမ်အာ့ယာ၏ အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်။
“ငါလုပ်လိုက်မယ်။”
ယွဲ့အာသည် သူတို့၏မိသားစုကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကိုစိတ်ပျက်စေလို့မဖြစ်ပေ။ ငွေ ၂ စမှာ မနည်းလှပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ကောင်းတယ်။”
ထို့နောက် အဒေါ်ဝမ်ပြန်လာသောအခါ သူမသည် စီစဉ်မှုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူမ၏အလုပ်ကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာလုပ်ဆောင်ရန်ပြောပြီး မနက်ဖြန်မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်အာ့ယာနှင့်အတူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသေချာပေါက်ပြုလုပ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်ပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့ ပြန်သွားကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံဝင်းရှိသစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် အနားယူခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရွာသူကြီးလီကန်းထျန်း၏ဇနီး ကျန်းရှီပင်ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှီတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးလည်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“ယွဲ့အာ။ မင်းဒီမှာရှိမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”
“လီကတော်။”
သူမသည် ဒန်းပေါ်မှထပြီး ကျန်းရှီနှင့် အမျိုးသမီးငယ်ထံသို့ ပြုံးရွှင်စွာလျှောက်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မအမေက အိမ်သာသွားနေတယ်၊ ခဏနေရင်ပြန်လာမှာပါ။”
သူမသည် ကျန်းရှီသည် သူမ၏မိခင် လျိုရှီကိုတွေ့ရန်လာသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းရှီနှင့် သိပ်မရင်းနှီးပေ။
“ငါမင်းကိုရှာနေတာ၊ မင်းအမေကိုမဟုတ်ဘူး။”
“ဘာကိစ္စလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီးထိုင်ပါ။”
ကျန်းရှီသည် သူမနောက်ရှိအမျိုးသမီးငယ်ကိုကြည့်ပြီး သူမကိုဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“ဒါက ဘယ်သူများလဲ။”
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမကိုရင်းနှီးသလိုထင်သော်လည်း ဘယ်မှာတွေ့ဖူးသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်းသူ့ကိုမမှတ်မိဘူးလား။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ခဏရပ်သွားသည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် အမျိုးသမီးငယ်၏အထောက်အထားကို မှတ်မိသွားသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်တွင် ရွာသူကြီး၏ညီမ၊ ကျန်းရှီ၏ယောက်မ လီကျွမ်းဇီဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အပြင်သိပ်မထွက်ပေ။ လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်ခန့်က သူမသည် မြို့တွင်နေထိုင်သောမိသားစုတစ်ခုသို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်။
***