ဟိုင်ကန်း

သို့သော် သူမသည် သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး အစားအစာအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် သူမ၏မိခင်ကို နေ့လယ်စာစားရန်ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။ လျိုရှီသည် ထိုအချိန်တွင် စိတ်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယနေ့နံနက်အိမ်တွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။

နေ့လည်ပိုင်းတွင် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း မြို့သို့ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ရန်သွားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့မြို့သို့ ကုန်ပစ္စည်းများပို့ဆောင်ရန်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျိုရှီသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို လင်းမိသားစုထံသို့ မသွားစေချင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမအနိုင်ကျင့်ခံရနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမသည် သူမ၏သမီးကို သူမအတွက်ရပ်တည်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သူတို့၏အခြေအနေသည် ယခင်နှင့်မတူတော့ပေ။ သူမ၏သမီးသည် မြို့တွင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိပြီး ရူယီစားသောက်ဆိုင်နှင့် စီးပွားရေးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရှိသည်။ သူမကိုပင် ရွာသားများက လေးစားကြသည်။ သို့သော် လင်းမိသားစုသည် သူမကိုအရှက်ခွဲနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာကိုတက်နင်းခြင်းဆိုသည်မှာ သူမ၏သမီး၏မျက်နှာကိုနင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမဂရုမစိုက်ပေ၊ သို့သော် သူမ၏သမီးကို အရှက်ခွဲခံရအောင် မည်သို့ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ လျိုရှီ၏နှလုံးသားသည် စုတ်ပြဲနေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဆိပ်ကမ်းသို့သွားခဲ့သည်။ ဟုတ်သည်၊ သူမသည် လီရှောင်ကိုစောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောလဝက်အတွင်း သူမ၏စီးပွားရေးသည် ချောမွေ့စွာသွားခဲ့ရုံသာမက လီရှောင်သည်လည်း ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ လီရှောင်သည် သာ့ရှီရွာမှ လူဆယ့်ခြောက်ယောက်ကိုစုစည်းပြီး ရွှေ့ပြောင်းရေးအဖွဲ့တစ်ခုဖွဲ့စည်းပြီးနောက် သူသည် မြို့ရှိအကြီးဆုံးရွှေ့ပြောင်းရေးအဖွဲ့၏ သူဌေး ဟိုင်ကန်းနှင့်မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည်။

လီရှောင်၏အဖွဲ့သည် ချင်းရှီမြို့၏ဆိပ်ကမ်းတွင် လူသိများပြီး စီးပွားရေးမှာ အတော်လေးကောင်းမွန်သည်။ ထို့အပြင် လီရှောင်ကြောင့် သူမသည် အများအပြားမှာယူမှုများအနည်းငယ် ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် လင်းမိသားစု၏အဖြစ်အပျက်ကြောင့် လီရှောင်ကိုစောင့်ဆိုင်းရန်လာခဲ့သည်။ လင်းမိသားစုသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သူမအမေကို နောက်တစ်ကြိမ်အနိုင်ကျင့်ရန်လာခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြုမူမည်မဟုတ်ပေ။ လင်းမိသားစုသည် သူတို့တွင် လျိုမိသားစုအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုမရှိကြောင်း မှတ်သွားအောင် တခါတည်းလုပ်ရမည်။

မကြာမီပင် လီရှောင်ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ့ကိုဘေးသို့ဆွဲခေါ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို အိမ်တွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုပြောပြခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကိုကြားပြီးနောက် လီရှောင်၏မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“မင်းဘာလုပ်ချင်လဲ။”

သူသည် သူမ၏ကျွမ်းကျင်မှုများကိုမြင်ဖူးသည်၊ လင်းမိသားစုသည် သူမနှင့်ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် နောက်ဆုတ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမပြုဘဲ သူ့ထံသို့လာရောက်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုရှိရမည်ဖြစ်သည်။ လီရှောင်သည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ဇနီးသည် သူ့ကိုယုံကြည်ရမည်ဟုထင်လာခဲ့ပေပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။

“ဟိုင်ကန်းက အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ကျွန်မတို့အိမ်ကိုလာလည်ချင်တယ်လို့မပြောခဲ့ဘူးလား။”

လီရှောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဟိုင်ကန်းသည် ဆိပ်ကမ်းတွင်ကျော်ကြားရုံသာမက ချင်းရှီမြို့တွင်လည်း လူသိများသူဖြစ်သည်။ သူသည် လူသတ်မှုနှင့်မီးရှို့မှုများကျူးလွန်ခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလများထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ခိုင်မာသောနောက်ခံကြောင့် မည်သူမျှသူ့ကိုရန်မစရဲပေ။ လီရှောင်၏လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ ဟိုင်ကန်းသည် ကြမ်းတမ်းဟန်ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ဆက်ဆံရလွယ်ကူသူဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့် ဟိုင်ကန်းသည် လူအမျိုးမျိုးနှင့်မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် ဟိုင်ကန်း၏လူများနှင့် ရွှေ့ပြောင်းရေးအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ စီးပွားရေးပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့တိုက်ခိုက်ကြပြီး သူသည် ဟိုင်ကန်းကို သူ့လက်သီးဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှုပြီးနောက် ဟိုင်ကန်းသည် သူ့ကိုဒုက္ခမပေးရုံသာမက သူနှင့်မိတ်ဆွေပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဟိုင်ကန်းသည် သူ့ကိုတိုက်ခိုက်နည်းသင်ပေးနိုင်မလားဟုပင် မေးခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသို့သဘောမတူခဲ့သော်လည်း သူနှင့်မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည်။

***