လူများထပ်မံငှားရမ်းခြင်း

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ရာတွင် ကူညီပေးမည့်သူတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသည်။ ဖောက်သည်အရေအတွက် တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရှောင်ယွဲ့တွင် ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ရှိလာသည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် ကျန်းလန်မေ့တို့သည် ဈေးသို့သွားကာ ဆိုင်ခင်းကြပြီး နေ့လည်ပိုင်းတွင် သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပြုလုပ်နည်းနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ လူတိုင်း နေ့စဉ်အချိန်ပိုလုပ်ဆောင်သောကြောင့် ပြုလုပ်သောကောက်ညှင်းအေးတုံးများမှာ လုံလောက်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပဲနီနှင့် စပျစ်သီးခြောက်အချို့ဝယ်ယူပြီး ပြင်ဆင်ကာ ဆိုင်တွင်သိုလှောင်ထားခဲ့သည်။ ပဲနီနှင့် စပျစ်သီးခြောက်ထည့်လိုသူများအတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်လျှင် ၂ ပြားပိုမိုကောက်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏အမြတ်မှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ်မြင့်မားလာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ရန် သွားသောနေ့တစ်နေ့တွင် နေ့စဉ်ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၅ ပုံးမှာယူသော ဖောက်သည်အသစ်တစ်ယောက်ရှိကြောင်း သူမသိရှိခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တွက်ချက်မှုအချို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် အိမ်တွင်လူများထပ်မံငှားရမ်းရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရှေ့ခြံရှိအခန်းလွတ်တစ်ခုကို မီးဖိုချောင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ကြီးသည် စက်ရုံငယ်လေးတစ်ခုနှင့်တူသည်။ ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် မီးဖိုချောင်အသစ်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်နေကြသည်။

မီးဖို ၄ ခုရှိပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာတိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အချိန်ပိုလုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမအတွက်ဖြစ်သည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဆိုင်ခင်းခြင်း၊ ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် လည်နေသောဂျင်ကဲ့သို့ အလုပ်များနေခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့စဉ်ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၆၀ ပုံးခန့် ရောင်းချနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်နှင့် လီလိရွှမ်တို့ ရွာများတွင်ရောင်းချသော ပမာဏနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုမျှများပြားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ရံဖန်ရံခါ အများအပြားမှာယူမှုများ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ အချို့သည် ၁ မှ ၃ ပုံးသာမှာယူကြပြီး အချို့သည် တစ်ဒါဇင်ပုံးမှာယူကြသည်။

ရောင်းချသည့်လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ထောက်ပံ့မှုလုံလောက်စေရန် နေ့စဉ်ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၂၃၀ ပုံးကျော် ပြုလုပ်ရန်လိုအပ်သည်။ ဤမျှများပြားသောပမာဏနှင့် လူအနည်းငယ်အပေါ် ဖိအားများလွန်းသည်။ သူမသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူနှစ်ယောက်ခန့် ခေါ်ယူခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ ယခု ကျန်းလန်မေ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပြုလုပ်နည်းကို သင်ယူပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သင်ကြားပေးနိုင်သည်။ သူမသည် အခြားသူကို ဆိုင်ခင်းရန်ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နေ့လည်ပိုင်းတွင် ထိုသူသည် အိမ်တွင်အလုပ်ကြမ်းများ ကူညီလုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ထုံးရည်ရောစပ်ခြင်းအလုပ်မှလွဲ၍ သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများထပ်မံပြုလုပ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် အနားယူနိုင်ပြီး အနာဂတ်အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားရန်အချိန်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူတိုင်းကိုသတင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဤသတင်းကိုကြားပြီးနောက် အဒေါ်ကျန်း၊ ကျန်းလန်မေ့နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့အားလုံးသည် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားကြပြီးနောက် စိတ်အေးသွားကြသည်။ အကူအညီများပိုမိုရရှိခြင်းဆိုသည်မှာ နောင်တွင်လူတိုင်း အလုပ်များတော့မည်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူတို့၏လစာများသည် အချိန်ပိုမရှိဘဲ များစွာလျော့ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတိုင်းစိတ်ဖိစီးမှုနည်းပါးသွားမည်ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်တစ်နေ့လုံးအလုပ်လုပ်ရသည်မှာ အလွန်များပြားသည်။

လူတိုင်းကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသည်ကိုမြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။

“ကျွန်မတို့ရွာကလူတစ်ယောက်ရှာကြည့်ပါ။ သင့်တော်တဲ့လူတွေရှိရင် အကြံပြုနိုင်တယ်။”

ရွာသားအချို့သည် သူမ၏မိခင်ထံသို့ အလုပ်တောင်းရန်လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူမ၏မိခင်သည် အလုပ်များသောကြောင့် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့အကြောင်းများများစားစားမသိပေ။ သူတို့မသင့်တော်လျှင် အလုပ်ထုတ်ရန်ခက်ခဲမည်ကို သူမစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဝမ်အာ့ယာသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းမိသားစု၏ ညီအစ်မသုံးယောက်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော်လည်း ရွာရှိအခြားသူများအကြောင်း များများစားစားမသိပေ။

အဒေါ်ကျန်းနှင့် ကျန်းလန်မေ့တို့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကြသည်။ မိခင်နှင့်သမီးတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီးနောက် အဒေါ်ကျန်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“ငါ့သမီးတွေ ရှောင်ဟွာနဲ့ ကျွီဟွာကိုလည်း ငှားလိုက်ပါလား။”

သူမက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မျှော်လင့်တကြီးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

***