ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား
Vol. 10 Ch. 226
လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးမှာ ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကလေးကိုခေါ်ကာ အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဟွန်း၊ သွားစို့။”
ဟုပြောကာ ကလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ကျသွားသည်။ လင်းမိသားစုကိစ္စက ထပ်ပြီး…
အမျိုးသမီးထွက်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်မဆက်လုပ်တော့ဘဲ ခုံတန်းပေါ်တွင်ထိုင်ကာ လီရှောင်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။ မကြာမီ လီရှောင်က နွားလှည်းနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ရေစည်ကိုချပေးပြီးနောက် လီရှောင်က နောက်ဖေးသို့ ယူသွားသည်။ လီရှောင်ပြန်ထွက်လာသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကိုထိုင်ခိုင်းပြီး စာရေးခိုင်းပြန်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ လက်ရေးမှာ အလွန်လှပကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ရှောင်ချင်နှင့် မတူညီသော ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က ကျက်သရေရှိပြီး တစ်ယောက်ကတော့ ပြင်းထန်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ကတော့ လီရှောင်၏ ပြင်းထန်သောပုံစံကို ပိုကြိုက်နှစ်သက်သည်။
“ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ‘ဖွင့်ပွဲအထူးအစီအစဉ်’ လို့ ရေးပေးပါ။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က စာရွက်နီကြီးတစ်ရွက်ကို လီရှောင်ရှေ့သို့ ချထားလိုက်သည်။ လီရှောင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ခဏကြာ အားရကျေနပ်စွာကြည့်ပြီးနောက် စာရွက်နီကို ဘေးသို့ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလားတူအရွယ်အစားရှိသော ဒုတိယစာရွက်နီတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“စာလုံးသေးသေးနဲ့ အထူးအစီအစဉ်အသေးစိတ်ကို ရေးပေး။ ‘ယနေ့အထူးအစီအစဉ်’ လို့ရေး။”
ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က အောက်ဘက်ရှိ နေရာလွတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“‘သုံးခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင်’ လို့ရေး။ အောက်မှာက ‘ငါးခုဝယ် နှစ်ခုလက်ဆောင်’ လို့ရေး။”
လီရှောင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တွန့်ဆုတ်စွာကြည့်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
“ရေးလိုက်ပါ။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပွဲရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က ၁ ဝမ်တောင်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် အရှုံးမရှိပါဘူး။ မနက်ဖြန် ဖွင့်ပွဲနေ့မှာ အနောက်ဈေးမှာ ဆိုင်မခင်းတော့ဘူး။ အဒေါ်ဝမ်နဲ့ ဒေါ်လေးကျွမ်းဇီတင်မကဘူး၊ ကျွန်မအမေနဲ့ ကျွန်မပါ လာကူမယ်။ တစ်နေ့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးဘယ်နှပုံးရောင်းနိုင်မလဲ ကြည့်ကြစို့။”
“အင်း။”
လီရှောင်ရေးပြီးသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အောက်ခြေရှိနေရာလွတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ စာလုံးကြီးကြီးနဲ့ ‘ယနေ့တစ်ရက်တည်းသာ’ လို့ရေးပေး။”
လီရှောင်က ဆက်ရေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါကိုယူပြီး ကြော်ငြာဘုတ်ပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်။ မနက်ဖြန်ဆိုင်ဖွင့်ရင် ကြော်ငြာဘုတ်ကို ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာထားလိုက်။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ထရပ်လိုက်သည်။ သူမက ဦးလေးစွန်းကို ကြော်ငြာဘုတ်နှစ်ခုလုပ်ခိုင်းထားသည်။ ၎င်းတို့ကို ခေါက်သိမ်းနိုင်ပြီး ၂၁ ရာစုတွင် လမ်းဘေး၌တွေ့ရလေ့ရှိသော ကြော်ငြာဘုတ်များကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ တံခါးဝတွင်ထားခြင်းဖြင့် လူများ၏အာရုံကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြော်ငြာဘုတ်များပြင်ဆင်ရန် သွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အဒေါ်ဝမ်ကို စောင့်နေကြသည်။ သုံးယောက်သား ကောက်ညှင်းအေးတုံးများရောင်းပြီးနောက် ဆိုင်ပိတ်ကာ တံခါးသော့ခတ်ပြီး သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ရွှမ်ကျီနှင့် လီလိရွှမ်တို့၏ စီးပွားရေးကောင်းမွန်ပြီး မနက်ပိုင်းတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၄၀ ရောင်းချခဲ့ရကြောင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သိလိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ အိမ်ပြန်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်ကို အရှိန်မြှင့်ခိုင်းလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် စားသောက်ဆိုင်မှာ ပွဲရှိမှာဆိုတော့ လူတွေအများကြီးလာမှာ သေချာတယ်။ ရွှမ်ကျီနဲ့ လိရွှမ်က အရမ်းရောင်းကောင်းနေတာကြောင့် အာ့ယာနဲ့ အဒေါ်ကျန်းတို့ တစ်နေ့လုံးလုပ်ထားတဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေက မနက်ဖြန်မနက်အတွက် လုံလောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ဖို့ ညလုံးပေါက် မအိပ်ရမှာစိုးတယ်။”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကိုကူဖို့ အာ့ယာနဲ့ ငါရှိပါတယ်။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မအိမ်မှာ မီးဖိုနှစ်ခုပဲရှိတာ၊ လူပိုများလာလို့လည်း မြန်မြန်ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး။ အဒေါ်ဒီညစောစောအနားယူလိုက်။ မနက်ဖြန်က ဖွင့်ပွဲနေ့ဆိုတော့ အရမ်းအလုပ်များမှာ သေချာတယ်။”
အဒေါ်ဝမ်က စဉ်းစားကြည့်ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့ပြောသည်မှာ မှန်ကန်နေပေသည်။
***