တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်
Vol. 10 Ch. 244
“ဒီဘက်ကို လာပါ။”
ထို့နောက် သူက ဟိုင်ကန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများ ရှောင်ချင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုင်ကန်းက ပြုံးပြီး လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက မင်းရဲ့တူလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သူက ရှောင်ချင်ပါ။”
ဟိုင်ကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အရမ်းယဉ်ကျေးတာပဲ။ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။”
သူက ရှောင်ချင်ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဒါဆို… ဒါက ရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မောင်ငယ်လေးလား။”
ဟိုင်ကန်းက လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
လင်းရှောင်ကျစ်သည် ယခုအချိန်တွင် လီရှောင်၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ လူကြီးတစ်ယောက် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူအနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သို့သော် သူ့ယောက်ဖက သူ့လက်ကိုဆွဲလိုက်ပြီးနောက် သူသတ္တိမွေးပြီး ဟိုင်ကန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူရှေ့သို့တိုးပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် လူကြီးမင်းဟိုင်ကန်း။”
ယခင်က သူ့ယောက်ဖက ဟိုင်ကန်းသည် သူတို့၏မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
“အားဟားဟား။”
ဟိုင်ကန်းက အကျယ်ကြီးရယ်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
သူသည် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူသာ နောက်ကျမှလက်မထပ်ခဲ့လျှင် ရှောင်ကျစ်ထက် အသက်ကြီးသော သားတစ်ယောက်ရှိနိုင်လောက်သည်။ သူပြောနေစဉ် ဟိုင်ကန်းသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ရှာဖွေပြီးနောက် သူရွှေမြေပဲစေ့တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
“ဒီမှာ၊ မင်းအတွက် လက်ဆောင်။ ယူလိုက်။”
ဟိုင်ကန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်နှင့် လင်းမောင်နှမသုံးယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လျိုမိသားစုသည် ယနေ့ည ခြံဝင်းအဝင်ဝတွင် မီးအိမ်တစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သခင်ကြီးဟိုင်က ထိုကောင်လေးကို ရွှေမြေပဲစေ့တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အစစ်အမှန်ရွှေဖြစ်သည်။ ရွှေတစ်စသည် ငွေ ၁၀ စနှင့် ညီမျှသည်။ ၎င်းသည် အခေါင်းပေါက်မဟုတ်လျှင် ရွှေ ၂ စခန့် တန်ဖိုးရှိပေမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်ပင် ငွေ ၇ မှ ၈ စခန့် တန်ဖိုးရှိပေမည်။ ဘယ်လောက်တောင် စျေးကြီးတဲ့လက်ဆောင်လဲ။
ဟိုင်ကန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်သည် ဟိုင်ကန်းက လီရှောင်ကို တန်ဖိုးထားပြီး သူနှင့်ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိလိုကြောင်း သိကြသည်။ ဤအခြေအနေကိုမြင်သောအခါ သူတို့သည် လီရှောင်ကို ပိုမိုလေးစားသွားကြသည်။
လင်းမောင်နှမသုံးယောက်မှာမူ လင်းရှောင်ကျစ်ကို မနာလိုဖြစ်နေစဉ် ပိုမိုစိုးရိမ်လာကြသည်။ ဟိုင်ကန်းသည် လျိုမိသားစုအတွက် လာရောက်ခဲ့ကြောင်း သိရှိသည့်အချိန်မှစ၍ ဟိုင်ကန်းသည် သူတို့နှင့် အထူးဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ ထိုမျှရင်းနှီးသည်ကိုတော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်သည်နှင့် ရွှေပေးခဲ့သည်။ သူနဲ့လျိုမိသားစုက ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးများရှိကြလို့လဲ။
လင်းရှောင်ကျစ်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကိုမယူဘဲ လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရွှေကိုတစ်ခါမျှမမြင်ဖူးဘဲ ၎င်း၏တန်ဖိုးကိုမသိပေ။ သူသည် ၎င်း၏လှပသောပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို နှစ်သက်ရုံသာဖြစ်သည်။
လီရှောင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ယူလိုက်။”
လင်းရှောင်ကျစ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းတောက်ပလာပြီး ဟိုင်ကန်း၏လက်မှ ယူလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်းဟိုင်ကန်း။”
ဟိုင်ကန်းသည် ရယ်မောလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး လင်းရှောင်ကျစ်၏ခေါင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး။”
နောင်တွင် သားတစ်ယောက်ရရှိလျှင် သူသည်လည်း အမှန်တကယ် ချစ်စရာကောင်းပေမည်။
“တံခါးဝမှာ မရပ်နဲ့တော့။ ဝင်ကြစို့။”
“ဒါပေါ့။”
ဟိုင်ကန်းက ပြန်ဖြေပြီး လီရှောင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ယနေ့အိမ်တွင် ဧည့်သည်များရှိမည်ကို သိသောကြောင့် လျိုမိသားစုသည် ခြံဝင်းထဲတွင် မီးအိမ်အနည်းငယ် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ထိန်လင်းနေသည်။
ဟိုင်ကန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက် လျိုမိသားစု၏ခြံဝင်းကို လေ့လာကြည့်ရှုပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်းတို့ခြံဝင်းရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံက ကောင်းတယ်။ ကျယ်လည်း ကျယ်ဝန်းတယ်။”
ဟိုင်ကန်းက သစ်ပင်ကြီးနှင့် အောက်ရှိခုံတန်းကို မြင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ လီရှောင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံးက ယွဲ့အာရဲ့အကြံအစည်တွေပါ။”
ဟိုင်ကန်းက လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လီရှောင်၏မျက်လုံးများထဲရှိ မာနကြီးမှုကို အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသည်။
***