ငွေရှာရန် အလုပ်များခြင်း

\

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပရိဘောဂတွေမယူခင် ငွေရှင်းပေးမှာပါ။”

လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟား…”

ဦးလေးစွန်းက ရယ်လိုက်သည်။

“ငါတို့က တစ်ရွာတည်းသားတွေပဲ၊ ငါမင်းကိုယုံကြည်တယ်။ မင်းရဲ့ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းအကြောင်း ငါကြားဖူးတယ်။ နေ့တိုင်းအများကြီးရောင်းရရင် အရင်းအနှီးက တော်တော်များမှာပဲ။ ပြင်ဆင်မှုအတွက်လည်း ပိုက်ဆံလိုတယ်ဆိုတော့ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံနည်းနည်းကျပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ကောင်းပြီ၊ ငါအရင်လုပ်ပေးမယ်။ မင်းလာယူတဲ့အခါ ပိုက်ဆံပေးပေါ့။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဦးလေးစွန်းနှင့် ခဏစကားပြောပြီးနောက် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ ယနေ့ ဝမ်အာ့ယာ၏အကူအညီဖြင့် မနက်ပိုင်းတွင် သူမရောစပ်ထားသော ထုံးရည်သည် စစ်ပြီးဖြစ်ပြီး စိမ်ထားသောဆန်သည်လည်း ဆန်နှစ်အဖြစ် ကြိတ်ပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ဝမ်အာ့ယာနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ ရောက်လာသောအခါ ကောက်ညှင်းအေးတုံးပြုလုပ်ရန် စတင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံဝင်းသို့ရောက်သည်နှင့် ဝမ်အာ့ယာနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ ရောက်နှင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် လျိုရှီနှင့် စကားပြောနေသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုမြင်သောအခါ ကောက်ညှင်းအေးတုံးပြုလုပ်ရန် ချက်ချင်းစတင်လိုခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကူအညီမဲ့စွာ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ငန်းကိုမစတည်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်လျှင် ၎င်းသည် အဒေါ်ဝမ်၏လုပ်ငန်းဖြစ်သည်ဟုပင် သံသယဝင်မိပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဒေါ်ဝမ်သည် သူမထက်ပင် အလုပ်တွင် ပိုမိုစေ့စပ်သေချာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အလုပ်များသွားကြသည်။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာအလုပ်လုပ်ပြီးနောက် လူတိုင်း နောက်ဆုံးတွင် အားလပ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့သည် ပြန်မသွားဘဲ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် လျိုရှီနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ဝင်ရောက်ပါဝင်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းနှင့် စကားပြောနေစဉ် သူမသည် ဒန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်အာ့ယာကိုလည်း သူမနှင့်အတူ ပါဝင်ရန်ခေါ်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ဝမ်အာ့ယာသည် အနည်းငယ်ရှက်နေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသို့မဖြစ်တော့ပေ။ လျိုမိသားစု၏ခြံဝင်းသည် စည်ကားနေခဲ့သည်။

ညနေ ၄ နာရီနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အဒေါ်ဝမ်၏ တိုက်တွန်းမှုအရ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည်းကိုယူရန်သွားပြီး မြို့သို့ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်းသည် စမ်းချောင်းသို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများယူရန်သွားကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြားအရာများယူရန် သွားခဲ့သည်။ သူတို့အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ချင်စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့မဆင်းမီကပင် ဖောက်သည်များ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူတိုင်းကိုစောင့်ခိုင်းပြီး အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ဆိုင်ခင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အလုပ်များသွားကြသည်။

ယနေ့ ရာသီဥတုကပူသည်။ ညနေ ၅ နာရီနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း နေသည် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခင်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးစားဖူးသူများအားလုံးသည် နောက်တစ်ပွဲထပ်လိုချင်ကြသည်။ ယခင်က မစမ်းဖူးသူများကမူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးသည် အေးမြသည်ဟုကြားသောကြောင့် ဝယ်ယူရန်လာရောက်ကြသည်။ လူများစွာသည် တစ်ပွဲနှင့် မလုံလောက်ဟုထင်ပြီး နှစ်ပွဲဝယ်ယူကြသည်။ နှစ်ပွဲဝယ်လျှင် ၂၀% လျှော့ဈေးရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကောက်ညှင်းအေးတုံးသည် အရသာရှိပြီး နှစ်ပွဲဝယ်လျှင် တန်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကောက်ညှင်းအေးတုံးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှေ့တွင် တန်းစီသူများ တဖြည်းဖြည်းရှည်လျားလာသည်နှင့်အမျှ အိမ်စားဝယ်ယူသူအရေအတွက်လည်း တဖြည်းဖြည်းတိုးများလာခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းတွင် စာသင်ချိန်ပြီးဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ လူတိုင်းသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကိုထုပ်ပိုးပြီး ကျောင်းသားများကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ငွေကောက်ခံရန်နှင့် လူတိုင်းအတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများလှီးဖြတ်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။

တန်းစီသူမရှိတော့သောအခါ ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပွဲသာ ကျန်တော့သည်။ မနေ့ကထက်ပင် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ကုန်သွားခဲ့သည်။

“ငါသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပန်းကန်တွေဆေးလိုက်မယ်။”

“ကောင်းပြီ။”

ရုတ်တရက် သူမသည် အဝေးမှလျှောက်လာသော ပညာရှင်အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲတွင် ရင်းနှီးသောမျက်နှာတစ်ခုပါဝင်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ လမ်းဘေးဆိုင်တွေမှာစားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။”

၎င်းသည် လင်းယွမ်ရှန်း၏အသံဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းယွမ်ရှန်းကို အသက်အရွယ်တူ ပညာရှင်သုံးယောက်က သူမထံသို့ ဆွဲခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

***