စမ်းသပ်ခြင်း
Vol. 9 Ch. 142
အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်
ပိုင်ယွင်နှင့် ချိုင်ရှောက်တို့သည် ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။ လျူမင်သည် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ သူတို့ကို လမ်းညွှန်မှုအချို့ပေးသည်။
လီချန်သည် ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး မိစ္ဆာစာပေဖြင့် ပြည့်နေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်လှောနေသည်။
သူသည် မိစ္ဆာစာလုံးအများအပြားကို မှတ်မိသော်လည်း ဤမိစ္ဆာစာပေစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုခြင်းသည် သူ့အတွက် အနည်းငယ်ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ထပ်ခါထပ်ခါစဉ်းစားတွေးတောရသည်။ ပြီးတော့ ၎င်းသည် မလွဲမသွေတိကျသည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤမိစ္ဆာစာပေစာအုပ်ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မေးခွန်းများနှင့် ပဟေဠိများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ပုံမှန်အပန်းဖြေမှုဖြစ်သည်။
သူသာ ကျင့်ကြံရုံသာဆိုလျှင် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူသည် အလွန်ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိပေလိမ့်မည်။
“ဆရာ။”
လေ့ကျင့်ပြီးခါစဖြစ်သော ပိုင်ယွင်သည် လျှောက်လာပြီး ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။
“အမ်၊ ဘာကိစ္စလဲ။”
လီချန်သည် မော့မကြည့်ခဲ့ပေ။
“စီနီယာအစ်ကိုချိုင်နဲ့ ကျွန်မ တောင်အောက်က အတွင်းစည်းကို သွားလို့ရမလား။”
ပိုင်ယွင်က မေးလိုက်သည်။
“သွားချင်ရင် သွားလေ။”
လီချန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
ပိုင်ယွင် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုချိုင်၊ အမြန်သွားကြရအောင်။”
သူမက ချိုင်ရှောက်ကို အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မသွားချင်ဘူး။”
ချိုင်ရှောက်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ပိုင်ယွင်က မေးလိုက်သည်။
သူမသည် အတွင်းစည်းရှိ သူငယ်ချင်းကောင်းနှစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် တောင်အောက်သို့ သွားချင်သည်။
“ငါ မသွားချင်လို့ပဲ။ မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သွား။”
ချိုင်ရှောက်က ခေါင်းခါပြီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းလှုပ်ရှားမှုများ၏ အဓိကအချက်များကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ပိုင်ယွင်သည် ထိုမျှဂရုမစိုက်ဘဲ တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီချန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ မိစ္ဆာစာပေစာအုပ်ကို ချထားပြီး ထရပ်ကာ ခေါင်းလောင်းစင်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်အကြာတွင် ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံသည် မြည်ဟည်းလာပြီး အဝေးသို့ သွားရောက်သည်။
ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက် လီချန်သည် ဓားရှစ်ချီးကို ကောက်ယူပြီး စတင်ကျင့်ကြံလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာက သူသည် အပြင်ထွက်ပြီး သူ၏ကောင်းကင်ဘုံသားကျင့်ကြံမှုကို နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ခဲ့သည်။
အချိန်ခေါင်းလောင်း အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးကတည်းက သူ၏ကဏ္ဍအားလုံးရှိ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်သည် သိသိသာသာတိုးတက်ခဲ့သည်။ အချိန်ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အနည်းငယ်တိုးတက်ရန် မည်မျှကြာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ပိုင်ယွင် တောင်အောက်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ နေ့လည်ခင်းနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
မီးဖိုချောင်တွင် ပိုင်ယွင်နှင့် ချိုင်ရှောက်တို့သည် အလုပ်များနေကြသည်။ ဤရက်များတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ပြုတ်နေခဲ့ပြီး လျူမင်သည် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်မနေတော့ပေ။
“ဆရာတူအစ်ကိုချိုင်၊ ကျွန်မ အတွင်းစည်းကို သွားတုန်းက ဘာသိခဲ့ရလဲ သိလား။”
ပိုင်ယွင်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ။”
ချိုင်ရှောက်သည် မီးဖိုချောင်ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာလှီးဖြတ်နေသည်။
ပိုင်ယွင်က “အတွင်းစည်းတပည့်အားလုံး၊ ဆရာမတင်ရသေးတဲ့သူတွေတောင်မှ အတွင်းပိုင်းကျွမ်းကျင်မှုလက်စွဲစာအုပ်တွေ ကျင့်ကြံစပြုနေပြီ။ အချို့က အတွင်းပိုင်းချီတောင် ကျင့်ကြံပြီး အဆင့်ဝင်သိုင်းပညာရှင်တွေဖြစ်နေပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချိုင်ရှောက်က “ဒါက ပုံမှန်ပဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ယွင်က “ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းကို လေ့ကျင့်နေတုန်းပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဆရာက ငါတို့ကို အတွင်းပိုင်းကျွမ်းကျင်မှုလက်စွဲစာအုပ်တွေ မသင်ပေးတာလဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏သူငယ်ချင်းကောင်းနှစ်ယောက်သည် တရားဝင်အတွင်းပိုင်းကျွမ်းကျင်မှုကျင့်ကြံမှုကို စတင်နှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူမအား အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် မည်သည့်အတွင်းပိုင်းကျွမ်းကျင်မှုကိုမျှ မလေ့ကျင့်ခဲ့ရသေးဘဲ အလုပ်ကြမ်းတပည့်များသာ လေ့ကျင့်သော ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းကို လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။
ချိုင်ရှောက်က “ဆရာ့မှာ သူ့အကြောင်းပြချက်နဲ့သူရှိလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရုံပဲလိုတယ်။ အစ်ကိုလျူကို ကြည့်ပါဦး၊ သူက အလုပ်ကြမ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပေမယ့် မွေးပြီးအဋ္ဌမအဆင့်ကို ကျင့်ကြံပြီးနေပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပိုင်ယွင်ထက် နှစ်လခန့်သာ အသက်ကြီးသော်လည်း သူမထက် ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစဉ်းစားသည်။ ဆရာက သူတို့ကို အတွင်းပိုင်းကျွမ်းကျင်မှုလက်စွဲစာအုပ်များ အဘယ်ကြောင့် မသင်ပေးသည်ကို သူလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းသောအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုရှိရမည်ဟု သူအမြဲခံစားရသည်။
ထို့အပြင် သူသည် ကျုံးရှီးတစ်ဦးကို သူ၏ဆရာအဖြစ် ရရှိခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။”
ပိုင်ယွင်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။
“ငါ မသိဘူး၊ ငါတို့က လေ့ကျင့်ရုံပဲ။”
ချိုင်ရှောက်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဆရာတူညီမလေးပိုင်၊ အဲဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အမြန်ဆေးလိုက်။”
“အို၊ အို၊ အို။”
ပိုင်ယွင်သည် အလျင်အမြန်သူမ၏လက်စွပ်များကို လိပ်တင်ပြီး ကူညီလိုက်သည်။
ဤမှတ်ပုံတင်တပည့်နှစ်ဦး၏ တီးတိုးပြောဆိုမှုများသည် သဘာဝကျကျ လီချန်၏ နားမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ လျူမင်ပင်လျှင် သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနိုင်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုလီ၊ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းလေ့ကျင့်ခိုင်းနေတာလဲ။”
လျူမင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။
“မင်းလည်း ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းကနေ ကျင့်ကြံမှုစတင်ခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့အတွေးတွေက ဘာလဲ။”
လီချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
သူသည် အသံကို အပြင်သို့ ထွက်မသွားအောင် စစ်မှန်သောချီဖြင့် သီးခြားခွဲထုတ်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် မှတ်ပုံတင်တပည့်နှစ်ဦးသည် သူတို့ကို မကြားနိုင်ပေ။
“ဒါက လေ့ကျင့်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်။ တကယ်သာ ရေရှည်ဇွဲရှိချင်ရင် အရမ်း၊ အရမ်းခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”
လျူမင်က ပြောလိုက်သည်။
အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် ရှိနေပြီး နေ့စဉ် ဆေးဖက်ဝင်အသားစွပ်ပြုတ်စားသုံးနိုင်ခြင်းသာမဟုတ်ပါက သူ၏ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းတွင် တိုးတက်မှုသည် လုံလောက်သော ချီနှင့်သွေးကြောင့် မဆိုးပေ။ သို့သော် သူသာ ဆေးပင်တစ်ရာဥယျာဉ်တွင် ရှိနေသေးပါက သူမည်မျှကြာအောင်ဇွဲရှိနိုင်မည်ကို သူစိတ်ကူးမယဉ်ရဲပေ။
“ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းက လေ့ကျင့်ဖို့ခက်ခဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုကိုလည်း ချပေးနိုင်တယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲကျင့်ကြံမှုက အများကြီးပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်။”
လီချန်က တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်၊ “မင်းတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး၊ ငါလည်း ဒါကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ နည်းနည်းဒုက္ခမခံရဘဲ သူတို့က ကျင့်ကြံမှုရဲ့အခက်အခဲတွေကို ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့သာ ဒီဒုက္ခနည်းနည်းလေးကိုတောင် မခံနိုင်ရင် သူတို့ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်ကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားသင့်တယ်။”
ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းကျင့်ကြံခြင်းသည် အဖိုးတန်အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေပုံရသည်။ သို့သော် အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် ကွဲပြားသည်။
အချိန်ခေါင်းလောင်း အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသည်နှင့် နေ့စဉ်ပထမဆုံးခေါင်းလောင်းထိုးခြင်းသည် ဤမှတ်ပုံတင်တပည့်နှစ်ဦးအတွက် ကြီးမားသောအကျိုးကျေးဇူးများ ဆောင်ကြဉ်းပေးရန် ကံကြမ္မာပါလာသည်။
လီချန်သည် မကြာသေးမီက သူတို့ကို လေ့လာရန် ဝိညာဉ်အာရုံခံနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ သူတို့၏လျှို့ဝှက်မူလအရိုးအမြစ်များသည် ထင်ရှားလာသည့် ခြေရာများရှိပုံရပြီး ခေါင်းလောင်းထိုးခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။
သူသာ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်မအသက်သွင်းလျှင်ပင် ခေါင်းလောင်းထိုးခြင်းမှ ရေရှည်လှုံ့ဆော်မှုမှတစ်ဆင့် သူတို့၏လျှို့ဝှက်မူလအရိုးအမြစ်များသည် ထင်ရှားလာနိုင်ပြီး သူတို့၏စစ်မှန်သော မူလအရိုးအမြစ် အလားအလာကို ဖော်ပြနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သာ ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းလေ့ကျင့်ရင်း သူတို့၏ကျင့်ကြံမှုကို တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်နှောင့်နှေးလျှင်ပင် ၎င်းသည် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ခေါင်းလောင်းဘုံနန်းအတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အချိန်ခေါင်းလောင်းဘုံနန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားသော အာနိသင်နှစ်ခုဖြစ်သည်။
ဤမှတ်ပုံတင်တပည့်နှစ်ဦးသည် အချိန်ခေါင်းလောင်းအဆင့်မြှင့်တင်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အတွက် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟုသာ ဆိုရမည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဇွဲရှိနိုင်ခြင်းရှိမရှိအပေါ်တွင် မူတည်သည်။ သူတို့သာ ဇွဲမရှိနိုင်ပါက သူတို့သည် အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်မှ ထွက်ခွာပြီး ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လွဲချော်နိုင်ရုံသာရှိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် လီချန်၏ စမ်းသပ်မှုဖြစ်သည်။
လျူမင် အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်မှ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်ခြင်းကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်တွင် နောင်တွင် မွေးရာပါဘုံသို့ တိုးတက်ရန်အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။
လျူမင်၏ မူလအရိုးအမြစ် အရည်အချင်းဖြင့် သူသည် မွေးရာပါဘုံသို့ ခြေချရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မွေးရာပါဆေးလုံးသောက်ပြီး အတုအယောင်-မွေးရာပါဖြစ်လာနိုင်ခြေပင်လျှင် အတော်လေးနည်းပါးသည်။
သို့သော် သူသာ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် နေထိုင်ပြီး နေ့စဉ်အချိန်ခေါင်းလောင်းထိုးခြင်းမှ ရုတ်တရက်ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ရရှိပါက ၎င်းသည် လုံးဝကွဲပြားပေလိမ့်မည်။
သို့သော် လျူမင်သည် အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ကျော်နေထိုင်ခဲ့ပြီး သာမန်အလုပ်ကြမ်းတပည့်တစ်ဦးမှ မွေးပြီးအဋ္ဌမအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ကံကြမ္မာကို လုံးဝပြောင်းလဲခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် လီချန်သည် သူ့ကို သတိပေးမည်မဟုတ်၊ သူ့ကို ထွက်ခွာခြင်းမှ တားဆီးရန်မပြောဘဲ။ ၎င်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။
......
နတ်ဘုရားဓားခန်းမဆောင်
ကောင်းကင်ဘုံသား ရှောင်ဝမ်တောက်သည် ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်စံအိမ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲများကို ခေါ်ယူလိုက်သည်၊ နတ်ဘုရားဓားတပ်ဖွဲ့စခန်းမှ ညီညွတ်ရေးတောင်ထွတ်သခင်ဟော်ရှူဝမ်လည်း အလျင်စလိုပြန်လာခဲ့သည်။
“ဆရာဦးလေး၊ ခင်ဗျားက ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်က ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးလို့ ပြောခဲ့တယ်?”
ဟော်ရှူဝမ်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ရှိနေသော အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲများစွာလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။
ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးသည် ဘာကိုကိုယ်စားပြုသည်ကို လူတိုင်းသိသည်။ ဤသည်မှာ မရှုံးနိမ့်နိုင်သောကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦး!
ယခင်က သက်တော်ရှည်သိုင်းဧကရာဇ်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် ကမ္ဘာကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး မည်သူမျှ မနာခံရဲခဲ့ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် မယ်တော်ကြီးသည် ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး ပုန်ကန်သူသန်းပေါင်းများစွာကို ကျောက်စိမ်းမြို့တော်တွင် စိတ်ပျက်ဖွယ်တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် စုရုံးရန် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးသည် မည်မျှခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံသားအများအပြား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျခံစားပြီးနောက် ငါတို့ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ ကောက်ချက်ပဲ။”
ရှောင်ဝမ်တောက်က ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဆရာဦးလေး၊ ရှူချွမ်းဒေသနဲ့ ကူဝူဒေသက အစောင့်အရှောက်ဧရိယာတစ်ခုစီ ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။ ဒီအစောင့်အရှောက်ဧရိယာနှစ်ခုကို ဘယ်အင်အားစုတွေက တာဝန်ယူမှာလဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှောက်ယွီက မေးလိုက်သည်။
“ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်က ကောင်းကင်ဘုံသားခြောက်ဦးမက ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အစောင့်အရှောက်တွေကို တာဝန်ယူဖို့ စေလွှတ်နိုင်ခြေအရမ်းများတယ်။”
ရှောင်ဝမ်တောက်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အခြေခံအားဖြင့် အမျိုးမျိုးသောအင်အားစုများ၏ ဒိုမိန်းများမှ နယ်မြေကို အတင်းအကျပ်သိမ်းယူပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် အခိုင်အမာပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် အားကောင်းသော ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။
“ဒီထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်ရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ။ သူက အရမ်းစိုးမိုးတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့နေ့ရက်တွေက နောင်မှာ ပိုခက်ခဲလာတော့မယ်ထင်တယ်။”
တောင်ထွတ်သခင်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“အားနည်းချက်တွေရော အားသာချက်တွေရော ရှိပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလိုမရှုံးနိမ့်နိုင်သောကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦး ထိုက်ဝူဒေသကို တာဝန်ယူတာနဲ့ မိစ္ဆာကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားရင်တောင် အချိန်မီကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှောက်ယွီက ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဤသို့နှစ်သိမ့်နိုင်ရုံသာရှိသည်။
နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ရွှမ်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သူတို့နယ်မြေ၏ တစ်ဝက်နီးပါးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုအနေဖြင့် ရွှမ်ပြည်နယ်ဌာနခွဲကို ဖယ်ရှားရမည်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်ပြည်နယ်၏ ခရိုင်အသီးသီးတွင် တပ်စွဲထားသော တပည့်များကို ဆုတ်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ရွှမ်ပြည်နယ်မှ တပည့်သစ်များပင် မစုဆောင်းနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ တပည့်မည်မျှဆုံးရှုံးမည်နည်း။
ထို့အပြင် ရွှမ်ပြည်နယ်သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းအတွင်းမှ အကြီးအကဲများစွာ၏ အကျိုးစီးပွားများနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ ခွဲဝေမှုကို ပြန်လည်စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင် ရွှမ်ပြည်နယ်တွင် သူတို့၏အကျိုးစီးပွားများကို ဆုံးရှုံးသွားသော ထိုအကြီးအကဲများသည် သေချာပေါက်မကျေမနပ်ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။
ဤအခက်အခဲများကို တွေးမိသောအခါ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှောက်ယွီသည် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။
......
အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် လီချန်သည် သူ၏ကျင့်ကြံမှုပြီးဆုံးပြီးခါစတွင် သူ၏ဆရာ ကျိုးပုဖိန်သည် တောင်အောက်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သို့သော် ကျိုးပုဖိန်သည် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ နောက်ဘက်မှ သစ်သားအိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားသည်။
များသောအားဖြင့် သူသည် သူ၏မြေးတပည့်နှစ်ဦး ဓားထိုးဖောက်လက်သီးသိုင်းလေ့ကျင့်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူတို့ကို လမ်းညွှန်မှုအချို့ပေးမည်မှာ သေချာသည်။
လီချန်သည် အနည်းငယ်စပ်စုမိသည်။ သူ့ဆရာကို ဘာက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသနည်း။
ညစာစားချိန်အထိ ကျိုးပုဖိန်က သက်ပြင်းချကာ “ငါတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းက ရွှမ်ပြည်နယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးသွားပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ၊ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
လီချန်က စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။
“အသစ်ခန့်အပ်ခံရတဲ့ ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်က ထိုက်ဝူဒေသတစ်ခုလုံးကို အစောင့်အရှောက်ဧရိယာဆယ့်ငါးခုအဖြစ် ခွဲဝေလိုက်တယ်။”
ကျိုးပုဖိန်က အကျဉ်းချုံးရှင်းပြလိုက်သည်။
“အင်အားစုတွေအများကြီးရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ သက်ရောက်မှုရှိနေတယ်။ သူတို့ သဘောတူမှာလား။”
လီချန်သည် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။
ကျိုးပုဖိန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် “သူတို့ သဘောမတူရင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်က ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးဖြစ်တယ်လို့ ဆိုတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လီချန်က “ဆရာ၊ လက်ရှိသာ့ချန်မှာ ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးတောင် မရှိဘူးလို့ ပြောကြတာမဟုတ်လား။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သူ ဘယ်ကလာတာလဲ ငါမသိဘူး။”
ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အငြိမ်းစားအကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ပြည်နယ်တစ်ခုရုတ်တရက်ဆုံးရှုံးသွားသည့်အတွက် သူသည် သေချာပေါက်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။
လီချန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် နိုင်ငံအသီးသီးရှိ နောက်ကွယ်မှ ဝှက်ထားသော အမှန်တကယ်အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ဖော်ထုတ်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သလား။
တကယ်တော့ သူသည် ဤအခြေအနေကြောင့် အထူးတလည်အံ့ဩခြင်းမရှိပေ၊ အကြောင်းကတော့ ၎င်းသည် အနှေးနဲ့အမြန်ရောက်လာမည်ကို သိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူ သိချင်နေသည်မှာ ဤနောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မည်သို့ဝှက်ထားကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့သော အဓိကသိုင်းပညာဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုပင်လျှင် သူတို့အကြောင်း ဘာမှမသိရသနည်း။
ပုံမှန်အခြေအနေတွင် သူတို့မည်မျှပင်ကောင်းမွန်စွာဝှက်ထားစေကာမူ သူတို့သာ ဤကမ္ဘာတွင် လှုပ်ရှားနေသရွေ့ ခြေရာများမချန်ထားဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများသည် သေမျိုးဘုံတွင် လုံးဝမရှိခြင်းမဟုတ်လျှင်။
ဤသို့တွေးမိပြီး လီချန်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုရှိလာသည်။
ထိုသို့ဖြစ်ပါက အနာဂတ်တွင် ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားများကို မပြောဘဲ သိုင်းသူတော်စင်များပင်လျှင် မကြာမီအနာဂတ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပေမည်။
လီချန်သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း ပြည်နယ်တစ်ခုဆုံးရှုံးသွားသည်ကို များစွာဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်သည် လေထီးခုန်ဆင်းလာပြီး အပိုနယ်မြေမရှိသောကြောင့် သူသည် တည်ရှိနေသောအင်အားစုများ၏ အခြေစိုက်များမှ နယ်မြေကို ထွင်းထုနိုင်ရုံသာရှိသည်။
သူလုံလောက်စွာအားကောင်းသောအခါ သူတို့ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူသာ ကြားဝင်စွက်ဖက်နိုင်စွမ်းရှိလျှင်ပင် သူသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်မဟုတ်ပေ။
စွန့်စားမှုသည် အလွန်ကြီးမားသည်။
သာ့ချန်ရှိ အခြေအနေသည် ပို၍ပို၍ရှုပ်ထွေးလာနေသည်။ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများသည် သေမျိုးဘုံတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။ ထိုက်ဝူနယ်မြေသခင်နောက်ကွယ်တွင် မည်သို့သော အားကောင်းသော အင်အားစုဝှက်ထားသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။
သူ၊ ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးသာ၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေတွင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် သူသာ အပြင်ထွက်သွားပါက ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူသည် လုံးဝလိုအပ်ခြင်းမရှိလျှင် သူ၏တည်ရှိမှုကို မဖော်ထုတ်လိုပေ။
***