အရည်အချင်းရှိသော မိန်းကလေး

“ဟေ့ကောင်၊ ငါတို့ကိုယုံစမ်းပါ။ ဒီကောက်ညှင်းအေးတုံးက ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကဟာနဲ့ အတူတူပဲ၊ တခြားလမ်းဘေးဆိုင်တွေနဲ့မတူဘူး။”

“ဟုတ်တယ်။ ပြောရရင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းတဲ့ကောင်မလေးက မင်းနဲ့မျိုးရိုးနာမည်တောင်တူတယ်။ သူကလှပြီး အရမ်းဖော်ရွေတယ်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို သူကိုယ်တိုင်လုပ်တာ။”

နောက်ပညာရှင်တစ်ယောက်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ သူက ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူလို့လည်း ကြားတယ်။ သူက အရမ်းအရည်အချင်းရှိတယ်။ မကြာခင် ဆိုင်ဖွင့်တော့မယ်လို့လည်း ကြားတယ်။”

တတိယပညာရှင်က ပြောလိုက်သည်။ လင်းယွမ်ရှန်းက ခဏရပ်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း ကျောင်းတော်မှလူများစွာက ကောက်ညှင်းအေးတုံးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ သူကြားပြီးနောက် သူလည်း လာကြည့်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဝေးမှပင် ထိုသူမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်ဖြစ်ကြောင်းမြင်သောအခါ သူအလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နောက်နှစ်တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လမ်းဘေးဆိုင်ဖွင့်သူနှင့် မည်သို့မျှမပတ်သက်လိုပေ။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးသည် ဤမျှကောင်းသောဂုဏ်သတင်းရှိသည်ကို သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ကျောင်းတော်တွင် အချို့လူများက သူမကို "ကောက်ညှင်းအေးတုံးအလှလေး" ဟုပင်ခေါ်ကြသည်။ သူ၏နှလုံးသားတွင် မထီမဲ့မြင်စိတ်များပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထိုမိုက်မဲသောမိန်းကလေး၊ အလှလေးတဲ့လား။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အခြားအတွေးများလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုမိုက်မဲသောမိန်းကလေးရောင်းသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးသည် စျေးမကြီးသော်လည်း လူများစွာဝယ်ယူကြသည်။ သူမသည် ဤမှငွေများစွာရရှိပေမည်။ သူ၏လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးသည် သူမကြောင့် ထက်ဝက်လျှော့ချခံခဲ့ရသော်လည်း ယခုသူမသည် ငွေရှာပြီး သက်တောင့်သက်သာနေထိုင်နေသည်ကို သူကြည့်နေရသည်။

သူသူမကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မစဉ်းစားရသေးမီ သူ၏အတန်းဖော်များက သူ့ကိုဤနေရာသို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ သူမဆိုင်ဖွင့်တော့မည်ဟူသောသတင်းကိုပင် သူကြားခဲ့ရသည်။ ဆိုင်ဖွင့်မည်လား။ ဘယ်မှာလဲ။ ဆိုင်ငှားရမ်းခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခြင်းစသည်တို့သည် ငွေများစွာကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပြီးဖြစ်ပြီး ငွေစ ၃၀၀ ကျော်သုံးစွဲခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။ သူမမှာ ငွေကျန်သေးတာလား။

လင်းယွမ်ရှန်း၏အတွေးများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဆိုင်သို့ ဆွဲခေါ်ခံရသောအခါ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ လင်းယွမ်ရှန်းပေါ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့သူ့ကိုနှုတ်ဆက်လိုသော်လည်း လင်းယွမ်ရှန်းသည် သူတို့ကိုမသိကျိုးကျွန်ပြုဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကိုရှောင်ဖယ်ခဲ့သည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုကြည့်ပြီး သူမ၏အမူအရာသည် အေးစက်နေသည်ကိုတွေ့သောအခါ သူနှုတ်မဆက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လှည့်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။

“မိန်းကလေးလင်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးလေးပန်းကန်ပေးပါ။”

တစ်ယောက်ကပြောလိုက်သည်။ သူပြောနေစဉ် အိတ်ကပ်ထဲမှပိုက်ဆံအချို့ကိုထုတ်ယူပြီး ကြေးနီဒင်္ဂါး ၁၆ ပြားကိုရေတွက်ကာ စားပွဲပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပိုက်ဆံမယူဘဲ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလည်းမလှီးဘဲ လင်းယွမ်ရှန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ လင်းယွမ်ရှန်း၏မျက်လုံးများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုမကြည့်ရဲဘဲ ထပ်မံလှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ ပညာရှင်သုံးယောက်သည် အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟုခံစားရသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီးအကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်ပါ။”

ထို့နောက် သူမသည် ပိုက်ဆံကိုအလျင်အမြန်ရေတွက်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်းအတည်ပြုပြီးနောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကိုလှီးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသူများသူတို့ကိုသိသည်ကို မသိစေချင်သကဲ့သို့ သူမလည်းမသိစေချင်ပေ။ သူ့ကိုမသိချင်ယောင်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ဒုက္ခများစွာသက်သာစေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့ဘေးရှိစားပွဲငယ်သည် လွတ်နေသည်။ လေးယောက်သားကောက်ညှင်းအေးတုံးများကိုယူပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

“လန်းဆန်းပြီး အရသာရှိတယ်။”

တစ်ယောက်ကကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ကိုက်စားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးလင်း၊ မင်းရဲ့ဆိုင်ကို ဘယ်တော့စပြင်မှာလဲ။”

နောက်တစ်ယောက်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုမေးလိုက်သည်။ လင်းယွမ်ရှန်းသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံး၏အရသာကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူစားနေစဉ် လင်းရှောင်ယွဲ့၏အဖြေကို ဂရုတစိုက်နားထောင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် အမှန်တကယ်စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး 'လျိုရှီရဲ့စားသောက်ဆိုင်'ဟုပင် အမည်ပေးခဲ့သည်။ လျိုရှီလား။ ဟွန်း။ ဘယ်လောက်တောင် လေးစားမှုမရှိလိုက်သလဲ၊ ကိုယ့်မျိုးရိုးနာမည်ကိုတောင် မလိုချင်တော့ဘူးလား။

“သဘက်ခါ အလုပ်စပြီး ငါးရက်ကြာမယ်။ နှစ်ရက်နားပြီးရင် ဖွင့်တော့မှာပါ။ အဲ့ဒီအခါ လာအားပေးကြပါဦး။”

***