ဆိုင်ဖွင့်ခြင်း

သူတို့သည် ပိုက်ဆံပေးချေလိုက်ကြသည်။

"အစားအသောက်ကို ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် ကျောင်းတော်ထဲမှာ ကျွန်မအတွက် ကြော်ငြာပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် ပိုက်ဆံကို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ရတာပေါ့!"

သူတို့က ပြုံးလျက်ပြန်ဖြေကြသည်။ သူတို့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကိုယူကာ ဆက်လက်စားသုံးကြသည်။ အလွန်လန်းဆန်းလှသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်သည် သူမပြောခဲ့သောစကားကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

"ခင်ဗျား ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်လို့ ခုနက ပြောလိုက်တာလား?"

သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ လူကြီးမင်းချင်က သူ့စားသောက်ဆိုင်ထဲက နေရာကို မျှဝေသုံးစွဲဖို့ သဘောတူပြီး သူ့ဘေးမှာ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုဖွင့်ခွင့်ပေးထားပါတယ်။ မကြာခဏ လာအားပေးကြပါဦး!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

သူတို့၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြသည်။

"ကောင်းတာပေါ့! ခင်ဗျားရဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးက အရသာရှိပြီး ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာပါတယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မကြာခဏ လာအားပေးမှာပါ!"

"ဆိုင်ဖွင့်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ငန်းက သေချာပေါက်အောင်မြင်မှာပဲ!"

"ဟီးဟီး, မျှော်လင့်ရတာပေါ့!"

ရံဖန်ရံခါရောက်လာသော ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ဝယ်ယူမှုကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ကျန်ရှိနေသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးအနည်းငယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားတော့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် ဆိုင်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

လီရှောင်သည် သူတို့ပစ္စည်းများမသိမ်းမီမှာပင် ပြန်ရောက်လာသည်။ လူကြီးမင်းချင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး လီရှောင်ကိုမြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကျန်ရှိသောပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန်နှင့် နွားလှည်းကို ကြည့်ရှုရန်ပြောပြီးနောက် သူမနှင့် လီရှောင်သည် လူကြီးမင်းချင်နောက်သို့လိုက်၍ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် စားသောက်ဆိုင်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ကြည့်ရှုခွင့်ရခဲ့သည်။ နေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ရှေ့ခန်းမတွင် စားပွဲအလုံးနှစ်ဆယ်ရှိသည်။ စားပွဲများလွန်းပြီး ထိုင်ခုံများမှာလည်း လူမရှိသလောက်ဖြစ်နေသောကြောင့် လုပ်ငန်းသည် အေးစက်နေပုံရသည်။ ဤအခြေအနေတွင် ဧည့်သည်များ၏စိတ်ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေရုံသာမက ဆိုင်သည် ခြောက်ကပ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ အခြားသူများကိုလည်း ဆိုင်ထဲဝင်ရန် ဟန့်သလိုဖြစ်သွားစေသည်။

ရှေ့ခန်းမသည် ကျယ်ဝန်းရုံသာမက နောက်ဖေးခြံသည်လည်း ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ရေတွင်းတစ်တွင်းလည်းရှိပြီး မီးဖိုချောင်သည် နောက်ဖေးခြံတွင် တည်ရှိသည်။

"မင်းတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုချောင်မရှိတော့ အတူတူသုံးကြတာပေါ့။"

"ရပါတယ်! ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးသိမ်းဖို့ တဲတစ်လုံးဆောက်ရမယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခြံ၏ညာဘက်ထောင့်ကို ညွှန်ပြရင်းပြောသည်။

"ရပါတယ်။"

လူကြီးမင်းချင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အခြားအရာအချို့ပြောပြပြီးနောက် သူမကို ရှေ့ခန်းမသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ဒါပါပဲ။ မင်း သေချာတယ်ဆိုရင် ဒီည အိမ်ရှင်ဆီသွားလိုက်မယ်။ သူသဘောတူရင် မနက်ဖြန် စာချုပ်ချုပ်လို့ရပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ငှားရမ်းခနဲ့ စပေါ်ငွေကိစ္စကတော့..."

လင်းရှောင်ယွဲ့က လူကြီးမင်းချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို တစ်ခုကူညီနိုင်မလား? ငှားရမ်းခကို ရာသီအလိုက်ပေးလို့ရမလား, ပြီးတော့ စပေါ်ငွေကို နည်းနည်းလျှော့လို့ရမလား? ကျွန်မတို့က ဆိုင်ပြုပြင်ဖို့အတွက် ငွေသုံးရဦးမှာဆိုတော့ တစ်ခါတည်း ငွေအများကြီးထုတ်ရတာ နည်းနည်းခက်လို့ပါ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က စိတ်ညစ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

လူကြီးမင်းချင်သည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ရာသီအလိုက်ပေးရင် ပိုဈေးကြီးလိမ့်မယ်။ တစ်နှစ်စာ တစ်ခါတည်းပေးလိုက်ကြရအောင်။ ငါ တစ်နှစ်စာလုံးအတွက် ငှားရမ်းခပေးပြီးသားဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်ငါးလပဲ ကျန်တော့တယ်။ မင်း လောလောဆယ် အိမ်ရှင်ကို ငှားရမ်းခပေးစရာမလိုသေးဘူး။ စပေါ်ငွေက နှစ်လစာငှားရမ်းခဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါကိုလည်း ငါ အရင်က ပေးပြီးသားပဲ။ မင်းအတွက် ခက်ခဲနေရင် သုံးလစာငှားရမ်းခ အရင်ပေးလိုက်ပါ။ စပေါ်ငွေကို ငါ အရင်စိုက်ပေးထားလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်မဖွင့်ခင်မှာတော့ စပေါ်ငွေကို ကျွန်တော့်ဆီပြန်ပေးရမယ်။"

မနေ့ညက အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ဇနီး၏အစ်ကိုက သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးချင်သော အလုပ်သည် အဆင်မပြေခဲ့ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စားသောက်ဆိုင်ကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်။

***