ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံခြင်း
Vol. 10 Ch. 245
ဤကလေးသည် အမှန်ပင် ကံကောင်းသူဖြစ်သည်။ ကြိုးစားစရာမလိုဘဲ အရည်အချင်းရှိပြီး ချောမောလှပသော ဇနီးကို ရရှိခဲ့သည်။
“ဟိုင်ကန်း ရောက်လာပြီ။”
ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
“ရှောင်ယွဲ့။ ငါနောက်ကျသွားတယ်။ မင်းတို့အတွက် ပင်ပန်းသွားပြီ။”
“ဟီးဟီး၊ မဟုတ်တာ။ အထွေအထူး ဘာမှမပြင်ဆင်ထားဘူး။ စိတ်မရှိကြနဲ့နော်။”
လင်းမောင်နှမသုံးယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သခင်ကြီးဟိုင်နှင့်လည်း ရင်းနှီးနေသည်လား။
ဒီလောက်နောက်ကျမှ ဟိုင်ကန်းကို ဘာလို့ဖိတ်လိုက်တာလဲ။ ဟုတ်ပါသည်။ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သုံးယောက်လုံး အလွန်နောင်တရနေကြသည်။ လျိုမိသားစုသည် သခင်ကြီးဟိုင်နှင့် ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း သိခဲ့လျှင် သူတို့သည် ပြဿနာမရှာခဲ့ကြပေ။
“ဝိုင်နဲ့ အသားရှိရင် ရပါပြီ။”
“ဒါနဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးရှိသေးလား။ နှစ်ပွဲလောက် စားချင်တယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ လှီးဖြတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားပြီးသားပါ။”
“ဟားဟား၊ ကောင်းတယ်။”
သူသည် အခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားတော့သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး လီရှောင်ကို သခင်ကြီးဟိုင်နှင့် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်ရန် ပြောကြားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူမသည် ဟိုင်ကန်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လင်းမောင်နှမသုံးယောက်ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။
လီရှောင်၊ ဟိုင်ကန်းနှင့် အခြားသူများ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူသည် စားသောက်ခန်းတွင် စားပွဲနှစ်လုံးရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဟိုင်ကန်းသည် စားပွဲကြီးပေါ်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပန်းကန်အနည်းငယ်နှင့် ဝိုင်ပုလင်းနှစ်လုံးကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်သွားသည်။
“မင်းကို တကယ်မနာလိုဖြစ်တယ်။”
ထို့နောက် သူသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ယူရန် သွားတော့သည်။ လီရှောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး အကြောင်းမပြန်ခဲ့ပေ။ သူသည်လည်း အလားတူ ခံစားရသည်။ သူ့တွင် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ရှိသည်။
“အရင်ဆုံး ထိုင်ပြီးစားကြပါ။”
ထိုအခါမှ လူတိုင်း စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ရှောင်ချင်နှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လီရှောင်က ရှောင်ချင်ကိုခေါ်ပြီး ဟိုင်ကန်းနှင့် တရားဝင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ဟိုင်ကန်းက ရွှေမြေပဲစေ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ရှောင်ချင်ကို ပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးဟိုင်ကန်း။”
“ရပါတယ်။ ထိုင်ပြီး ငါနဲ့အတူ သောက်ကြစို့။”
လီရှောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသောလူတွင် ဤမျှနူးညံ့သော တူတစ်ယောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဤကလေးနှစ်ယောက်လုံးက အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။ ရှောင်ချင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းနီရဲသွားပြီး ဦးလေးကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ဦးလေးက ပြုံးလိုက်သည်။
“သောက်တာက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဦးလေးဟိုင်ကန်း ဒီနေ့ အရမ်းပျော်နေတယ်။”
သူက ရှောင်ချင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ရှောင်ချင်သည် ပခုံးပေါ်မှ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဟန်ချက်ပျက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဦးလေးကို မကျေမနပ်ကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဟိုင်ကန်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဟားဟား။ ကောင်းတယ်။ လာ၊ ငါမင်းအတွက် တစ်ခွက်ငှဲ့ပေးမယ်။”
အခန်းသည် စည်ကားနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် လင်းမောင်နှမသုံးယောက်မှာ အပြင်တွင် ရပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ စိုးရိမ်နေကြသည်။ သူတို့သည် လျိုမိသားစု အမြန်ဆုံးထွက်လာပြီး သူတို့၏ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံကာ အိမ်ပြန်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ဒါ့အပြင် ဘယ်တော့မှ ထွက်မလာဘဲ သူတို့ကို မေ့ပစ်ရန်လည်း မျှော်လင့်နေကြသည်။
မီးဖိုချောင်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးဟင်းပွဲကို ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားသည်။
“သမီးတို့လည်း ညစာသွားစားကြစို့။”
လင်းရှောင်ယွဲ့က ဟင်းပွဲများကို ထုတ်ယူရင်း လျိုရှီကို ပြောလိုက်သည်။
“အင်း၊ ကောင်းပြီ။”
လျိုရှီက မီးဖိုမှ ထလာသည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် စားသောက်ခန်းသို့ လိုက်သွားတော့သည်။
***