လူစုံတက်စုံ

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခဏရပ်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ဒီမှာအလုပ်လုပ်ရင် အိမ်အလုပ်တွေကို ဘယ်သူလုပ်မှာလဲ…”

အဒေါ်ဝမ် လျိုရှီစားဖွယ်စုံဆိုင်တွင် အလုပ်စလုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ဝက်များကို သူမ၏မိသားစုထံ ရောင်းချခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုသည် လျိုမိသားစုအတွက် မြက်နှင့်ထင်းများ စုဆောင်းပေးနေသည်။ ဦးလေးကျန်းသည် မြို့တွင်အလုပ်လုပ်ပြီး အဒေါ်ကျန်းနှင့် ကျန်းလန်မေ့တို့သည် သူမကိုကူညီနေသောကြောင့် ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့် ကျန်းကျွီဟွာတို့သည် အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူနေကြသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည် နေ့စဉ်အလုပ်များစွာလုပ်ရသည်။ သူမသည် သူတို့ကို အမှန်တကယ်နှစ်သက်သည်၊ အကြောင်းမှာ အလုပ်များစွာရှိသော်လည်း သူတို့သည် ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နေ့စဉ်ထင်းများစွာအသုံးပြုပြီး မှောင်ပြီးနောက် နေ့စဉ်နီးပါး ထင်းများပို့ဆောင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။

အဒေါ်ကျန်းက ရှက်ရွံ့စွာပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့အိမ်ကဝက်ကို မကြာခင်ရောင်းဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ တိရစ္ဆာန်တွေအရမ်းများနေတယ်ထင်လို့ ရောင်းပစ်ပြီး ဥအတွက် ကြက်မသုံးကောင်ပဲ ထားခဲ့ဖို့စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါဆိုရင် အိမ်မှာလုပ်စရာသိပ်မကျန်တော့ဘူး။”

အဒေါ်ကျန်းက လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

“ဘေးအိမ်က လော့မိသားစုက ရိုးသားတဲ့လူတွေပါ။ မင်းသဘောကျရင် နောင်ဆိုရင် သူတို့ကို မြက်နဲ့ထင်းတွေ စုဆောင်းခိုင်းလို့ရပါတယ်။ သူတို့မှာ ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အကြီးက ဆယ့်လေးနှစ်၊ အငယ်က ဆယ့်နှစ်နှစ်။ သူတို့အဲ့ဒီအလုပ်တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူလုပ်နိုင်တယ်။”

လျိုမိသားစုသည် ရင်းနှီးပြီး လစာကောင်းကောင်းပေးသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးများကို ဤနေရာတွင်အလုပ်လုပ်စေလိုသည်က အခြားသူများကို အကြံပြုခြင်းထက် ပိုလိုလားသည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် မြို့ရှိဆိုင်၏ကြီးကြပ်သူဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ငွေအတော်များများရရှိသည်။ ဝမ်အာ့ယာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ယုံကြည်မှုကိုရရှိပြီး တစ်နေ့လျှင် ၁၀၀ ဝမ်ရရှိသည်။ အချိန်ပိုလုပ်ခနှင့်ပေါင်းလိုက်လျှင် တစ်နေ့လျှင် ကြေးနီပြား ၁၃၀ ကျော်ရရှိသည်။ ဝမ်ရွှမ်ကျစ်သည် ရွာသူကြီး၏သား လီလိရွှမ်နှင့် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ရာတွင် ပိုမိုဝင်ငွေရရှိသည်။ သူတစ်နေ့လျှင်ရရှိသောငွေမှာ ငွေ ၁ စနီးပါးရှိပေမည်။ ဝမ်မိသားစုသည် လျိုမိသားစုကိုမှီခိုပြီး မကြာမီချမ်းသာလာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဝမ်မိသားစုကို မနာလိုသူများစွာရှိသည်။

သူမ၏မိသားစုသည် လျိုမိသားစုနှင့် ထိုမျှရင်းနှီးခြင်းမရှိသော်လည်း သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် ဝမ်မိသားစုကဲ့သို့ လျိုမိသားစုထံမှ ထောက်ပံ့မှုများစွာရရှိလိုခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူပြီး လျိုမိသားစုနှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိရန် မျှော်လင့်သည်။ သူမ၏သမီးများ တစ်လအလုပ်လုပ်လျှင်ပင် ငွေများစွာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ငွေအလုံအလောက်စုဆောင်းနိုင်သောအခါ အိမ်ကိုပြုပြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့။ ကျွန်မသိတဲ့လူတွေကို ငှားရမ်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လော့မိသားစုကိုတော့ ကျွန်မကိုယ်စားမေးပေးပါ။ သူ့မိသားစုက အလုပ်လက်ခံရင် သူတို့ကို အရင်ပမာဏအတိုင်းပေးချေပါ့မယ်။”

အဒေါ်ကျန်းသည် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

“ရတာပေါ့။”

သူမက အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်ရက်အကြာတွင် အဒေါ်ကျန်းသည် ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့် ကျန်းကျွီဟွာတို့ကို လျိုအိမ်သို့ အလုပ်လုပ်ရန်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အကူအညီများပိုမိုရရှိလာသည်နှင့်အမျှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုစိတ်အေးချမ်းသာလာသည်။

တစ်နေ့တွင် လင်းမိသားစု၏ညီမငယ် လင်းလန်ဟွာသည် ပထမဦးလေးလင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့ကို လျိုအိမ်သို့ ရုတ်တရက်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေ့လည်ပိုင်းတွင် မြို့မှပြန်လာမှသာ ဤအကြောင်းကိုသိရှိခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် ရန်ဖြစ်ရန်လာရောက်ခဲ့ကြပြီး လင်းလန်ဟွာသည် သူမ၏အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။

***