စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောတယ်၊ မင်း သူတို့ကို ပြန်ပေးရမယ်
Vol. 8 Ch. 114
“ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖြိုချပြီးသွားပြီလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြင်ဆင်စရိတ်တွေအတွက် ကျွန်မ ပေးရမှာလား။ ဖုတ်ကောင်တွေရှိတဲ့ ငါ့ကမ္ဘာကို ပြန်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်!
လိုကျစ်ကွေ့သည် မိုးဒဏ်မှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တတ်နိုင်သလောက် ကာကွယ်ရန် အနည်းငယ်ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ “အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီမုခ်ဦးက အဆက်မပြတ်မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုတွေကြောင့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြိုကျသွားနိုင်ခြေရှိတယ်။”
ပြိုကျသွားတယ်? နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကို သူမ၏လက်ဖဝါးများအတွင်းသို့ တူးဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မှန်တယ်။ ဘာလို့ ကျွန်မက အဲလိုအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ။
“တကယ်တော့ မင်းက အဲဒါကို ညဘက်မှာ ဖြုတ်ချလိုက်ရင် သိပ်ထိရောက်မှုမရှိဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ “ဒါဆို ကျွန်မက အဲဒါကို နေ့အချိန်မှာ ဖြုတ်ချသင့်တာလား။”
“တော်ဝင်အမိန့်တော်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ဖို့အခွင့်အရေးရှာလိုက်။ အမတ်ချုပ်ကြီးကို တော်မုခ်ဦးတစ်ခုနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ရှုတ်ချပြီး ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ဖြိုဖျက်ခိုင်းလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့က “ပြီးတော့ သူတို့ကို သစ်သား။ အုတ်ခဲနဲ့ အုတ်ကြွပ်တွေကို တော်မိသားစုဆီကို မထိမခိုက်ဘဲ ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်။ အဲဒါက သူတို့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေဖို့ သေချာတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသက်ကိုရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံးသုံးလုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်- ခင်ဗျား.. အရမ်း... အဆိပ်ပြင်းတာပဲ!
“မင်း ငါ့စကားလုံးတွေကို မင်းရဲ့ခေါင်းထဲကို ထည့်ပြီးပြီလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မေးစေ့ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ရန် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်သည်။
“ထည့်ပြီးပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမထက် မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ရာမှာ ပိုတော်ပုံရသည်။ သူမသည် သူတို့ကြားက ကြီးမားသောသွေးကြွေးကို ပြန်သတိရသောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်က အနာဂတ်မှာ သူမ၏မျက်နှာကို ဘယ်လိုဖြတ်ရိုက်မည်ကို မနေနိုင်မထိုင်နိုင် တွေးတောမိသည်။
“ဘာလို့ မင်း ထောင်ချန်ကို ရိုက်ခဲ့တာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အတွင်းပိုင်းဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
“သူက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ အစီအစဉ်တွေဆွဲပြီးသားပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်စကားပြောရန် သူမ၏စိတ်ဓာတ်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက အကြံထုတ်ခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ထောင်ချန်က အဲဒါကို အကောင်အထည်ဖော်တော့မှာ။ သူတို့က ချင်ရွှမ်နဲ့ မိန်းကလေးအားရှင်းကို သတ်ဖြတ်ချင်နေကြတာ။”
“အိုး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တိတ်ဆိတ်သွားမီ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ သူမဖခင်၏မကောင်းမှုများအတွက် အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ဖိစီးနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
“လူ့အသက်တွေက တန်ဖိုးမရှိဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ရှေ့က နန်းတော်ကိုမြင်သောအခါ သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ မိုးထဲတွင်ပင် ၎င်းသည် မီးအိမ်များဖြင့် ကောင်းမွန်စွာလင်းထိန်နေခဲ့သည်။
“သူတို့က တန်ဖိုးမမဲ့ပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်နှာ တည်ကြည်နေသည်။ “သူတို့က အများကြီးတန်ဖိုးရှိတယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး သူ သူ့အိပ်မက်ထဲတွင်မြင်ခဲ့သော မျက်လုံးအတွဲတူတူကို မြင်လိုက်ရသည်- ဝိုင်းစက်ပြီး။ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး။ လုံးဝမသိနားမလည်သော။
“စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားက အနာဂတ်မှာ အဲလိုအရာတွေ ပြောလို့မရဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ပုံပျက်နေပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သောအစ်ကိုကြီး မြောက်ပိုင်းဟူတွင် လက်ရှိဒုက္ခရောက်နေသည်ကို တွေးသောအခါ သူမ၏နှလုံးသားသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်မသက်မသာဖြင့် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ခေါင်းကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဘယ်-ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်။ လူတွေက အသက်ရှင်နေဖို့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေရမယ်။ သူတို့က အသက်ရှင်နေမှပဲ မျှော်လင့်ချက်ရှာတွေ့နိုင်မှာ။ သူတို့သေသွားရင် ဘာမှရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။”
“သူတို့က ဝက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ခွေးတွေလိုဘဝမျိုး နေထိုင်နေရင်တောင်လား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ဝက်တွေနဲ့ခွေးတွေက နေနိုင်ရင် ဘာလို့ လူတွေက မနေနိုင်ရမှာလဲ။”
“………..” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။
“ကျွန်တော် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးများကိုဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏စကားလုံးများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်အတွက်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူမကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ လူတွေက ဆက်လက်အသက်ရှင်နေပြီး သူတို့လိုချင်တဲ့ဘဝအတွက် တိုက်ခိုက်ရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် သူတို့က ဘာနောင်တမှမရှိဘဲ သေဆုံးနိုင်လိမ့်မယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကလူတိုင်း ထိုသို့သောယုံကြည်မှုများကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အခက်အခဲများမှ တစ်ဖန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်းနည်းနေတာက အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဘီလူးတွေကိုတိုက်ခိုက်ပြီး လူတွေကိုကယ်တင်တာက ပိုပြီးလေးစားဖွယ်ကောင်းတယ်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် အသံတိတ်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စိုစွတ်နေသောဆံပင်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ သူ့လက်မောင်းများအတွင်းက မိန်းကလေးအပေါ် အကူအညီမဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အခုလောလောဆယ် ဤအရာသည် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် သူမကို မြင်းပေါ်တွင် နန်းတော်တံခါးများအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ မော့မော့တစ်ဦးသည် တံခါးများရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမ နဉ်ရှောင်ယောင်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် အလျင်အမြန် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ထိုနေ့က ဧကရီ၏နန်းဆောင်တွင် မော့မော့နှစ်ဦး ဒုက္ခရောက်ပြီးနောက် ဤမော့မော့သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အမှားငယ်တစ်ခုက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှုံ့ဆော်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မော့မော့ မယ်တော်ကြီးထံမှ လာခဲ့သည်ကို သိလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး။ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်က အမိုးမှာ အပေါက်တစ်ခုရှိနေပါတယ်၊” မော့မော့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများ လည်ပတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမက မယ်တော်ကြီး၏အခန်းများအပေါ်က အမိုးကြွေပြားကို အစားထိုးရန်မေ့သွားခဲ့သည်ကို သတိရသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာ “မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို သူ့အဆောင်အမိုးကို တစ်ညလုံးပြင်ဆင်စေချင်နေတာလား။”
“ဟ..ဟုတ်တယ်၊”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သူက ငါ့ကို အမိုးပေါ်တက်ပြီး သူမအိမ်ကို ပြင်ဆင်စေချင်နေတာလား။ ငါက ဧကရာဇ်ပဲ။ ဟုတ်ပြီလား။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ဦးနဲ့ အမိုးပြင်သမားအဖြစ် အလုပ်နှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်နိုင်လို့လား။”
“……” ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်ရှိလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အဲလိုအရာတစ်ခုမှမရှိပါဘူး။
မော့မော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး။ မိုးရေက မယ်တော်ကြီးရဲ့အကဝတ်စုံသေတ္တာသုံးလုံးကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ကို သူမကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်က ပေးခဲ့တာပါ။ ဒီအကြောင်းကြောင့် မယ်တော်ကြီးက အရမ်းဝမ်းနည်းသွားလို့ မေ့လဲသွားခဲ့ပါတယ်။ တော်ဝင်သမားတော်ဆောင်က ကြည့်ရှုဖို့လူတွေလွှတ်ထားပြီးပါပြီ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ မှားယွင်းစွာကြားခဲ့သည်ဟု သံသယဝင်စပြုနေသည်။ အကဝတ်စုံတွေ? သူမက အကဝတ်စုံသေတ္တာသုံးလုံးအတွက် မေ့လဲသွားခဲ့တာလား။ ဒါက ဟာသတစ်ခုလား။
မော့မော့သည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်နေခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အရှင်မင်းကြီးကြီးက အဲဒီအဝတ်အစားတွေကို မယ်တော်ကြီးအတွက် ကိုယ်တိုင်ဝယ်ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါက သူက မယ်တော်ကြီးအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့အမှတ်တရတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ မယ်တော်ကြီး...”
“တော်ပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ကွေးလိုက်သည်။ “သူက သေသွားတာဖြင့်ကြာပြီ သူမက အချစ်နာကျနေတုန်းပဲလား။ သူ အသက်ရှင်နေတုန်းက သူမ ဘာလုပ်နေခဲ့တာလဲ။”
တခြားလူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး သူတို့ စကားတစ်ခွန်းမျှမကြားသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
“မင်း ငါ့ကိုတကယ်တမ်း ဘာအတွက်ရှာခဲ့တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနည်းငယ်မှင်တက်နေပုံရသောမော့မော့ကို မေးလိုက်သည်။ သူမက အမိုးပြင်သမား သို့မဟုတ် အပ်ချုပ်သမားမဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို သူမက ဘယ်လိုလုပ်များ ကူညီနိုင်မှာလဲ။
မော့မော့က “မယ်တော်ကြီး မေ့လဲသွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးမတို့က အဲဒါကို အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံရမယ်။” မင်းရဲ့အမေအရင်း သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ငါတို့က ကျွန်တွေသက်သက်ပဲ။ ဒါဆို ငါတို့က အဲဒါ ဘယ်တော့မှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ဖုံးကွယ်ထားရမှာလား။ မော့မော့သည် နစ်နာခံစားရရုံသာမက ဒေါသလည်းထွက်နေသည်။ ဘာလို့ သခင်တစ်ယောက်ကို အစေခံရတာ အဲလောက်ခက်ခဲရတာလဲ။
“အိုး။ ဒါဆို အဲဒါကိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မော့မော့ကို သူမ၏ခြေထောက်များပေါ်သို့ ဆွဲထူလိုက်သည်။ “ဒါဆို ပြန်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးကို သူမရဲ့အချစ်ကို အခုဖော်ပြဖို့ နောက်ကျသွားပြီလို့ပြောလိုက်။ သူမကို ဆေးကြောပြီး အရင်ဆုံးအိပ်ရာဝင်ခိုင်းလိုက်။ အဲဒါလေ။ ငါ့ရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်မှာ ဧကရီနဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့က တခြားတစ်ဖက်မှာ အဖော်ပြုပေးဖို့ရှိနေတယ်။ သူ လုံးဝအဆင်ပြေပါတယ်။”
“……” မော့မော့ ဆွံ့အသွားသည်။
“………….” တခြားလူတိုင်းလည်း ဆွံ့အသွားသည်။ ခင်ဗျားက အဲဒီမော့မော့ကို သေဒဏ်ပေးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်ကြီးကိုလား။
“အကဝတ်စုံတွေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အမူအရာသည် သူမ ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားစဉ် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်၊ သူမကိုယ်သူမ တီးတိုးပြောနေသည်။ “ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဘယ်အဝတ်အစားနဲ့မဆို ကလို့မရဘူးလား။ သူမမှာ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့စဉ်းစားပုံရှိတာပဲ။”
တခြားလူတိုင်း အရှင်မင်းကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ မော့မော့သည် တံခါးများဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေခဲ့သည်။ အာ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ ဒီသတင်းစကားကို မယ်တော်ကြီးဆီ ဘယ်လိုပြန်လျှောက်တင်ရမှာလဲလို့
......
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကို အသံကျယ်ကျယ်ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမနန်းဆောင်ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် နှာချေလိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ “သာ့ဖုန်း။ ငါ မင်းကို ပြန်ယူလာခိုင်းခဲ့တဲ့အထုပ်ကြီး ဘယ်မှာလဲ။”
ယင်းဖုန်းသည် ခေါက်ကန့်လန့်ကာတစ်ခုနောက်သို့ ပြေးသွားပြီးနောက် သူသည် ကြီးမားသောထုပ်ပိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အာ့ယာနှင့် ရှောင်ချိုးတို့သည် သူ့နောက်သို့ စေ့စပ်သေချာစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။
“ပုလဲတွေအများကြီးပဲ။ အရှင်မင်းကြီး! ပုလဲတွေအများကြီးပဲ!” အာ့ယာသည် ပျော်ရွှင်စွာ သူမ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“တကယ်လား?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး ထုပ်ပိုးပေါ်ကအထုံးကို ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သေတ္တာတစ်လုံး၏အဖုံးကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ကြောင်မျက်လုံးကျောက်များပြည့်နေသောသေတ္တာတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏တောက်ပမှုသည် သူမကို မျက်စိကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏နောက်ကျောကို တည့်မတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူမ၏တုန်ယင်နေသောလက်သည် ဒုတိယသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤတစ်လုံးသည် ကျောက်စိမ်းများနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းသည် သူမ၏အမြင်အာရုံကို တစ်ဖန်ပြန်လည်မျက်စိကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ “ငါတို့။ ငါတို့ ချမ်းသာသွားပြီ၊” သူမ ထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှေ့သို့ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏အကြောင်းအရာများကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအဖြစ် ငွေလက်မှတ်များထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင်အပုံလိုက် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာများထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲသို့ ပြေးသွားပြီး ငွေလက်မှတ်များကို ရေတွက်စပြုလိုက်သည်၊ သူမ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘယ်လောက်ပိုက်ဆံကောက်ယူခဲ့သည်ကို ကြည့်ရန်ကြိုးစားနေသည်။
နဂါးအစောင့်များသည် အာ့ယာနှင့်သူမ၏ညီနှင့်အတူ ဘဏ္ဍာများပြည့်နေသောသေတ္တာနှစ်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအလုပ်လုပ်လျှင်တောင်မှ ဤမျှလောက်မရရှိနိုင်ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပိုက်ဆံကို ရေတွက်ပြီးနောက် သေတ္တာများသို့ ပြန်လာခဲ့သည်၊ သူမ၏နောက်ကျော တည့်မတ်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာ ဂုဏ်ယူနေသည်။ “အဲဒီမှာ ငွေလက်မှတ်တွေအများကြီးရှိတယ်။ ငါတို့ ထပ်ချမ်းသာသွားပြီ!”
လူတိုင်းသည် အရှင်မင်းကြီးရှေ့တွင် စိတ်ထဲမှ မှောက်လျက်လဲကျသွားကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင်ပင် တောက်ပနေပြီး သူမ၏အလင်းရောင်သည် ထာဝရတည်တံ့နေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြောင်မျက်လုံးတစ်ခုကို ကျပန်းကောက်ယူလိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းကို “သာ့ဖုန်း။ ဒါတွေ ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းရမလဲ။”
ယင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ တကယ်ပဲ ဘာမှမသိခဲ့ပေ။
“ငါတို့ အာ့ယာရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် နည်းနည်းချွေတာကြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အာ့ယာ၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ ၎င်းသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသော အဝါရောင်အငွေ့အသက်ရှိနေဆဲပင်။ “ကျန်တာကို ငါတို့ ပိုက်ဆံအတွက် ရောင်းလို့ရတယ်။”
နဂါးအစောင့်များအားလုံး အာ့ယာနှင့်သူမ၏ဝါရောင်ဆံပင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ အမြော်အမြင်ရှိတယ်။ သူက အာ့ယာရဲ့လက်ထပ်ပွဲကိစ္စတွေကိုတောင် စဉ်းစားနေနှင့်ပြီ။
“အာ့ယာ။ မင်း ရွေးချယ်လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတစ်ဦး၏အငွေ့အသက်များအားလုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ကြိုက်တဲ့ဘာမဆို ယူလိုက်။”
အာ့ယာသည် ဘဏ္ဍာများပြည့်နေသောသေတ္တာနှစ်လုံးကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့ထဲက တစ်ခုစီတိုင်း လှပသည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူတို့ထဲက တစ်ခုခုကိုရွေးချယ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အပိုင်းအစအနည်းငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ကြီးတဲ့ဟာတွေကို ရွေးချယ်လိုက်။ သူတို့က ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။”
ယင်းလေ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ ဒီကြောင်မျက်လုံးကျောက်တွေအားလုံးက အရွယ်အစားတူတူလောက်ပဲရှိပုံရတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထို့နောက် ယင်းဖုန်းကို “ဘယ်တစ်ခုက ပိုတန်ဖိုးရှိလဲ။ ကြောင်မျက်လုံးကျောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်စိမ်းနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေလား။”
ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲကလူများသည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့အဖြစ် ကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ ကြောင်မျက်လုံးများကို ထောက်ခံသူများနှင့် ကျောက်စိမ်းနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများကို ထောက်ခံသူများရှိနေသည်။ သူတို့၏ငြင်းခုံမှုများ ပို၍ကျယ်လောင်ပြီး ပို၍အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ဘယ်ဘက်ကမှ အနိုင်မရနိုင်ခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဂါးအစောင့်အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ထိုးကြိတ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားရသည်။ ဒါက ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ကံကြမ္မာပဲ။ ငါတို့က ဘာက တန်ဖိုးရှိပြီး ဘာက မရှိဘူးဆိုတာကို မပြောနိုင်ဘူး။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတွေမှာ အဲလောက်ဒုက္ခတွေရှိမှာမဟုတ်ဘူး။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ထဲကစာကို ချလိုက်ပြီး စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပြောလိုက်သည်- “ကျွန်တော်တို့ ဒီဟာတွေကို လက်ခံလို့မရဘူး။ သူတို့ကို ပြန်ပေးရမယ်။”
အခန်းထဲတွင် စကားပြောဆိုမှုအားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တောင့်တင်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏လက်ထဲကကြောင်မျက်လုံးသည် သေတ္တာထဲသို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ “ဘာာာ?” အရှင်မင်းကြီးနဉ်က မေးလိုက်သည်။
***