ဈေးနှုန်းများ တက်လာမည်

"ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို မင်းရဲ့ပုံစံကို လောလောဆယ် ငါသိမ်းထားလိုက်မယ်။ တိကျတဲ့အတိုင်းအတာတွေကိုတော့ ပရိဘောဂတွေရဲ့အတိုင်းအတာကို မင်းတို့ဆုံးဖြတ်နိုင်အောင် လီရှောင်ကို ပေးလိုက်မယ်။"

"ရပါတယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်, ဦးလေးကျန်း!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

"ရပါတယ်! နောက်ဆိုရင် အလုပ်ရှိရင် ငါ့ကိုသာပြောလိုက်!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျန်းတာ့ဟယ်ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပွဲထပ်ကျွေးပြီးနောက် သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အချိန်နီးကပ်လာသောအခါ အဒေါ်ဝမ်ရောက်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပစ္စည်းများထုပ်ပိုးကာ ရှောင်ချင်ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကိုယူ၍ နွားလှည်းပေါ်တက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ခေါက် မြို့သို့ခရီးစဉ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၃၂ ပုံး ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ ၁၂ ပုံးမှာ ရူယီစားသောက်ဆိုင်အတွက်ဖြစ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျန် ၂၀ ပုံးကို အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ပစ္စည်းသွားပို့ပြီးနောက် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းသို့ သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ဆိုင်ခင်းခိုင်းပြီး သူမသည် လူကြီးမင်းချင်ထံသို့ ဆန်အချို့ချေးငှားရန် သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆိုင်းဘုတ်ကို ဆိုင်တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးလာဝယ်သော လူအများအပြားသည် ၎င်းကိုသတိပြုမိပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးမြန်းကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို စိတ်ရှည်စွာ ဖြေကြားပေးသည်။

"ကျွန်မတို့ဆိုင်ဖွင့်ရင် အထဲဝင်ပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်လို့ရပြီ!"

"ဒါပေမဲ့ ငှားရမ်းခက ဈေးကြီးတော့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးအတွက် လျှော့ဈေးမရှိတော့ဘူး။ တစ်ပွဲကို ၅ ပြားနဲ့ ရောင်းမှာ!"

အချို့လူများသည် တစ်ပြားပိုပေးရခြင်းသည် ဘာမှမဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အပြင်တွင်စားခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အိမ်တွင်းတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အချို့မှာမူ ထိုအတွက် တစ်ပြားပိုပေးရခြင်းသည် မတန်ဟု ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် အိမ်စားဝယ်ယူသူများအတွက် အများကြီးဝယ်လျှင် စုပေါင်းလိုက်သောအခါ များပြားသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့် လူတိုင်းသည် ဈေးနှုန်းမပြောင်းမီတွင် ပိုမိုဝယ်ယူကြသည်။ ထို့အပြင် ပညာတတ်လူငယ်များ ပိုမိုကြားသိလာသောကြောင့် ယနေ့အတွက်လုပ်ငန်းအခြေအနေသည် မနေ့ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၂၀ ပြင်ဆင်ပြီး ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီးတွင် ရောင်းချနေသော်လည်း အရောင်းအဝယ်အကောင်းဆုံးအချိန်ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ၇ ပုံးသာ ကျန်တော့သည်။ အရောင်းအဝယ်အကောင်းဆုံးအချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ မနေ့ကထက် ပညာတတ်လူငယ်များ ပိုမိုလာရောက်ဝယ်ယူကြသည်။

သူတို့သည် မနေ့ကထက် နာရီဝက်ခန့်ပိုကြာအောင်နေခဲ့သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် ညမမှောင်မီ အိမ်ပြန်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ပြန်လမ်းတွင် အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထက် ပိုမိုပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

"ဒီနေ့ရဲ့လုပ်ငန်းကိုကြည့်ရတာ မနက်ဖြန်ဆိုရင် နောက်ထပ် ၅ ပုံးလောက် ရောင်းနိုင်မယ်ထင်တယ်!"

အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြုံးလျက်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြီးသွားတဲ့အခါ နောက်ကျနေလိမ့်မယ်။"

"နောက်မကျပါဘူး! နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက်နေကြရအောင်။ ရွာရောက်တဲ့အခါ မှောင်နေလိမ့်မယ်။ မြို့ထဲမှာ ညဈေးရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။"

အကယ်၍ သူတို့ညဈေးအတွက်နေလျှင် ပိုမိုများပြားစွာ ရောင်းချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက်နေရင် ရွာရောက်တဲ့အခါ မှောင်နေလိမ့်မယ်။"

နွေရာသီတွင် လရောင်ရှိသော်လည်း ညဘက်တွင် မြင်ရန်ခက်ခဲသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်တည်းဖြစ်သည်။ သူမသည် လူဆိုးများကို မကြောက်သော်လည်း အကယ်၍ ပစ်မှတ်ထားခံရလျှင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

"ဆိုင်ဖွင့်ရင် ညအထိဖွင့်ထားမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဆိုင်ကိုစီမံခန့်ခွဲဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ငှားလိုက်ရုံပဲ။"

"မင်း လူငှားနေတာလား?"

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်! ကျွန်မအမေက အိမ်မှာနေရမယ်။ ကျွန်မက ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ပြီး ဆိုင်ခင်းရမယ်။ ဒါကြောင့် လူနှစ်ယောက်လောက် ငှားရမယ်ထင်တယ်။"

***