ထိုက်ကန်းကျီပေါ်လာခြင်း၊ ကောင်းပိုင်ယွဲ့၏ထေ့ငေါ့ခြင်း
Vol. 45 Ch. 839
ရက်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက်၊ အပြာရောင်မြို့၏မျှော်စင်နံရံသည် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့၏အမြင်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့၏ တည်ရှိမှုကိုဖုံးကွယ်ရန် အားများစွာမထုတ်ရဘဲနှင့် သူတို့၏ချဉ်းကပ်မှုသည် လျှင်မြန်စွာပင် အပြာရောင်မြို့တွင် တာဝန်ကျနေသည့် ကျင့်ကြံသူများမှ လျှင်မြန်စွာသိသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ဆီလာရောက်တဲ့ကျင့်ကြံသူက ဘယ်ဂိုဏ်းသို့ ဘယ်မိသားစုကလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား?”
သူတို့သည် အပြာရောင်မြို့သို့ရောက်ချိန်တွင် မြို့နံရံမှ အသံတစ်ခုသည် ထွက်လာခဲ့လေသည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် တံဆိပ်ပြားများကိုထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် တံဆိပ်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထိုတံဆိပ်များကိုမှတ်မိသွားပြီး တာဝန်ကျနေသည့်ကျင့်ကြံသူ၏အသံသည်တည်ငြိမ်သွားကာ သူသည် သူတို့အားဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုဒါက ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းနဲ့ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းက ကျင့်ကြံသူတွေပေါ့။ ကျေးဇူးပြု၍ အထဲဝင်ခဲ့ပါ။”
မြို့၏ဂိတ်နှင့် ခုခံခြင်းအစီအရင်များပွင့်သွားခဲ့လျှင် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် အပြာရောင်မြို့သို့ဝင်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။
တစ်ကြိမ်ဝင်သွားသည်နှင့် သူတို့သည် လျှင်မြန်စွာပင် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းနှင့် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းတို့၏ စခန်းကို ရှာလိုက်သည်။
ဂိုဏ်းနှစ်ခု၏ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခုနီးသောနေရာတွင်ရှိနေကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ရောက်သည်နှင့် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲယွမ်ဖန်၊ အကြီးအကဲချီယန်တို့နှင့် အတူ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းမှ နတ်အရှင်နှင်းဓားနှင့် ယွဲ့ချန်ကျွင်းတို့ကလည်း သူတို့အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးကျန်းနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးရှန်း၊ မင်းတို့လည်းဒီတာဝန်ကိုယူခဲ့တာလား?”
ရှင်းလင်းစွာပင် အကြီးအကဲယွမ်ဖန်၊ နတ်အရှင်နှင်းဓားနှင့် အခြားသူတို့သည် သူတို့ရောက်လာခြင်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
“မှန်တယ်။” ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စကားများအကျဉ်းချုပ်ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် မေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲတို့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က လက်ရှိအခြေအနေကဘယ်လိုလဲ? မသေမျိုးပင်လယ်မြို့ကို ဘယ်တော့တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?”
ကျန်းချန်ရွှမ်၏မေးခွန်းကိုကြားလျှင် အကြီးအကဲယွမ်ဖန်သည် ချက်ခြင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။
“အခုချိန်ထိတော့ ဂိုဏ်းတိုင်းကကျင့်ကြံသူတွေက အကုန်ရောက်နေပြီ။ ငါတို့ မသေမျိုးပင်လယ်မြို့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် တိုက်ခိုက်ကြမယ်။”
နတ်အရှင်နှင်းဓားသည်လည်းခေါင်းညိတ်ကာဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲယွမ်ဖန်မှန်တယ်။ မမျှော်လင့်ထားတာတွေမဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ မသေမျိုးပင်လယ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့က ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ဂျူနီယာအစ်ကိုကျန်းနဲ့ ဂျူနီယာအစ်မရှန်းတို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ရပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့အချက်အလက်အရ၊ ရန်သူတွေကလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။”
“ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပါပြီ။”
ကျန်းချန်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် အနည်းငယ်ရပ်လိုက်ကာ စကားစပြောလိုက်သည်။
“စကားမစပ်၊ အပြာရောင်လမ်းမြို့ကို ချင်ခုန်းဂိုဏ်းက ထိုက်ကျန်းကျီ ရောက်ပြီလား?” ကျန်းချန်ရွှမ်က ထိုနာမည်အားပြောသည်ကို ကြားလျှင်၊ အကြီးအကဲယွမ်ဖန်၊ နတ်အရှင်နှင်းဓားနှင့် အခြားသူများ၏အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သို့ရာတွင်၊ အကြီးအကဲချီယန်က လျှင်မြန်စွာပင် ခေါင်းကိုခါလိုက်ကာပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလူက မရောက်လာသေးဘူး။ ဒါမဲ့ ကျုပ်တို့ခန့်မှန်းချက်အရ သူဒီကိုမကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဂျူနီယာ မောင်လေးကျန်း..”
သူသည် ထပ်မံ၍ တစ်ခုခုပြောချင်ပုံရသော်လည်း၊ စကားလုံးများသည် သူ၏လျှာဖျား၌သာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်သည် သူ၏ဆိုလိုရင်းကိုနားလည်ကာ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေသောသူများ၏အတွေးကို နားလည်ပါသည်။
သူသည် ရယ်မောကာပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ထိုက်ကန်းကျီတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေရှိပေမဲ့၊ ကျွန်တော်ဒီကိစ္စကြောင့် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို ပျက်စီးစေမှာမဟုတ်ပါဘူး။
အများဆုံးကျွန်တော်သူ့ကိုနောက်မှ ရှင်းပြချက်တောင်းမှာပါ။”
ကျန်းချန်ရွှမ်၏စိတ်ကရှင်းလင်းပါသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပင် ဖြစ်ကာ အရေးကြီးကိစ္စနှင့် ခွဲထားရမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကြောင့် ကြီးမားသည့်အခြေအနေအား အရိပ်ကျစေမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကိစ္စများကိုပြုလုပ်ရာ၌ သက်ရောက်မည်မဟုတ်ပါ။
သူသည် ပွင့်လင်းစွာနှင့်ပြတ်သားစွာလုပ်ဆောင်လျှင် အခြားသူများ သူ့ကိုအမှားရှာ၍မရဟု ယုံကြည်ပါသည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်၏အာမခံချက်သည် အကြီးအကဲယွမ်ဖန်၊ နတ်အရှင်နှင်းဓားနှင့် ရှိနေသည့် အခြားသူများအား စိတ်သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။
မကြာမီ၊ အကြီးအကဲ ယွမ်ဖန်နှင့် နတ်အရှင်နှင်းဓားတို့က ပြောလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးကျန်း၊ စိတ်ချပါ။ ကျုပ်တို့ မသေမျိုးပင်လယ်မြို့ကိုရင်ဆိုင်ပြီးရင် ကျုပ်တို့ မင်းနဲ့ပူးပေါင်းပြီး ထိုက်ကန်းကျီဆီက ရှင်းပြချက်တောင်းကူမှာပါ။”
“ကျေးဇူးပါ၊ အကြီးအကဲအစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့။”
ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သူတို့၏ကူညီမှုကိုလက်ခံလိုက်သည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်သည် တာအိုဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်အောက်မှကျင့်ကြံသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် အကူအညီ မလိုသော်လည်း သူသည် သူတို့၏စိတ်ကောင်းကို လက်ခံလိုက်ပါသည်။
သူတို့စကားပြောနေရင်း၊ များစွာသောလူများသည် အပြာရောင်လမ်းမြို့သို့ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့အားဦးဆောင်လာသည့်သူမှာ ကြီးမားကာကျက်သရေရှိသည့်နန်းတော်ထဲတွင်ထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။
စွမ်းအားကြီးသည့်အရောင်အဝါက ချက်ခြင်းပင် လူတိုင်းကို သူတို့၏တည်ရှိမှုအား အာရုံစိုက်မိစေပါသည်။
“ဒါက ချင်ခုန်းခန်းမကကျင့်ကြံသူတွေပဲ။”
“ဒါက ချင်ခုန်းခန်းမက ထိုက်ကန်းကျီလား? မသေမျိုးအဖြစ်ကိုတက်လှမ်းနိုင်မဲ့သူလို့ ကောလဟသ ထွက်နေတဲ့သူလား?”
လူအုပ်ကြီး၏ကြားတွင်ရေရွတ်သံများပေါ်ထွက်လာကာ လူတိုင်း၏အကြည့်သည် ထိုက်ကန်းကျီ၏ ရောက်ရှိမှုအားကြည့်နေကြပါသည်။
ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် သူတို့ဆွေးနွေးနေသည့်သူက ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပါ။
ထိုအချိန်တွင်၊ ချင်ခုန်းခန်းမမှကျင့်ကြံသူများအားဦးဆောင်လာသည့် ထိုက်ကန်းကျီသည် အပြာရောင်လမ်းမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့ဝင်လာသည်နှင့် အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းများနှင့် မိသားစုများမှကျင့်ကြံသူများက ထွက်လာ၍ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။
ထိုက်ကန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။
သို့ရာတွင်၊ ထိုအရိုအသေပြုနေခြင်းအလယ်တွင် သိသာသည့်ပြက်ရယ်ပြုသောအသံတစ်ခုက လေထုအတွင်းဝင်လာကာ လူတိုင်းအား ထိုရဲတင်းမှုကြောင့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။
လူတိုင်းက မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်ပြီး၊ ချင်ခုန်းခန်းမ၏ သူတော်စင်သားတော်၏တည်ရှိမှုအား မလေးစားရဲသည့်သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကိုသိချင်နေကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် ထိုပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည့်သူက အရိပ်ဂိတ်မှ ကောင်းပိုင်ယွဲ့ဖြစ်ကြောင်းကို သိသွားလျှင် မုန်းတီးစွာဖြင့် တီးတိုးပြောနေကြလေသည်။
မဟာယာနတာအိုအရှင်၏နောက်ခံရှိသည့်ဂိုဏ်းတွင် အရေးကြီးသည့်နေရာတွင် ရှိသော ကောင်းပိုင်ယွဲ့သည် ချင်ခန်းခန်းမမှ သူတော်စင်သားတော်အား မကြောက်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပါ။
ထိုက်ကန်းကျီ၏အကြည့်သည် ယာယီ မဲမှောင်သွားသော်လည်း ကောင်းပိုင်ယွဲ၏ရန်စခြင်းကို မတုံ့ပြန်ရန် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။
ထိုအစား သူသည် သူ၏ လူအုပ်ဆီသို့ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူသည် ကောင်းပိုင်ယွဲ့ထံသို့ အာရုံမစိုက်ချင်သော်လည်း ကောင်းပိုင်ယွဲ့ကမူ ထိုအတိုင်း ထားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
သူသည် ထပ်မံ၍ ပြက်ရယ်ပြုလိုက်ကာ ပြောင်တင်းစွာပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါက အတော်လေးမမျှော်လင့်ထားတာပဲ။ ချင်ခုန်းခန်းမက စွမ်းအားရှင်တွေမရှိတော့ဘူးလား? မကူညီဘဲ ဘေးကနေကြည့်နေတတ်တဲ့ မင်းကိုပဲထပ်ပြီးပို့လိုက်တာကိုတွေးကြည့်ရရင်လေ။ အခုလည်းထပ်ပြီးတော့ ငါတို့အားလုံးသေသွားတာကိုကြည့်ပြီး အပိုင်းအစတွေလိုက်ကောက်ဖို့ပဲ စီစဉ်လာခဲ့တာလား?”
ထိုစကားကိုကြားလျှင် ယခင်က တက်ကြွနေသည့် လူအုပ်သည် ချက်ခြင်းတိတ်ဆိတ် သွားလေသည်။
လူတိုင်းက ထိုက်ကန်းကျီဆီသို့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ၏တုံ့ပြန်မှုကိုစောင့်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
လူတစ်ယောက်သည်ပင် ကောင်းပိုင်ယွဲ့ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှထွက်လာကာ သူ၏ရှေ့မှ ထိုက်ကန်းကျီအားကြည့်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းထိုက်ကန်းကျီက တိတ်နေတယ်ဆိုတော့ ဆိုလိုတာက တာအိုရောင်းရင်းကောင်း ရဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို ဝန်ခံတာလား?”
***