လင်းလန်ဟွာ၏ ကံဆိုးမှု

လင်းသာ့ချွေ့၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ပထမနှင့် ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့အပြင် လင်းလန်ဟွာသည်လည်း ယနေ့နံနက် လျိုမိသားစုထံသို့ သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သုံးယောက်သည် လင်းလန်ဟွာကြောင့် သွားခဲ့ကြသည်။ လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူနှင့် သူ၏ဇနီးသည် သူတို့၏အငယ်ဆုံးသမီးကို အလိုလိုက်ခဲ့ကြသည်။ ယောက်ျားများ လျိုမိသားစုထံသို့ သွားလျှင် သူတို့ ရိုက်နှက်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း သမီးမှာမူ… ဟိုင်ကန်းနှင့် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားသုံးယောက်မှာ ရန်စရန်လွယ်ကူသူများနှင့် မတူကြပေ။ အကယ်၍…

“ဘာကြည့်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီခွေးမကို ဘာလို့မခေါ်ထုတ်တာလဲ။”

ဟိုင်ကန်းက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်ပြီး အလယ်ခန်းမဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းလန်ဟွာသည် သူမ၏ယောက်မကို မရိုက်ခဲ့ဘူးလား။ အခုကျ ဘာလို့အခန်းထဲကမထွက်တော့တာလဲ။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ဟိုင်ကန်း၏အသံကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ လင်းလန်ဟွာသည် အပြင်ဘက်ရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲသံကို ကြားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အပြင်သို့ မထွက်ရဲပေ။ သူမ၏မိခင်နောက်တွင်သာ ပုန်းအောင်းနိုင်သည်။

“အမေ…”

လင်းလန်ဟွာသည် သူမအမေ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ မျက်လုံးများက တောင်းပန်နေသည်။ လင်းလန်ဟွာ၏ ယောက်မများဖြစ်သော ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီ၊ သူမ၏တူမဖြစ်သူ လင်းသာ့ယာတို့သည် သူမကို မကျေမနပ်ကြည့်နေကြသည်။ မိသားစု ဤသို့ရှုပ်ထွေးသွားရခြင်းမှာ သူမကြောင့်သာဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့၏ခင်ပွန်းများကိုပင် ပါဝင်ပတ်သက်စေခဲ့သည်။ ဤသို့သောအချိန်တွင် သူမသည် အပြင်ထွက်ပြီး ကိစ္စကိုမဖြေရှင်းလျှင် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးမည်ဖြစ်သည်။

လင်းလန်ဟွာသည် သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော ယောက်မများကိုကြည့်ပြီး သူမ၏မိခင်ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်သည်။

“အမေ… သမီးကြောက်တယ်…”

သူမက သနားစရာကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ အဘွားလင်း၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်သွားပြီး သူမ၏ အကြီးဆုံးချွေးမနှင့် ဒုတိယချွေးမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီတို့သည် အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် လင်းလန်ဟွာ၏လက်မောင်းကို နှစ်သိမ့်ရန် ပုတ်လိုက်သည်။

“မကြောက်နဲ့။ အမေရှိတယ်။ အဲ့ဒီခွေးမနှစ်ကောင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို တောင်းပန်ခိုင်းချင်ရင် အဆိုးဆုံးတော့ ငါသွားမယ်။ သူတို့ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ငါကြည့်ချင်တယ်။”

အဘွားလင်းက မာနကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏မိခင်သည် လျိုမိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ရန်လွယ်ကူသည်ဟု ထင်နေသလား။ အပြင်ဘက်တွင် သန်မာသောလူလေးယောက်ရှိသည်။ လင်းမိသားစု၏ ယောက်ျားများသည် မှင်သက်စွာရပ်နေကြပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲနေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အသက်ပင် မရှူရဲကြပေ။

ချွေးမများအနေဖြင့် သူတို့သည် သူမကို လေးစားနိုင်သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောလူများသည် လေးစားမည်မဟုတ်ပေ။ မေ့လိုက်တော့ သူတို့သည် ကြည့်နေရုံသာဖြစ်သည်။ သူတို့၏ယောက္ခမသည် သူပြောသည့်အတိုင်းလုပ်ပြီး သူမသမီးအတွက် သန်မာသောလူလေးယောက်နှင့်အတူ ထွက်သွားမည်ဟုတ်မဟုတ် ကြည့်လိုကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ခင်ပွန်းများအတွက် စိုးရိမ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့ယောက္ခမသည် လင်းလန်ဟွာကို အဖိုးတန်ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ယောက်မ ဒုက္ခရောက်သည်ကို သေချာပေါက် ကြည့်လိုကြသည်။

အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးအားလုံးသည် မတူညီသော အတွေးများရှိနေကြသည်။ လင်းသာ့ချွေ့သည် အခန်းဆီသို့ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်သွားနေပြီဖြစ်သည်။ တံခါးသို့ရောက်သောအခါ သူသည် ခဏတွန့်ဆုတ်ပြီးမှ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“လန်ဟွာ၊ သွား။ မင်းအစ်ကိုကြီးရယ် ဒုတိယအစ်ကိုရယ်နဲ့အတူလိုက်သွား။”

သူက လင်းလန်ဟွာကို ပြောလိုက်သည်။ လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် ချက်ချင်း ကျယ်သွားသည်။

“မေမေ။”

သူမသည် ချက်ချင်း မျက်ရည်များကျလာပြီး အဘွားလင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အဘွားလင်းသည် နှလုံးနာကျင်သွားသည်။

“ဘာလဲ။ ရှင်က ငကြောက်ပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်သွားတာနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား။ လန်ဟွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ရှင် သူ့ကိုသေစေချင်နေတာလား။”

လင်းသာ့ချွေ့သည် ဝင်မလာမီ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး သူ၏သမီးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ ယခု သူ့ဇနီး၏စကားကိုကြားပြီး အပြင်ဘက်တွင် သူခံစားခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုကိုစဉ်းစားမိသောအခါ သူ့ဒေါသသည် မြင့်တက်လာတော့သည်။

***