တိုက်ခိုက်ခြင်း
Vol. 10 Ch. 241
ခဏအကြာတွင် လင်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် ရန်ဖြစ်နေကြလေသည်။ လင်းသာ့ချွေ့သည် အဘွားလင်းကို မရိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူမထံမှ လွတ်မြောက်လိုရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် အဘွားလင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ဒေါသထွက်နေတာကြောင့် သူမ၏အားအင်အားလုံးကိုသုံးကာ လင်းသာ့ချွေ့ကိုရိုက်နှက်နေလေသည်။
ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် သူမကိုတွန်းဖယ်လိုက်ရာ သူမသည် စားပွဲပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အဘွားလင်းသည် မူလကပင် ကျန်းမာရေးမကောင်းပေ။ စားပွဲနှင့်တိုက်မိပြီးနောက် သူမသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
“အိုး။”
အော်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် မထရပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ငိုယိုရင်း သူမ၏ပေါင်များကို ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။
“အိုက်ယို။ လင်းသာ့ချွေ့၊ မင်းမှာ သစ္စာမရှိတဲ့လူ။ ငါနင့်ရဲ့ကလေးတွေကို မွေးဖွားပေးပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နင့်ကိုအစေခံခဲ့တယ်။ နင်ငါ့ကိုသတ်ချင်နေတာလား။ လင်းသာ့ချွေ့။”
အခန်းထဲရှိအခြားသူများသည် အဘွားလင်းကို ထူမတ်ပေးခြင်းဖြင့် ရန်ပွဲကိုရပ်တန့်ရန် အလျင်အမြန်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူမသည် သူတို့ကိုတွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲရှိလူများသည်လည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲသံကို ကြားခဲ့ကြသည်။ စတုတ္ထဦးလေးလင်း၊ လင်းသာ့ကျွမ်း၊ လင်းအာ့ကျွမ်း၊ လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့အားလုံး ပြန်ပြေးလာကြသည်။ အခြေအနေကိုမြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး ခေါင်းကိုက်သွားကြသည်။
“အချိန်ကဖြင့်မှောင်နေပြီ၊ မင်းတို့ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းချင်တာမဟုတ်ဘူးလား။”
ဟိုင်ကန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် စိတ်မရှည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤစကားကိုကြားသောအခါ လင်းမိသားစုဝင်များ၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘွားလင်း၏ ငိုယိုသံပင် ပိုမိုတိုးညှင်းသွားသည်။ ဟိုင်ကန်းဘေးတွင်ရပ်နေသော ပထမနှင့်ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့မှာ ပို၍ပင်ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
ပထမဦးလေးလင်းသည် သူ၏နှလုံးသားကိုခိုင်မာစေပြီး ဟိုင်ကန်းကို အလျင်အမြန်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“သခင်ကြီးဟိုင်၊ ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်တော်သူ့ကို အခုသွားခေါ်လိုက်မယ်။”
သူ့အမေက ဒီလိုအချိန်မှ ဘယ်လိုကြောင့်ရန်ထဖြစ်နေရတာလဲ။ သူ့အငယ်ဆုံးညီမအတွက် လင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို လျစ်လျူရှုတော့မည်လော။ ကိစ္စသည် သူ့အငယ်ဆုံးညီမကြောင့် စတင်ခဲ့သည်။ သူမကိုတောင်းပန်ခိုင်းခြင်းမှာ ဘာများမှားနေလို့လဲ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် သူ့မိခင်သည် သူ့ညီမငယ်ကို အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးသည် သူ့မိခင်နှင့်ညီမငယ်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းခံရကြောင်း သူ့ကိုအကြိမ်များစွာ တိုင်ကြားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ညီမငယ်သည် မကြာမီလက်ထပ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ဇနီး၏စကားများကို အလေးမထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤအချိန်တွင်ပင် သူ့အမေသည် ညီမငယ်ကို ကာကွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါတော့ လွန်သွားပြီ။
“မြန်မြန်လုပ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်ကြီး။”
ပထမဦးလေးလင်းသည် အလျင်အမြန် အခန်းထဲသို့ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် အဘွားလင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။
“သခင်ကြီးဟိုင်က အပြင်မှာစောင့်နေတုန်းပဲ။ လင်းမိသားစု ရွာကနေမောင်းထုတ်မခံရချင်ရင် သူ့ကိုဆက်ပြီးကာကွယ်နေလိုက်။”
ထို့နောက် သူသည် လင်းလန်ဟွာကိုကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းဒီလိုပဲဆက်လုပ်နေတော့မှာလဲ။ ဒီတစ်ခါမင်းငါတို့နဲ့အတူမလာရင် ငါတို့မင်းကိုဘယ်တော့မှခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။”
လင်းလန်ဟွာတုံ့ပြန်ရန်မတိုင်မီ အဘွားလင်းသည် ဒေါသဖြင့်သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏သားပင် သူမကိုဆဲဆိုနေသည်။ သူသည် လူများစွာရှေ့တွင် သူမကိုအရှက်ခွဲခဲ့သည်။ အဘွားလင်းသည် ချက်ချင်းအော်ဟစ်တော့သည်။
“မင်း…”
သို့သော် သူမသည် ပထမဦးလေးလင်း၏ ဖြတ်ပြောခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။
“အမေ လန်ဟွာကိုကာကွယ်ချင်တုန်းပဲဆိုရင် အဖေခုနကပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော်တို့မတားဘူး။”
ခြံဝင်းသည် အခန်းနှင့်ကပ်လျက်ဖြစ်ပြီး မဝေးလှပေ။ သူအရာအားလုံးကြားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင်ပင် သူ့အမေသည် ညီမငယ်ကိုကာကွယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လင်းမိသားစု၏ အသက်နှင့်သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမကို သူ့ညီမငယ်နှင့်အတူထွက်ခွာခွင့်ပေးခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ အဘွားလင်း၏ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။
“မင်းဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုးပြောနိုင်ရတာလဲ။”
“ဘာလဲ။ သခင်ကြီးဟိုင်ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို အမေသိလို့လား။ ကျွန်တော်တို့သူ့ကိုစော်ကားရင် လင်းမိသားစုက သာ့ရှီရွာမှာနေဖို့မပြောနဲ့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းတောင် နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
***