ကူညီရန် သဘောတူခြင်း
Vol. 10 Ch. 235
လွန်ခဲ့တဲ့ငါးရက်က ဟိုင်ကန်းသည် သူသာ့ရှီရွာမှဖြစ်ပြီး သူ့ဇနီး၏မိသားစုအိမ်တွင်နေထိုင်ကြောင်းသိရှိသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဟိုင်ကန်းသည် လီရှောင်၏ဇနီးက သူ့ကိုဝယ်ယူခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ့ဇနီးသည်အပေါ် အလွန်စိတ်ဝင်စားလာပြီး သူမကိုတွေ့လိုကြောင်းနှင့် သူတို့၏အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်လိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အလွန်အဆင်ပြေကြသည်။ ဟိုင်ကန်းသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း သူ့ဇနီးကို သူ့မွေးစားညီမအဖြစ် တော်စပ်လိုကြောင်း များစွာပြောကြားခဲ့သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟိုင်ကန်းမှာ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာတယ်။ သူတို့ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတချို့ခေါ်လာပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ကိုလာလည်ခိုင်းပါ။ ဒီည ကျွန်မကောင်းကောင်းချက်ပြုတ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သူနဲ့တခြားသူတွေ အလုပ်ပြီးရင် ရှင်လည်း သူတို့နဲ့အတူ သောက်လို့ရတယ်။”
လီရှောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လင်းမိသားစုကို မဆန့်ကျင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ့တွင်လူမရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် သာ့ရှီရွာမှဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်လျှင် ရွာသားများက အထင်လွဲသွားနိုင်သည်။ ဟိုင်ကန်းကို အကူအညီတောင်းခြင်းက ပိုကောင်းသော အကြံအစည်ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါအခုပဲ ဟိုင်ကန်းကိုသွားရှာလိုက်မယ်၊ မင်းဒီမှာစောင့်နေ။”
“အင်း။”
လီရှောင်ထွက်သွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်က ဟိုင်ကန်းနှင့် ကြီးမားသောလူသုံးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်အထိ ကြာကြာမစောင့်ခဲ့ရပေ။
“ညီမလေး။ အာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။”
“ဟိုင်ကန်း။”
“ဟားဟား၊ လီရှောင်က မင်းတို့ငါတို့ကို ညစာဖိတ်ကျွေးမယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒါအမှန်ပဲလား။”
သူ့နောက်မှလိုက်ပါလာသော သန်မာသောလူသုံးယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများရှိနေသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သောအမူအရာတစ်ခု ယှက်ဖြာသွားသည်။
“ကျွန်မအကူအညီတောင်းစရာတစ်ခုရှိတယ်။ ပြီးရင်တော့ လီရှောင်က ရှင်တို့အားလုံးနဲ့အတူ သောက်ပါလိမ့်မယ်။”
“သဘောတူတယ်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးနဲ့ဝိုင်ရှိသမျှကာလပတ်လုံးပေါ့။ လမ်းမှာပြောကြတာပေါ့။”
ဟိုင်ကန်းက ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ ဆိပ်ကမ်းနှင့်အနီးဆုံးစားသောက်ဆိုင်က စတင်ရောင်းချသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး ၂ ပန်းကန်စားသုံးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသည် လီရှောင်၏ဇနီးသည်က ပြုလုပ်ကြောင်းသိရှိခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို အမှန်တကယ်လေးစားသည်။
“ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ထို့ကြောင့် သူတို့ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ လီရှောင်နှင့် ဟိုင်ကန်းတို့သည် ဟိုင်ကန်း၏လှည်းဖြင့် သွားခဲ့ကြသည်။ ဟိုင်ကန်း၏လက်အောက်ငယ်သားသုံးယောက်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏နွားလှည်းဖြင့် မောင်းခဲ့ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟိုင်ကန်းကို လင်းနှင့်လျိုမိသားစုကြားရှိ မကျေနပ်မှုများနှင့် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြခဲ့သည်။
ဤအကြောင်းကိုကြားပြီးနောက် ဟိုင်ကန်း၏မျက်နှာမှောင်မိုက်သွားသည်။
“ရဲတင်းလိုက်တာ။ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါကူညီမယ်။”
စကားပြောနေစဉ် ဟိုင်ကန်း၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ခက်ထန်လာသည်။ လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး စကားမပြောခဲ့ကြပေ။ ဟိုင်ကန်းသည် သူဘာလုပ်နေသည်ကို သိသည်။
မကြာမီ သူတို့သည် သာ့ရှီရွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဟိုင်ကန်းသည် လျိုအိမ်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ လမ်းခွဲတစ်ခုတွင် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့နှင့် ခွဲခွာခဲ့သည်။ လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ဟိုင်ကန်းသည် သူ၏ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို လင်းမိသားစုထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
အိမ်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် အဒေါ်ကျန်းနှင့် အခြားသူများသည် အလုပ်မှပြန်လာကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေနှင့် ရှောင်ချင်ကို မီးဖိုချောင်သို့ခေါ်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများပြင်ဆင်ရန်နှင့် မီးမွှေးရန် ကူညီခိုင်းခဲ့သည်။ လျိုရှီသည် သူမသမီးက ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ဝိုင်များစွာဝယ်ယူခဲ့သည်ကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒီညဟင်းတွေအများကြီးချက်နေတာလား။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ရှောင်ချင်ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းပြီးနောက် သူမအမေကိုကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒီညသမီးတို့မှာဧည့်သည်တွေရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အစားအစာတွေပြင်ဆင်ဖို့ မြန်မြန်လုပ်မှရမယ်။ အမေ၊ အခုမီးမွှေးလို့ရပြီ။”
ချက်ပြုတ်ရန်ဟင်းပွဲများစွာရှိသောကြောင့် သူမသည် အရာအားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
***