တိုင်းတာမှုများ

“ကောင်းပြီ။”

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်တူသည်။ သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစအချို့ကို ထုတ်ယူပြီး ငွေသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ငွေသေတ္တာကိုယူပြီး လီရှောင်ထံ ပေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးကျန်းနဲ့ ဦးလေးစွန်းကို နောက်မှပေးလို့ရပေမယ့် ပစ္စည်းတွေကို အကြွေးနဲ့ဝယ်လို့မရဘူး။ အရင်ကပေးထားတဲ့ငွေ မလောက်မှာစိုးလို့ ဒါတွေယူသွား။”

လီရှောင်က သေတ္တာထဲရှိ ငွေနှင့် ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားအများအပြားကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မယူခဲ့ပေ။

“ဒါလုံလောက်ပါတယ်။ အကြွေတွေကို မင်းသိမ်းထားပြီး ငွေပဲပေး။”

“ဟုတ်ပြီ။”

ထို့နောက် သူမသည် ငွေစကို လီရှောင်ထံ ပေးလိုက်သည်။ ဟေး၊ သူက ကြေးနီဒင်္ဂါးတွေ မလိုချင်ဘူးလား။ သူမမှာ အများကြီးရှိသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဘဏ်တိုက်သို့သွားပြီး ကြေးနီဒင်္ဂါးများကို ငွေစနှင့်လဲလှယ်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ သူမတွင် နေရာလွတ်လက်စွပ်မရှိလျှင် ဤမျှများပြားသော အကြွေများကို သိမ်းဆည်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်က ငွေကိုယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဂရုစိုက်ရန်မှာကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ ဆက်လက်ရောင်းချခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်ကို ရောင်းချပြီးစီးချိန်တွင် နံနက် ၁၁ နာရီနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဈေးထဲ၌ လူသိပ်မရှိတော့ပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့က အဒေါ်ဝမ်ကို ထိုနေရာတွင်နေခိုင်းပြီး သူမသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများဝယ်ရန် သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မကြာမီ သိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ပြန်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပြန်လမ်းတွင် နေသည် ကောင်းကင်တွင် မြင့်တက်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည်းကိုမောင်းရသောကြောင့် တစ်ဖက်လက်က ယပ်တောင်ဖြင့်သာ နေကိုကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီနေ့အရမ်းပူတယ်။ စောစောသိရင် ကျွန်မတို့အတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပန်းကန်လောက် သိမ်းထားခဲ့မှာ။”

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရေဘူးတစ်ဘူးကို အဒေါ်ဝမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အခြားတစ်ဘူးကိုယူပြီး သောက်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် အဒေါ်ဝမ်၏မျက်နှာသည်လည်း နီရဲပြီး ချွေးများထွက်နေသောကြောင့် သူမမငြင်းခဲ့ပေ။

“ငါတို့က ပိုက်ဆံရဖို့ရောင်းတာလေ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘယ်လိုစားလို့ရမှာလဲ။”

“ဘာလို့မရမှာလဲ။ ငါတို့ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မှုအတွက် ဆုချသင့်တာပေါ့။”

“နှစ်ဆယ့်ငါးပုံးက များလွန်းတယ်။ မနက်ဖြန် နှစ်ပုံးလောက်လျှော့ယူသင့်တယ်။ စောစောသိမ်းကြစို့၊ ဒါမှပြန်တဲ့အခါ သိပ်မပူတော့မှာ။”

“နည်းနည်းပူတာပဲ၊ ငါတို့လမ်းပြန်မလျှောက်ရတာမှမဟုတ်တာ။ မနက်ဖြန် ဒီနေ့လောက်ပဲ ပြင်ဆင်သင့်တယ်။”

ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပုံးကို အနည်းဆုံး ၂၀၀ ပြားဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။ သူတို့ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းသည့်နေရာသည် အရိပ်ရပြီး မပူပေ။ မိနစ် ၃၀ ခန့်သာ ပိုကြာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဘာများအရေးကြီးသနည်း။

“ဟဟ၊ အဒေါ်ဝမ်ပြောသလိုပေါ့။”

သူတို့စကားပြောနေစဉ် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားကို ပိုမြန်မြန်လျှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ နာရီဝက်မပြည့်မီ သူတို့နှစ်ယောက် လျိုအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများချပေးပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းကျက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်အာ့ယာကူညီခဲ့ကြောင်း လျိုရှီထံမှ သူကြားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယခုဟင်းချက်ရန်သာ လိုတော့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် လျိုရှီသည် သူမကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ရွာသားများ ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်ရန် ရံဖန်ရံခါလာရောက်ခြင်းကို သူမတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လျိုရှီသည် သူမ၏သမီးပြန်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထုတ်ယူပြီး အလုပ်များသွားတော့သည်။ သူတို့အဆင်သင့်ဖြစ်လုနီးပါးတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ကို မီးမွှေးရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်ကြော်လှော်လိုက်ရာ မကြာမီ ဟင်းပွဲများအဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဦးလေးစွန်း၏အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးလေးစွန်းကို ပုံများနှင့် သူမ၏အတွေးများအကြောင်း ပြောပြပြီး စားပွဲများ၊ ခုံများနှင့် စင်များပြုလုပ်ရန် ကူညီခိုင်းခဲ့သည်။

“ဒါပေါ့၊ မရှုပ်ထွေးပါဘူး။ ပြင်ဆင်မှုမစခင် အမြန်ဆုံးပြီးအောင်လုပ်ပေးမယ်။”

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ အလုပ်ပြီးမှ ပိုက်ဆံပေးလို့ရမလား။”

***