ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ထပ်မံပြုလုပ်ခြင်း

အဒေါ်ဝမ်နှင့် လီကျွမ်းဇီတို့က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ပညာရှင်များက ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ 'လျိုရှီရဲ့စားသောက်ဆိုင်'သည် နောက်တစ်ကြိမ် စည်ကားလာပြန်သည်။

နေ့လည်စာ အများဆုံးစားချိန်တွင် ပညာရှင်များနှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများ အများအပြား ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ရောင်းချရသည့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးအရေအတွက်မှာ နံနက်ပိုင်း လူအများဆုံးအချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ အိမ်ပြန်ယူသွားသူနည်းပါးသောကြောင့် အံ့သြစရာမရှိပေ။

တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးသောအခါ ဆိုင်တွင် ဖောက်သည်မရှိတော့ပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ဘေးရှိ လူကြီးမင်းချင်၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ အစားအစာမှာယူပြီး အားလုံး စားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လည်စာစားခဲ့ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က နောက်ဖေးသို့သွားကာ ကျန်ရှိနေသေးသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးများကို ရေတွက်ပြီးနောက် လီရှောင်ကိုခေါ်ကာ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရန်ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ ရာသီဥတုပူသောကြောင့် နေ့လည်ပိုင်းတွင် အရောင်းအဝယ်မရှိနိုင်ပေ။ သို့သော် ညနေပိုင်းတွင် ဖောက်သည်များ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ထို့အပြင် ချင်းယွင်လမ်းရှိ ညဈေးသည်လည်း ညပိုင်းတွင် အလွန်စည်ကားသည်။ ဝမ်အာ့ယာနှင့် အဒေါ်ကျန်းတို့ ပြုလုပ်ထားသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးများမှာ မလုံလောက်နိုင်ပေ။

ယနေ့သည် ဖွင့်ပွဲနေ့ဖြစ်သောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က စောစောမပိတ်ချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက လီရှောင်နှင့်အတူ ပြန်သွားကာ ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အခြေအနေကိုသိပြီးနောက် လျိုရှီသည်လည်း ပြန်သွားချင်ခဲ့သည်။

“အမေ ဒီမှာနေရင် ကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းနဲ့အတူပြန်ပြီး ကူညီတာက ပိုကောင်းတယ်။”

ထို့ကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပြန်သွားချင်ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိသားစုသည် နွားလှည်းပေါ်တက်ကာ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

......

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အားလုံးကို တာဝန်များခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ လီရှောင်က ရှေ့ခြံတွင် ယာယီမီးဖိုနှစ်ခု ပြင်ပေးပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီနှင့်အတူ ရှေ့ခြံတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်ရန် သွားခဲ့သည်။ လီရှောင်နှင့် ရှောင်ချင်တို့က ဆန်ကြိတ်ခြင်းနှင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပို့ဆောင်ခြင်းကို တာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။ လျိုမိသားစုသည် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။

ညနေစောင်းပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်ကိုခေါ်ကာ မြို့သို့ ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ခိုင်းခဲ့သည်။

“အမေနဲ့ကျွန်မ အိမ်မှာဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေမယ်။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ဆိုင်ကို ပစ္စည်းတွေပို့လိုက်ပါ။ လှည်းက တစ်ခေါက်ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၅၀ အထိ တင်နိုင်တယ်။ အပြည့်ဖြည့်လိုက်။ ညဘက် ဘယ်လောက်လိုမလဲ စစ်ဆေးပြီးလိုက်ဦး၊ အလျင်စလိုပြန်မလာနဲ့။”

“အင်း။”

လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်ကို ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ်ပေးပြီးနောက် အလုပ်ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး များလေကောင်းလေဖြစ်ကာ ယခုပြုလုပ်ထားလျှင် ညပိုင်းတွင် ပိုမိုဝန်လျော့သွားပေမည်။ ယနေ့သည် ဖွင့်ပွဲဖြစ်သောကြောင့် အရောင်းပမာဏမှာ ပုံမှန်ထက် များစွာပိုမိုမြင့်မားမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မြို့နေလူထု၏ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း မြင့်မားကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ဤနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့၏အိမ်သည် စက်ရုံတစ်ခုဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူမ တပည့်လက်ခံရန် စဉ်းစားသင့်လား။ လင်းရှောင်ယွဲ့က မိမိကိုယ်ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။ ဤကိစ္စအတွက် အလျင်စလိုမလုပ်သင့်ပေ။

မှောင်ရီပျိုးချိန်မတိုင်မီ လီရှောင်ပြန်ရောက်လာသည်။ လူအများဆုံးအချိန်တွင် ဆိုင်၏စီးပွားရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ ပညာရှင်များစွာ လာရောက်ရုံသာမက အိမ်ပြန်ယူသွားသည့် ဖောက်သည်များလည်း များပြားခဲ့သည်။ လီရှောင်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၁၅ ပုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ဒါဆို နောက်ထပ် ပုံး ၂၀ ယူသွားလိုက်။ အကုန်မရောင်းနိုင်ရင် ပြန်ယူလာခဲ့။”

“ကောင်းပြီ။”

လီရှောင်က အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။

လီရှောင်ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ဆက်မလုပ်တော့ပေ။ ဝမ်အာ့ယာနှင့် အဒေါ်ကျန်းတို့၏ လုပ်အားခများကို တွက်ချက်ပြီးနောက် သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီနှင့်အတူ ညစာစတင်ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

“ညစာစားပြီးရင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ဆက်လုပ်ပြီး လီရှောင်ပြန်လာတာကို စောင့်ကြစို့။ မနက်ဖြန် ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်တဲ့သူ နည်းသွားမှာပါ။ နောက်ကျရင် အိုး ၆ လုံးလောက် လုပ်ကြစို့။”

***