သူတို့တောင်းပန်ရမယ်
Vol. 10 Ch. 238
“လျိုမိသားစုက ငါ့ညီ လီရှောင်ရဲ့မိသားစုပဲ။ လျိုမိသားစုကို ရန်စတာက ငါ့ညီကိုရန်စတာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါဟိုင်ကန်းကိုရန်စတာပဲ။ ဒီနေ့က ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ မင်းတို့အိမ်က ပစ္စည်းတစ်ခုခုကိုပဲ ရိုက်ခွဲလိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါထပ်ဖြစ်ရင်…”
ဟိုင်ကန်း၏မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ယှက်ဖြာနေသည်။ လင်းမိသားစုသည် အသက်ရှူရန်မရဲဘဲ ခေါင်းများကို အလျင်အမြန်ငုံ့ထားလိုက်ကြသည်။ မြို့ထဲသို့၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ချင်းရှီမြို့သို့ ခြေမချတော့လျှင် ဟိုင်ကန်းကို မည်သူရန်စရဲမည်နည်း…
ဟိုင်ကန်းသည် ကျေနပ်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ခြံထဲက အရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်။”
သူက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဟိုင်ကန်းနောက်မှလိုက်ပါလာသော သန်မာသောလူသုံးယောက်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြံထဲမှ ဖန်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းမိသားစုသည် ဘေးမှကြည့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောရဲကြပေ။
ခဏအကြာတွင် သန်မာသောလူသုံးယောက်သည် အရာအားလုံးကိုရိုက်ခွဲပြီး ဟိုင်ကန်းဘေးသို့ ပြန်လာကြသည်။ ထိုအခါမှ ဟိုင်ကန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့ဆုံးတွင်ရပ်နေသော လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ လျိုမိသားစုဆီသွားခဲ့တဲ့ လူသုံးယောက်ကို လွှဲပေးပြီး ငါနဲ့အတူသွားပြီး တောင်းပန်လိုက်။ ဒီကိစ္စပြီးသွားလိမ့်မယ်။”
သူတို့၏နှလုံးသားများ ထပ်မံတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ပထမဦးလေးလင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့သည် လင်းသာ့ချွေ့ကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယနေ့သူတို့၏ညီမငယ်နှင့်အတူ သွားခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ ဟိုင်ကန်းသည် သူတို့၏ပစ္စည်းများကိုရိုက်ခွဲပြီးနောက် သူတို့ကိုတောင်းပန်ခိုင်းသည်လား။ ဒီလောက်တောင် လူကိုအနိုင်ကျင့်ရလား။ သူတို့ရဲ့ခယ်မနဲ့တူမကို ဘယ်လိုလုပ်တောင်းပန်နိုင်မှာလဲ။
လင်းသာ့ချွေ့၏ အမူအရာသည် ဖတ်မရပေ။ သူဟိုင်ကန်းကို တောင်းပန်တော့မည်ဖြစ်စဉ် ဟိုင်ကန်းက မကျေမနပ်ကြည့်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့သည် စကားမပြောရဲတော့ပေ။
“မင်းအမှားလုပ်ရင် တောင်းပန်သင့်တယ်။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး သခင်ကြီးဟိုင်နဲ့အတူသွားလိုက်။ ဒီကိစ္စပြီးရင် လင်းနဲ့လျိုမိသားစုက ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။”
ကျန်လင်းမိသားစုသည်လည်း ပထမနှင့်ဒုတိယဦးလေးလင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စတုတ္ထဦးလေးလင်းသည် သူ၏အကြီးဆုံးနှင့်ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ကိုနှင့်ကျန်မိသားစုကို ဒုက္ခပေးမည်စိုးသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန်လိုက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ လင်းသာ့ကျွမ်း၊ လင်းအာ့ကျွမ်း၊ လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည် စကားမပြောသော်လည်း သူတို့၏အမူအရာများက အလားတူအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မလှုပ်ရှားကြသေးပေ။ သူတို့ကြောက်နေကြသည်။
မှောင်ခါနီးနေပြီ။ ဟိုင်ကန်းက သူတို့ကိုလမ်းတွင် တိုက်ခိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ လီရှောင်သည် ယခုအချိန်တွင် အိမ်မှာရှိရမည်။ သူ သူတို့ကိုတိုက်ခိုက်လျှင်…
ဟိုင်ကန်းသည် စိတ်မရှည်တော့သည်ကိုမြင်သောအခါ လင်းသာ့ချွေ့သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။
“မြန်မြန်လုပ်။”
လင်းသာ့ချွေ့က ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်ကာပြောလိုက်သည်။
“သခင်ကြီးဟိုင်နဲ့အတူသွားလိုက်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် မင်းတို့စတဲ့ပြဿနာကို မင်းတို့ဖြေရှင်းရမယ်။”
စတုတ္ထဦးလေးလင်းက အကျယ်ကြီးပြောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်း သူသည် လျိုမိသားစုကို အမှန်တကယ်ကြောက်နေသည်။ သူသူတို့နှင့်အတူတောင် မသွားချင်ပေ။ သူ၏အစ်ကိုများသာ လျိုမိခင်နှင့်သမီးတို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူသည်ဟု ထင်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ညီမပြောသည်ကိုကြားပြီးနောက် သူလိုက်မသွားခဲ့ပေ။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ဒုက္ခရောက်လာပြီ။
လင်းသာ့ကျွမ်း၊ လင်းအာ့ကျွမ်း၊ လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည်လည်း သူတို့၏ဖခင်များကို တောင်းပန်သောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပထမနှင့်ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး တွန့်ဆုတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဟိုင်ကန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ကျန်သေးတယ်မဟုတ်လား။”
***