မွေးစားအမေ
Vol. 10 Ch. 246
လျိုရှီ ရောက်လာသည်နှင့် ဟိုင်ကန်းသည် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့အတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးလုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
အခြားသူများလည်း ထရပ်ကာ လျိုရှီကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ လျိုရှီသည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက မီးပဲမွှေးပေးတာပါ။ အားလုံးကို ယွဲ့အာက လုပ်တာပါ။ ကြိုက်ရင် များများစားကြပါ။ အားမနာပါနဲ့။”
“ဟားဟား၊ အားမနာပါဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေ။”
လျိုရှီသည် ဟိုင်ကန်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ရှက်သွေးဖြာကာ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အရက်မသောက်တတ်ပေ။
“အဆင်ပြေပါတယ် အမေ။ တစ်ခွက်ပဲပါ။ ဟိုင်ကန်းက သူ့အတိုင်းအဆ သူသိပါတယ်။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီကို ပြန်ဖြေရင်း ဟိုင်ကန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဟိုင်ကန်းက အလျင်အမြန် ရယ်လိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခွက်ပဲ သောက်မှာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ပြုပေးပါ။”
ထိုအခါမှ လျိုရှီသည် သဘောတူကာ ဟိုင်ကန်းနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ လိုက်ကာ အခြားစားပွဲသို့ သွားလိုက်သည်။ ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့လည်း စားပွဲငယ်တွင် ရှိနေကြသည်။ ရှောင်ချင်သည် မူလက စားပွဲကြီးတွင် ရှိနေသော်လည်း အရက်မနိုင်သောကြောင့် တောင်းပန်ပြီးနောက် စားပွဲငယ်သို့ လာခွင့်ရခဲ့သည်။
“ရှောင်ယွဲ့၊ မင်းက တကယ်တော်တာပဲ။ အနံ့က မွှေးနေတာပဲ။ စားလေလေ အရသာရှိလေပဲ။ ဒီထဲမှာ ဘာအထူးပါဝင်ပစ္စည်းတွေများ ထည့်ထားတာလဲ။”
ဟိုင်ကန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများလည်း သဘောတူကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
“အိုး၊ ငရုတ်သီးပဲ ထည့်ထားတာပါ။”
သူမသည် အစပ်ကြိုက်သည်။ အိမ်ရှိဟင်းပွဲများတွင် ငရုတ်သီးထည့်ပြီးနောက် အိမ်ရှိလူတိုင်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ငရုတ်သီးများစွာ အသုံးပြုခဲ့သည်။
“ငရုတ်သီးလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်မျိုးပါ။ စပ်ပြီး ဟင်းထဲထည့်ရင် အရသာရှိတယ်။”
ဟိုင်ကန်းသည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ ဟင်းပွဲတစ်ခုမှ ငရုတ်သီးခြောက်တစ်တောင့်ကို ယူလိုက်သည်။
“ဒါလား။”
သူက ၎င်းကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဟိုင်ကန်းသည် ငရုတ်သီးကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်မျိုးနှင့် တူသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
“ကောင်းတယ်။”
“ဘယ်မှာဝယ်တာလဲ။ ပြန်သွားရင် ငါ့မိန်းမကိုလည်း နည်းနည်းဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။”
သူသည် ထိုအရသာကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သည်။ ထမင်းတစ်ပန်းကန် ပိုစားနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။
“ဟီးဟီး၊ ဝယ်လို့မရလောက်ဘူးထင်တယ်။ ဒီပစ္စည်းကို ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ယောက်ဆီက မတော်တဆ ဝယ်လိုက်တာ။ ချင်းရှီမြို့မှာ ဒီလိုဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုး မထွက်ဘူး။”
ဟိုင်ကန်းသည် ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများလည်း အလားတူ အမူအရာများ ပြသကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီမှာ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်။ ကြိုက်ရင် အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ နည်းနည်းထုပ်ပေးလိုက်မယ်။”
ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာသည် တောက်ပလာသည်။
“ဟေး၊ ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာလဲ။ နှစ်ဆပေးမယ်။”
အခြားအရာတစ်ခုခုဖြစ်လျှင် သူကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း အခြားသူများတွင် အကန့်အသတ်သာရှိသည်ကို သိလျှင် သူ မလိုချင်ပေ။ သို့သော် သူသည် ငရုတ်သီးကို အမှန်တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
“ပေးစရာမလိုပါဘူး။”
“ဟားဟား၊ ကောင်းတယ်။ မင်းက ရက်ရောတာပဲ။”
ဟိုင်ကန်းသည် ရုတ်တရက် ပြုံးရွှင်စွာ စားသောက်နေသော လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဒေါ်လျို၊ ကျွန်တော့်မှာ မဖွယ်မရာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခုရှိတယ်။”
လျိုရှီသည် မှင်သက်သွားပြီး တူကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူမအပေါ်တွင် စုစည်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဟိုင်ကန်းကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြောပါ။”
ဟိုင်ကန်းသည် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားအမေအဖြစ် တော်စပ်ချင်ပါတယ်။”
အခြားသူများ မတုံ့ပြန်မီ ဟိုင်ကန်းသည် စားပွဲမှ ထွက်ခွာကာ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကိုင်ဆောင်လျက် လျိုရှီထံသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
***