သူက အမှိုက်ကောက်သမားမဟုတ်ဘူး
Vol. 10 Ch. 243
“သွားလိုက်ပါ။ အစ်ကိုတွေရှိနေရင် လျိုမိသားစုက မင်းကိုဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။”
ကျန့်ရှီက လင်းလန်ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမယောက်မ ဤသို့သောဒုက္ခမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် စကားဝင်ပြောရမည်သာဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သူမနှင့် မသင့်မြတ်တော့ပေ။
တန့်ရှီက ကျန့်ရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ မင်းအတွက် ညစာပိုသိမ်းထားပေးမယ်။”
သူမခင်ပွန်းသည်လည်း လန်ဟွာကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည်။ သူမယောက္ခမက ဒီယောက်မငယ်ကိုမကာကွယ်ပေးသည်မှာ ရှားပါးသည်။ စကားပြောရန်အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။
“နင်တို့…”
လင်းလန်ဟွာသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ လင်းသာ့ချွေ့က ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ငိုနေတာလဲ။ အခုသွား။ ဟိုင်ကန်းကို စိတ်မချမ်းသာအောင်လုပ်ရင် ငါမင်းကိုအပြစ်ပေးမယ်။”
အဘွားလင်းသည် လင်းလန်ဟွာအတွက် သူနှင့်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူဒေါသဖြင့်ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဇနီးအပေါ် ဒေါသမထွက်နိုင်သောကြောင့် သူ့သမီးအပေါ် ပုံချလိုက်လေသည်။
လင်းလန်ဟွာ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကာ သူမ အသနားမခံရသေးမီ ပထမဦးလေးလင်းက သူမ၏လက်ဖျံကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းလန်ဟွာကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲရှိလူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ မပါရရင်ပြီးရော။
ခြံဝင်းထဲတွင် ဟိုင်ကန်းသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ ဒုတိယဦးလေးလင်းသည် ဟိုင်ကန်းဘေးတွင် သတိဖြင့်ရပ်နေပြီး ဤလူသည် ရုတ်တရက်ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကိုတုတ်ဖြင့်ရိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် သူ့အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အငယ်ဆုံးညီမကို ဆွဲထုတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လင်းလန်ဟွာသည် လမ်းကိုမမြင်နိုင်လောက်အောင် ငိုယိုနေခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းတစ်လျှောက် ယိုင်နဲ့နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဟိုင်ကန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“သခင်ကြီးဟိုင်၊ ကျွန်တော်သူ့ကိုခေါ်ထုတ်လာခဲ့တယ်။”
ပထမဦးလေးလင်းက လင်းလန်ဟွာကိုလွှတ်ပြီး ဟိုင်ကန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လင်းလန်ဟွာသည် ငိုနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တိုးတိုးလေးသာ ရှိုက်ငိုရဲတော့သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဟိုင်ကန်းကိုမကြည့်ရဲပေ။ သူမကြောက်နေသည်။ သူမသည် ဟိုင်ကန်းက သူမကိုသဘောကျမည်ကို ကြောက်နေသည်။ သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် အန္တရာယ်ကျရောက်မည်ကို ပို၍ပင်ကြောက်နေသည်။
ဟိုင်ကန်းသာ လင်းလန်ဟွာတွင် ထိုသို့သောအတွေးများရှိသည်ကိုသိလျှင် သေချာပေါက် ရွံရှာမှုကိုသာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။ သူ၊ ဟိုင်ကန်းသည် အမှိုက်ကောက်သမားမဟုတ်သောကြောင့် ထိုသို့သောခွေးမကို စိတ်ဝင်စားမည်မဟုတ်ပေ။
“သွားကြစို့။”
ဟိုင်ကန်းသည် လင်းလန်ဟွာကို တစ်ချက်သာကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တုတ်ကိုယူပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ဟိုင်ကန်း၏လက်အောက်ငယ်သားသုံးယောက်သည်လည်း လင်းမောင်နှမသုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“သွားကြစို့။”
ပထမဦးလေးလင်းက သူ့အစ်ကိုနှင့် လင်းလန်ဟွာကို ဟိုင်ကန်းနောက်သို့လိုက်ရန် အလျင်အမြန်အမူအရာပြလိုက်သည်။ ဒုတိယဦးလေးလင်းနှင့် လင်းလန်ဟွာတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး လိုက်သွားကြသည်။ ဟိုင်ကန်း၏လက်အောက်ငယ်သားသုံးယောက်သည် နောက်သို့လျှောက်သွားပြီး လင်းမောင်နှမများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လင်းမိသားစု၏ခြံဝင်းမှထွက်ခွာပြီးနောက် ဟိုင်ကန်းသည် လှည်းပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။ ဟိုင်ကန်း၏လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးသည် နောက်မှအလျင်အမြန်ပြေးတက်လာခဲ့ပြီး သူက ပထမဦးလေးလင်းကို လမ်းပြခိုင်းခဲ့သည်။ ပထမဦးလေးလင်းသည် လေးစားစွာနာခံခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ကြီးသည် မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လသည် တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသည်။ လင်းမိသားစုသည် လျိုမိသားစုနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ သူတို့ရောက်ရှိရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာမယူခဲ့ရပေ။ လီရှောင်သည် အပြင်ဘက်ရှိရုတ်ရုတ်သဲသဲသံကိုကြားသောအခါ ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်ကိုခေါ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“လီရှောင်။”
ဟိုင်ကန်းက သူတို့မရောက်မီ လီရှောင်ကိုအော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟိုင်ကန်း။”
လီရှောင်က အဝေးမှဟိုင်ကန်းကို လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ မင်းကိုစောင့်ခိုင်းရလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါတို့အချိန်နည်းနည်းဖြုန်းလိုက်ရတယ်။”
ဟိုင်ကန်းသည် လှည်းပေါ်မှခုန်ချလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးဝင်ပါ။”
လီရှောင်က သူ့ကိုဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ချင်ကို ဟိုင်ကန်း၏လူများကို လှည်းရပ်ရန်ခေါ်ဆောင်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရှောင်ချင်သည် လီရှောင်နှင့် ဟိုင်ကန်းကိုဦးညွှတ်ပြီး လှည်းဆီသို့လျှောက်သွားတော့သည်။
***