မျက်နှာပြောင်သော ဟိုင်ကန်း

“ကျွန်တော်ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေဆုံးသွားတာပါ။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားကိုတွေ့တော့ အိမ်ကိုသတိရသွားတယ်။ ကျွန်တော့်အမေသာရှိသေးရင် ခင်ဗျားလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာပဲ။ ခင်ဗျားလက်ခံမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကိုယ့်အမေအရင်းလို သဘောထားပါ့မယ်။ နောင်ဆိုရင် ရှောင်ယွဲ့က ကျွန်တော့်မွေးချင်းညီမလိုဖြစ်ပြီး လီရှောင်က ကျွန်တော့်ယောက်ဖ ဖြစ်လာမှာပါ။”

သူသည် ရှောင်ယွဲ့ကို အလွန်လေးစားသည်။ လီရှောင်ထံမှမူ ကွန်ဖူးပညာကို အမှန်တကယ် သင်ယူလိုသည်။ လီရှောင်သည် သူ့ယောက်ဖဖြစ်လာလျှင် သူ့ကို မသင်ပေးဘဲ ဘယ်နေမလဲ။ လျိုရှီသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူက သူမကို သူ၏မွေးစားအမေအဖြစ် တော်စပ်စေချင်သည်လား။ သူမသည် သမီးနှင့် သမက်ဖြစ်သူကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ လီရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဟိုင်ကန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လျိုရှီထက် ဆယ်နှစ်သာငယ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် သူမနှင့် အသက်တူနီးပါးဖြစ်သည်။ သူမကို သူ့မွေးစားအမေအဖြစ် တော်စပ်ရန် တောင်းဆိုရဲသည့်သတ္တိကို ဘယ်ကနေများရလာတာလဲ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသဖြင့် လီရှောင်သည် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ လင်းမိသားစုကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ကျေးဇူးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဟိုင်ကန်းသည် ချင်းရှီမြို့တွင်လည်း ဩဇာရှိသူဖြစ်သည်။ လျိုမိသားစုသည် သူနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိလျှင် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ယောက်၏ အတွေးကို တစ်ယောက် ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က မိခင်ဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အမေ၊ ဟိုင်ကန်းက တကယ်စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောနေတာထင်တယ်။ အမေစိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ရှောင်ကျစ်နဲ့ သမီးကို အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက် ပေးလိုက်ပါလား။”

ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ဟိုင်ကန်းထံမှ ရွှေမြေပဲစေ့တစ်စေ့စီ ရရှိခဲ့ကြောင်း သူမ သိပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် လျိုမိသားစုနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်သော်လည်း ဤမျှ ရက်ရောသည်။ သူသည် အမှန်တကယ် လျိုရှီ၏ မွေးစားသားဖြစ်လာလျှင် နောင်တွင် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လျိုမိသားစုသာ အကျိုးအမြတ်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

“ငါ…”

လျိုရှီသည် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် တကယ်ပြောနေတာပါ။”

ဟိုင်ကန်းက မျက်နှာပြောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လျိုရှီ၏ မျက်နှာသည် နောက်တစ်ကြိမ် နီရဲသွားသည်။

“ကောင်းပြီလေ…”

သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူက ထောက်ခံပြီး သမက်ဖြစ်သူက ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူမ လက်ခံလိုက်သည်။ သူမသမီးက မီးဖိုချောင်တွင် ဟိုင်ကန်းအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ဤသူသည် သူမ၏သမက်ကို များစွာကူညီခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏စီးပွားရေးကိုလည်း ကူညီခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လင်းမိသားစုနှင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ကူညီရန် လာခဲ့သည်။ အခြားသူများက သူမကို အထင်ကြီးသည်မှာ ရှားပါးသည်။ စဉ်းစားစရာ ဘာများရှိလို့လဲ။

ဟိုင်ကန်းသည် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ဝိုင်ခွက်ကို လျိုရှီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မွေးစားအမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သောက်ပေးပါ။”

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ လျိုရှီသည် လူအုပ်ကိုကြည့်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် မငြင်းတော့ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာ ဝိုင်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဟိုင်ကန်းကို ထူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

“လာ၊ ထပါ။”

သူမသည် ချက်ချင်း မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်သွားသည်။ ဟိုင်ကန်း၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်သွားသည်။ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသော လျိုရှီကို ကြည့်ရင်း သူသည် အမှန်တကယ် မိခင်မေတ္တာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မွေးစားအမေ။”

ဟိုင်ကန်းသည် စားပွဲကြီးသို့ အလျင်အမြန် ပြန်မသွားဘဲ လျိုရှီဘေးရှိ စားပွဲငယ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အစားအစာများ ထည့်ပေးပြီး သူမနှင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လျိုရှီသည် ဟိုင်ကန်းကို အနည်းငယ် အနေစိမ်းပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ဟိုင်ကန်းသည် နွေးထွေးသောသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် သူမ၏ မွေးစားသားဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လျိုရှီသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုပွင့်လင်းလာသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူစိမ်းများ မဟုတ်တော့ပေ။ လူတိုင်းသည် အစားအစာကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အပြင်ဘက်ရှိ လင်းမောင်နှမသုံးယောက်မှာမူ ဟိုင်ကန်းသည် လျိုရှီကို သူ၏မွေးစားအမေအဖြစ် တော်စပ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သခင်ကြီးဟိုင်သည် အမှန်တကယ် လျိုရှီ၏ မွေးစားသားဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူတို့ ဒီအခြေအနေကနေ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်တော့မလဲ။ အထူးသဖြင့် လင်းလန်ဟွာမှာမူ ယခု အမှန်တကယ် ငိုချင်နေတော့သည်။

***