အရှင်မင်းကြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို တစ်ဖန်ဒဏ်ရာပြန်ရစေခြင်း
Vol. 8 Ch. 113
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စံအိမ်၏ပင်မတံခါးများမှ ခက်ခက်ခဲခဲထွက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့တံခါးများအပြင်ဘက်က လှေကားအောက်ခြေတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့စစ်မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အိုမင်းသည့်ပုံစံနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် မိုးထဲတွင်ပင် အထူးတည့်မတ်ပြီး အသက်ဝင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီးက နေမကောင်းဖြစ်ပြီး သေခါနီးဖြစ်နေတာလား။” ယိုကွမ့်သည် နံရံ၏ထောင့်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ပုန်းအောင်းရင်း မေးလိုက်သည်။
“သူက ဟန်ဆောင်နေတာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ကွေးလိုက်သည်။ အဲဒီအဘိုးကြီးက သရုပ်ဆောင်အရမ်းကောင်းတယ်။
တံခါးများအတွင်းတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အလောင်းများပြည့်နေသောရထားလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့က “ဒီရထားက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ပိုင်ပဲ။ ဘာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒါကို မမှတ်မိဘူးလား။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ဘေးကအစေခံချုပ်များထဲမှတစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဒါက ငါတို့ရထားလုံးတွေထဲက တစ်စီးလား။”
ဤအစေခံချုပ်သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ရော ရှဲ့လိုင်ဖူမဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ့သခင်၏အမူအရာကိုဖတ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသောကြောင့် မေးခွန်းသည် သူ့ကို ချွေးစေးများထွက်သွားစေပြီး သူ့ပါးစပ် ဟနေကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
လိုကျစ်ကွေ့က “ရထားလုံးပေါ်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က အမှတ်တံဆိပ်ရှိနေတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ရထားလုံးတွေထဲက တစ်စီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး လူသတ်စီးပွားရေးတစ်ခုလုပ်နေတာဖြစ်နိုင်မလား။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အစေခံချုပ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ “မင်း။ သွားကြည့်လိုက်။”
အစေခံချုပ်သည် လှေကားများအောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက အဲလိုသူခိုးမျိုးတွေမှာ ကြိုးစားဖို့သတ္တိတောင်မရှိဘူးလို့ သံသယဝင်တယ်။”
အစေခံချုပ်သည် သူ့သခင် ထိုစကားများဖြင့် ဘာလိုချင်သည်ကို အကြံတစ်ခုရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရထားသို့ရောက်ရှိသွားပြီး ရှေ့ကအမှတ်တံဆိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ပြန်ပြေးတက်လာပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်၊ “အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စကားတွေကို ပြန်ဖြေကြားရရင် ဒါက တကယ်ပဲ ငါတို့ရထားလုံးတွေထဲက တစ်စီးပါ။”
“အမတ်ချုပ်ကြီးက ရထားလုံးထဲကအလောင်းတွေကို ဘယ်လိုရှင်းပြဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးက တိရစ္ဆာန်လေးကောင်တို့သည် တီးတိုးပြောလိုက်ကြသည်၊ “နဉ်ရှောင်လော့ရဲ့အစောင့်တွေအားလုံး သေဆုံးသွားပုံရတယ်။”
“အဲဒီယုတ်မာတဲ့အဘိုးကြီး!” ယိုကွမ့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရထားကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သေဆုံးသွားသောအလောင်းများနှင့် ကျင့်သားရနေသော်လည်း သူမ မလိုအပ်ဘဲ သူတို့၏အလောင်းများကို မြင်ချင်စိတ်မရှိခဲ့ပေ။
“ဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကျွန်တွေ အစီရင်ခံတာကိုကြားခဲ့တယ်။ အစောင့်တွေကြားထဲမှာ ကပ်ရောဂါတစ်ခုပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက ရောဂါက ကုသလို့မရဘဲ သူတို့ကိုသေသွားစေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။”
“………..” နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါက ဘယ်လိုပေါက်ကရစကားမျိုးလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီး။ ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာက အရှက်ရပြီး နီရဲမလာသေးတာလဲ။
“အဲလိုလား?” လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး။ ခင်ဗျားက ဒီအလောင်းတွေက ခင်ဗျားရဲ့စံအိမ်ကဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ပိုပြီး အနီးကပ်ကြည့်စရာမလိုဘဲ အတည်ပြုပြီးသားဖြစ်နေတာလား။”
“စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျား ဘာပြောနေတာလဲ။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရထားက ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ ဒါဆို အဲဒီလူတွေကလည်း ကျွန်တော့်အပိုင်ပဲဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူတို့က လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့အစောင့်ခြံဝင်းပိုင်ဖြစ်ရမယ်။”
“သေစမ်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံမှ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီအဘိုးကြီးက အရာတွေကိုလုပ်ကြံရာမှာ အဲလောက်တော်နေရတာလဲ။”
ယိုကွမ့်သည်လည်း ဒေါသထွက်နေသည်။ “သိမ်းငှက်လေး ဒီမှာမရှိတာက ရှက်စရာပဲ။ သူက သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ချေးချနိုင်ခဲ့မှာ!”
အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူ့တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။ “သေစမ်း။ ငါလည်း ချေးပါချနိုင်တယ်!”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ချေးတစ်ခုတည်းက သူ့ကို အပြီးသတ်မှာမဟုတ်ဘူး။”
အားမော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ကော်လာပေါ်တွင်နားရင်း သူ့အသံကိုမြှင့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါတို့ သူ့ကို သေအောင်ကိုက်လို့ရမလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် တခြားတိရစ္ဆာန်သုံးကောင်စလုံး ပုရွက်ဆိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူနှင့်သူ့သေးငယ်သောကိုက်သွားများကို အားကိုးပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သေအောင်ကိုက်ခြင်းသည် ပင်ပန်းခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပုံရသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လိုကျစ်ကွေ့ကို “စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်စံအိမ်နဲ့ တခြားကိစ္စတစ်ခုခုရှိသေးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့၏အသံသည် အေးစက်နေဆဲပင်။ “ဒီတစ်ယောက်က သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေနဲ့ သိပ်မတူဘူးလို့ထင်တယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ရယ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်တော် ဒီလူတွေကိုသတ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုနေတာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ရယ်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး။ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်အဲ့လိုမပြောဘူးနော်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့အထောက်အထားက သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းတယ်လို့ပဲ ခံစားရတယ်။”
“ဘာလို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီအရာအားလုံးကို အမတ်ချုပ်ကြီးကို ပြောနေရတာလဲ။” ယိုကွမ့်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က တခြားတစ်ယောက်လုပ်နေတာကို အပြည့်အဝသိနေလျက်နဲ့ ကြောင်ရန်ပွဲတစ်ခုလုပ်နေကြတာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံမှ အုတ်ခဲတစ်တုံးကို တူးထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ပခုံးတွေက အသားအားလုံး ခြစ်ထုတ်ခံထားရတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဘယ်ဘက်ပခုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ “စစ်မှုထမ်းစစ်သားတွေအားလုံးက သူတို့ပခုံးတွေမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားကြတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီး။ အဲဒါ ခင်ဗျားအတွက် အရမ်းအဆင်ပြေလွန်းနေတယ်မဟုတ်ဘူးလား။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ နားမလည်ခဲ့ပေ။ “အဲလိုအရာမျိုးရှိလို့လား။”
“အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲလိုသာမန်အသိပညာကိုတောင် မသိဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က မသိတာဖြစ်နိုင်တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြုံးရင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော့်အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကလူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ဘယ်ဘက်ပခုံးတွေမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားကြတယ်။”
“တကယ်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မသိဘူး၊” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒါ တကယ်ပဲ အဲလိုဖြစ်နေတာလား။”
“ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးက စစ်ဆေးမှုတစ်ခုအတွက် အစောင့်နှစ်ဦးကို ဒီကိုဆင့်ခေါ်နိုင်မလား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြုံးရင်းခေါင်းခါလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားရဲ့အကျဉ်းသားတွေထဲက တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလား။ ခင်ဗျား အရမ်းလွန်ကဲစွာမပြုမူသင့်ဘူး။ စစ်သေနာပတိချုပ်လို။”
“အကယ်၍ ကျွန်တော် ဒီည ဇွတ်အတင်းလုပ်ခဲ့ရင်ကော။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မြင်းခွာသံများသည် မြင်းစီးတပ်သားအုပ်စုတစ်စု၏ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။
“ထောင်ချန်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းဆောင်နေရာကလူကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်သည်။
“သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့လူတွေခေါ်လာခဲ့တာလား။” ယိုကွမ့်သည် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။
ထောင်ချန်သည် သူ့မြင်းပေါ်မှမဆင်းဘဲ လိုကျစ်ကွေ့ကို အေးစက်စွာကြည့်ပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ညလယ်ခေါင်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ခင်ဗျား မျက်စိကန်းနေတာလား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“…………..” ထောင်ချန် ဆွံ့အသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့လိုလူတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ သေသွားရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်!
“ကောင်းမွန်တဲ့ထွက်ခွာမှုတစ်ခုဖြစ်ပါစေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်။ ဒီအဘိုးကြီးက ခင်ဗျားကို လိုက်မပို့တော့ဘူး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့လက်စွပ်များကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး စံအိမ်အတွင်းသို့ဝင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က ငါ အဲဒီစစ်သားတွေကိုသတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ။ လူတွေက သူ့ကို အနာဂတ်မှာ နဉ်ရှောင်လော့ကိုသတ်ဖြတ်မှုအတွက် အပြစ်တင်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စရာဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတွင် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားဖြစ်သော နဉ်ဟန်က လိုကျစ်ကွေ့၏စကားလုံးများကို ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထောင်ချန်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုပိတ်ဆို့ရန် သူ့မြင်းကို သူ့ရှေ့တွင်စီးလိုက်ပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျား ကျေးဇူးပြုပြီး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် နံရံပေါ်တွင် သင့်တော်သောဝယ်ယူမှုတစ်ခုအတွက် လှုပ်ရှားနေသည်။ ယိုသန်းက “ရှောင်ယောင်း။ ခင်ဗျား ဘာရှာနေတာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အဲဒါ ချင်ရွှမ်နဲ့ မိန်းကလေးအားရှင်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်ဖို့တာဝန်ယူထားတဲ့လူယုတ်မာပဲ။ ကျွန်မ ဒီနေ့ သူ့ကိုကြုံတွေ့ခဲ့ရမှတော့ ငါသူ့ကို သူ့မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ပြီးမြောက်ဖို့အခွင့်အရေးမပေးနိုင်ဘူး။”
“ဒါဆို... ဒါဆို ရှောင်ယောင်း။ ခင်ဗျားက သူ့ကို သတ်ပစ်တော့မှာလား။” ယိုကွမ့်က ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် လူတွေကိုမသတ်ဘူး။”
ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နောက်မှ စကားစပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ ဒီလူတွေက ခင်ဗျားစံကဆိုရင် ခင်ဗျားသူတို့ကို မြို့ပြင်ဘက်က မြေကွက်လပ်တောင်တန်းမှာ ဒီအတိုင်းပစ်ချလိုက်မှာလား။”
“သူတို့ကို ဂုဏ်သရေအပြည့်နဲ့ မြှုပ်နှံလိုက်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကျောကို ထိုလူဘက်သို့လှည့်ထားရင်း သူ့ညာဘက်က လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို အမိန့်များထုတ်ပြန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဇက်ကြိုးများကိုဆွဲလိုက်ပြီး သူ့မြင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထောင်ချန်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သောအပြုံးဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရှေ့မှာ အကူအညီမဲ့နေခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ယခုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် နံရံတစ်ဝက်ထက်နည်းသောအပိုင်းကို ချိုးဖဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့်သူ့လူများ အဝေးသို့ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နံရံအပိုင်းအစကို ပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထောင်ချန်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားစဉ် လေထဲတွင် တဝှီးဝှီးသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် ဆူညံသံ၏ရင်းမြစ်ကိုရှာဖွေရန် တစ်ဝက်လှည့်လိုက်ပြီးနောက် နံရံသည် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“………” ယိုကွမ့် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါက ရှောင်ယောင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ ‘မသတ်’ ဘူးလို့ဆိုလိုတာလား။
အမတ်ချုပ်ကြီး၏လူများအားလုံး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ခဲသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပရမ်းပတာဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထောင်ချန်ကိုမြှုပ်နှံခဲ့သောနံရံအပိုင်းအစကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းကြောင့် သူသည် သူ့မိန်းကလေးနဉ်က အရာအားလုံးနောက်ကွယ်မှာရှိနေသည်ကို သေချာနေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏လက်မောင်းကို စက်ဝိုင်းပုံလွှဲလိုက်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းကို အုတ်ခဲတစ်တုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီး!” အစောင့်တစ်ဦးက သူ့သခင်ကို ဘေးသို့ဆွဲလိုက်ရင်း အော်လိုက်သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့တွင် ထက်မြက်သောဦးနှောက်နှင့် ကြံစည်မှုရှိသောနှလုံးသားရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပညာတတ်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှုကိုရင်ဆိုင်သောအခါ သူ့စိတ်သည် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဝင်လာသောခြိမ်းခြောက်မှုကို တုံ့ပြန်ရန်ပင်မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အစောင့်သည် ပျံသန်းနေသောပစ်လွှတ်ပစ္စည်းလောက် မလျင်မြန်သောကြောင့် အုတ်ခဲ၏ထောင့်တစ်နေရာသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏နဖူးကို ညှပ်မိသွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာကို သွေးများဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် သူ မေ့လဲသွားခဲ့သည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီး!”
“အမတ်ချုပ်ကြီး ဒဏ်ရာရသွားပြီ!”
“လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို ဖမ်းဆီးလိုက်!”
“အားးးးးးးးး! လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူရှိတယ်--!”
.....
တံခါးများရှေ့က ရှုပ်ထွေးနေသောမြင်ကွင်းသည် လုံးဝပရမ်းပတာအဖြစ်သို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သံများသည် စံအိမ်တစ်ခွင်လုံးတွင် ပြေးလွှားနေသောခြေသံများနှင့် ရောနှောနေခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် မိုးစိုနေသောအမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ဆူပွက်နေခဲ့သည်။
“ဖွီ!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြိုဖျက်ထားသောနံရံထိပ်ပေါ်ကနေရာမှ အမတ်ချုပ်ကြီးကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကြွက်နှစ်ကောင်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သူမနှင့်အတူခေါ်ဆောင်သွားပြီး နံရံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ကာ ညအမှောင်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် ကံမကောင်းသောအမတ်ချုပ်ကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ရှုရန် သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ခေါ်ထုတ်ရန် သူ့အိမ်သို့ ပြန်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
မီးရှူးတိုင်များသယ်ဆောင်ထားသောအစောင့်များသည် ကျိုးပဲနေသောနံရံသို့ ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ဖြိုဖျက်ထားသောဖွဲ့စည်းပုံမြင်ကွင်းသည် သူတို့ကို ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။ ဘယ်သူက အဲဒါကို အဲလောက်တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြုတ်ချသွားခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုလူသားမျိုးမှာ အဲလိုအရည်အချင်းတွေရှိတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး ခဏနေဦး-- သူတို့က အစကတည်းက လူသားတွေရော ဟုတ်ရဲ့လား။
“သမားတော်! တစ်ယောက်ယောက် သမားတော်ခေါ်လိုက်။ မြန်မြန်လုပ်ကြ!” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းမှ စီးကျနေသောသွေးကို တားဆီးရန် အထည်တစ်စကို အသုံးပြုနေခဲ့သောအစောင့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့နောက်လက်တစ်ဖက်သည် နောက်ထပ်အထည်တစ်စကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း အထည်အပိုင်းအစနှစ်ခုစလုံးသည် သွေးများဖြင့် အနီရောင်ဆိုးထားသည်။
သခင်မကြီးသည် သက်ကြီးအမျိုးသမီးအစေခံနှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ရှေ့တံခါးများသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် သတိလစ်နေပြီး သွေးစွန်းနေသော အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သို့မဟုတ် သူမ၏ကြေမွနေသောမြေးသားမက်ကိုပင် မမြင်မီ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး ဆူညံနေသောလူအုပ်ကြီးက သူမကို မေ့လဲသွားစေခဲ့သည်။ သခင်မကြီး၏အစေခံများနှင့် အခြွေအရံများသည် ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စံအိမ်ကိုလွှမ်းခြုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောလေထုကို ထပ်တိုးစေခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းများကိုလွှမ်းခြုံထားသော ရှဲ့မျိုးနွယ်၏မုခ်ဦးသို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ၎င်းအပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ဖြိုဖျက်တော့သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူမ လာခဲ့တုန်းက သူမက အဲဒါကို ဖြိုချပစ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ယခု သူမ၏စကားများကို အကောင်အထည်ဖော်ရမည့်အချိန်ပင်။ သူမသည် အရာကိုဖြိုဖျက်ရန် အတော်လေးအားထုတ်ခဲ့ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုး၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြုတ်ချမသွားမီ မုခ်ဦးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆောင့်နင်းပြီး ကန်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို မုခ်ဦး၏အနီးနားသို့ စီးသွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်က နဂါးအစောင့်များထဲမှတစ်ဦးသည် သူ့ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ဖွဲ့စည်းပုံထိပ်ပေါ်က အလုပ်ရှုပ်နေသောပုံရိပ်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ မသေချာမရေရာစွာ သူက “အဲ-အဲဒါ အရှင်မင်းကြီးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ငါ သူမက ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့တယ်!
“စစ်သေနာပတိချုပ်!” ယိုကွမ့်သည် သူ့အားပေးမှုအလယ်တွင် အော်လိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတင်းကို အလျင်အမြန်အစီရင်ခံလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က ခင်ဗျားကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်လိုက်ပြီး မုခ်ဦး၏အရောင်ခြယ်ထားသောအပိုင်းတစ်ခုသည် ဘုန်း ဟူသောအသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သေးငယ်သောတွင်းတစ်ခုဖန်တီးရင်း အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားခဲ့သည်။
“ဆင်းခဲ့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမူအရာပြလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက အားမော့ကို မေးလိုက်သည်။ “အားမော့။ မင်း ငါ့နန်းတော်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ်နေချင်လား။”
အားမော့သည် ပျော်ရွှင်စွာခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ဆူပွက်နေတာအားလုံးကို ကြည့်ချင်တယ်!”
“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မုခ်ဦးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်သုံးဦးသည် သူတို့၏ဧကရာဇ်သည် ထိုသို့သောအထင်ကြီးစရာကောင်းသောအမြင့်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံတိတ်ဆင်းသက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏အရည်အချင်းများကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အဲလောက်တိတ်ဆိတ်စွာ ဘယ်တော့မှဆင်းသက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အားမော့ကို ရေမစိုနေသောမြေကွက်လပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ရန် ငုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူမ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဒါဆို ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ကြမယ်။ အားမော့။”
အားမော့က “ရှောင်ယောင်း။ ခင်ဗျား ပြန်လာလည်ရမယ်နော်!”
“အင်းအင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တည်ကြည်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သေချာပေါက်ပြန်လာလိမ့်မည်။ သူမသည် အဲဒီအမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘာပျော်ရွှင်မှုမှ မခံစားစေနိုင်ဘူး! လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ စီးသွားပြီး သူမကို လက်တစ်ဖက်ကမ်းလှမ်းရန် ကိုင်းလိုက်သည်။
“တက်၊” သူက ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အရပ်ပုပြီး ပေါ့ပါးသောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူမကို ရှောင်ဟုန်အပေါ်သို့ လွယ်လွယ်ကူကူဆွဲတင်လိုက်သည်။
“အဲဒီဟာကို ဖြိုချရတာ မလွယ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခု အမိုးမရှိတော့သောမုခ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို ရှေ့သို့တိုက်တွန်းရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မင်း အခု မုခ်ဦးကို ဖြိုချလိုက်ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက မနက်ဖြန် ဧကရာဇ်ထံသို့ လျှောက်တင်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က မုခ်ဦးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်လို့ပြောလိမ့်မယ်။ ရှောင်ယောင်း။ မင်းက ဗီလိန်ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ရင် မင်းက ကိုယ့်အိတ်ကပ်ထဲကနေ ပြင်ဆင်စရိတ်တွေ ပေးရလိမ့်မယ်။”
(#‵′)凸, နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါ လုံးဝမတရားဘူး!
***