နဉ်ရှောင်ယောင်း၊ မငိုပါနဲ့
Vol. 8 Ch. 115
လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် သူတင်ထားသော စာတစ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒါတွေက ဒေသဆိုင်ရာအရာရှိအမျိုးမျိုးဆီက စာတွေပါ။ သူတို့ပေးခဲ့တဲ့ပိုက်ဆံအကြောင်း။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ထောက်ခံနေတဲ့အရာရှိတွေအကြောင်း။ ဒါမှမဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာတွေ့ဆုံမှုတစ်ခုအတွက် ပေးဆောင်ခဲ့တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေအကြောင်း ပြောထားတယ်။”
“ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာတွေ့ဆုံမှုတစ်ခုအတွက် ပေးဆောင်ခဲ့တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးဆိုတာ ဘာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က လူအချို့နဲ့တွေ့ဆုံနိုင်ဖို့ ပေးဆောင်ခဲ့တဲ့အခကြေးငွေတွေ၊” လိုကျစ်ကွေ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် အင်တာဗျူးကြေးပေါ့၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နားလည်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ကန့်ကွက်နေဆဲပင်၊ “ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ပစ္စည်းတွေ!” သူမသည် သူမ၏ခြေရင်းက သေတ္တာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“စစ်သေနာပတိချုပ်က အမတ်ချုပ်ကြီး ဒေါသထွက်မှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။” ယင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် သူ့ကိုမကြောက်ဘူး။ ခုနက ကျွန်တော် သူ့ခေါင်းကိုတောင် ခွဲခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီအဘိုးကြီး သွေးတွေဖုံးပြီး လဲကျသွာပြီ။”
“……….” ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သူ့ကိုရိုက်နှက်ဖို့ ပြေးသွားခဲ့တာပေါ့။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးကို လက်ဖြင့်ထောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ ထရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “သီးသန့်စကားပြောကြစို့။”
“ခင်ဗျား ဘာပဲပြောပြော အသုံးမဝင်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေရာတွင် ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ “ပိုက်ဆံနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေက ကျွန်တော့်ပိုင်ပဲ!”
“လိမ္မာပါ။ ငါ့စကားကို နားထောင်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်များသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူတို့၏ဧကရာဇ်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို တခြားအခန်းတစ်ခုသို့ ချော့မော့ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး ယင်းဖုန်းကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို သူ့သားအဖြစ် တကယ်ပဲဆက်ဆံနေတာလား။
......
“ငါ တတိယသခင်လေးနဉ်ကို ဖုန်းကျိုးကို ပြန်လွှတ်ခဲ့တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အခန်းအတွင်းသို့ရောက်ရှိသည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့အစီအစဉ်များနှင့် ကောင်လေးအတွက် စီစဉ်မှုများနှင့်အတူ သူ၏လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အစပိုင်းတွင် ခေါင်းမာနေသော်လည်း ဇာတ်ကြောင်းဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် တဖြည်းဖြည်းပို၍ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူမနှင့် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စား၏စံအိမ်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပိုဆိုးသွားစေရန်အတွက် နဉ်ရှောင်လော့ကို သတ်ချင်ခဲ့တာလား။ “အဲဒါ ကျွန်မတို့မျက်နှာတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကိုယ်သူမ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သံသယဖြင့်မေးလိုက်သည်။
“မင်းက မျက်နှာတွေအကြောင်းလည်း ပြောနေတာလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။ “နဉ်ရှောင်လော့ရဲ့မျက်နှာမှာ ဘာမှားနေလို့လဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သူက ကျွန်မနဲ့ အရမ်းတူတယ်လေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်မနဲ့ အတိအကျတူတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီးသားပဲ။ ပြီးတော့ နဉ်ရှောင်လော့က အရန်ပဲ။ ကိစ္စကအဲ့လိုမဟုတ်ဘူးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့က “မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းနဲ့ အတိအကျတူတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား။”
“မှန်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူက အဲ့တစ်ယောက်ကို အရူးတစ်ယောက်အဖြစ်တောင် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကိုသတ်ပစ်ပြီးရင် အဲဒီအရူးကို ကျွန်မနေရာမှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်အောင်လုပ်မှာဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အာဏာက ပြန်အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့၏အမူအရာသည် သူ ရေအောက်တွင်ရှိနေသကဲ့သို့ နိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ့ရင်ဘတ်သည် စိတ်ကျဉ်းကျပ်ပြီး အသက်ရှူမရဖြစ်နေသည်။ “ဒါ။ ဒါက တကယ့်ကိုသတင်းကြီးပဲ။ ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ။” သူက တည်ကြည်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“အမ်?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို အခုပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အကယ်၍ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရိုက်နှက်ပစ်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင် ယင်းဖုန်းက သူ့ကို အခုသတ်ပစ်မလားဟု တွေးတောမိသည်။
“ရှင်...” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်ရှိသောအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသောအခါ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။ “ဒါအားလုံးက အဲလောက်အရေးကြီးလို့လား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမနှင့် ထပ်မံစကားမပြောချင်တော့ပေ။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်နီးကပ်စွာတိုးကပ်သွားပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒီကောင်လေးရဲ့မူလမျက်နှာကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါဆို ဘာကို စိတ်ပူစရာရှိမှာလဲ။”
“မင်း သူ့မျက်နှာကို ပြန်ပြီးပြုပြင်ပေးနိုင်တာလား။”
“ဒါက မျက်နှာပြုပြင်ခွဲစိတ်မှုသက်သက်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာကို အမူအရာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က ဓားတွေသုံးခဲ့တဲ့အတွက် အဲဒါက ခွဲစိတ်မှုအမာရွတ်တွေ ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်။ ကျွန်မက ခွဲစိတ်မှုအမာရွတ်တွေကို သူတို့ရဲ့မူလအခြေအနေရောက်အောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးသရွေ့ အဲဒီကောင်လေးက ကျွန်မနဲ့တူတော့မှာမဟုတ်ဘူး။”
သူမ၏စကားများသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသော်လည်း အဲဒါ တကယ်ပဲဖြစ်နိုင်လို့လား။ လိုကျစ်ကွေ့ မသေချာခဲ့ပေ။
“ကျွန်မက သမားတော်တစ်ယောက်ပါ-- အရမ်း... အရမ်းကောင်းတဲ့သမားတော်တစ်ယောက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကတိတစ်ခုနှင့်အတူ သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လိုက်သည်။ “လူနာက မသေဆုံးသရွေ့ ကျွန်မက ဘယ်လိုရောဂါမျိုးကိုမဆို ကုသပေးနိုင်တယ်!” ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ဖုတ်ကောင်များမရှိသောကြောင့် သူမသည် တကယ်ပဲ ကြွားဝါနေခြင်းမဟုတ်ပေ။
လိုကျစ်ကွေ့၏နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် သူက “ဒါဆို မျက်စိကွယ်တာနဲ့ ခြေလက်ကျိုးခြင်းတွေကကော။”
“ရတာပေါ့!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတ်သားစွာသဘောတူလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရအောင်လပ်လိမ့်မည်! သေချာပေါက် လုပ်ရမယ်!
ဒါက သူ့အစ်ကိုကြီးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်နိုင်မလား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမသည် သူမ၏လက်သည်းများကို သူမ၏လက်ဖဝါးများထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရခဲ့တာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့၏အစ်ကိုကြီးကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာသည် သူ့အတွင်းရေးကိစ္စများ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နာကျင်ဖွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမပြောမချင်း သူမ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နိုင်ရုံသာရှိသည်။ ခင်ဗျားက တခြားလူတွေကို လေးစားရမယ်။ ထိုအချက်ကို သူမကိုယ်သူမ တစ်ဖန်ပြန်အလေးပေးပြောကြားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့အပေါ် မသိနားမလည်သောအမူအရာတစ်ခု ပြလိုက်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့လည်ချောင်း နင်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ငါက စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိနေရုံပါပဲ။”
“အိုး။ ဟားဟား။ ရှင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိနေခဲ့တာပေါ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရိုးရှင်းပြီး စိတ်ပျံ့လွင့်နေသောအပြုံးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။
“ငါ တော်ဝင်အစောင့်တွေကို မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အနီးကပ်ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သောမျက်နှာကို သုတ်ပေးရန်ကူညီလိုက်သည်။ “မင်း ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့နေရာမှာ အဲဒီအရာတွေကို ပြန်လည်နေရာချထားလိုက်ပါ။ ဟုတ်ပြီလား။”
“ကျွန်မ လုပ်ရမှာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မီးပုံးတစ်လုံးကို သူမ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲနိုင်လောက်အောင်အထိ စူလိုက်လေသည်။
“ငါတို့က သူတို့ကို ယာယီအားဖြင့်ပဲ ပြန်ပေးနေတာ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်ကို ချော့မော့လိုက်သည်။
“ငွေက ကျွန်မတို့အိတ်ကပ်တွေထဲမှာမရှိရင် အဲဒါက ကျွန်မတို့ငွေအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမသည် ညတစ်ဝက်လုံး ဘာမှမရလိုက်ဘဲ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရသည်။
မိန်းကလေးတစ်ဦး မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စူနေသောနှုတ်ခမ်းများကို ပြင်ညှိပေးလိုက်သည်။ “ငါ မင်းအတွက် လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ ငွေလက်မှတ်တွေကို ပြန်ရယူပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။”
“ဟမ့်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟမ့်ဟုအသံပြုလိုက်သည်။
“နောက်လရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ငါတို့ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် သွားစားကြမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့က နောက်တစ်ကြိမ်ပြောလိုက်သည်။
တောက်ပနေသောရွှေရောင်ဝါရောင်သမ်းကာ မွှေးကြိုင်ပြီး ကြွပ်ရွသောဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်၏ပုံရိပ်တစ်ခုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏တံတွေးကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ။”
ထို့ကြောင့် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်ကို သူမ၏ရောဂါအားလုံးမှ ကုသပေးခဲ့သည်။
“ဒီနောက်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မဖော်ထုတ်နဲ့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“အင်းအင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့ သဘောတူထားတာမမေ့နဲ့နော်။ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ကြေမွသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့ပွေ့ဖက်မှုက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူးလား။
မတူညီသောစိတ်နှစ်ခု၊ တူညီသောသဘောတူညီမှုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြေချောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ရတနာသေတ္တာများနှင့် ငွေလက်မှတ်ပုံများကို စိုက်ကြည့်ရန်ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသည် သူတို့ကို ယခုမြင်ခဲ့လျှင် သူမသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်လိမ့်မည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် အပြင်ဘက်တွင်စောင့်ကြပ်နေသော ဖန်းထန်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး “တော်ဝင်အစောင့်တွေကို ရှာပြီး နန်းတော်က ထွက်ခွာဖို့ပြင်ဆင်လိုက်။”
ဖန်းထန်သည် သဘောပေါက်ကြောင်းပြန်ဖြေပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်းကို “မင်း မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားကို သွားတဲ့ခရီးအတွက် အရှင်မင်းကြီးကို စောင့်ကြပ်ဖို့ လူနည်းနည်း ခေါ်သွားလိုက်။”
ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးတော့မှာ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငုံ့ချလိုက်ပြီး အာ့ယာကို “အာ့ယာ။ ငါ မင်းအတွက် နောက်တစ်ကြိမ်မှ စုဆောင်းပေးတော့မယ်။ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ ဒီပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်ပေးရမယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” အာ့ယာက မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သေတ္တာနှစ်လုံးကို အနည်းငယ်စိတ်သောကဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က မကောင်းတဲ့လူတွေကို အရင်ဆုံးအနိုင်ယူရမှာမို့လို့ပဲ။ အာ့ယာ... ဟင်း... နည်းနည်းဖြည်းဖြည်းချင်းကြီးပြင်းပါ။ မင်း အရမ်းမြန်မြန်ကြီးပြင်းခဲ့ရင် ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအတွက် ပေးစရာပိုက်ဆံရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အခုလောလောဆယ် မင်းရဲ့အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းဆင်းရဲနေတယ်။”
ဒါက တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသောအကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အာ့ယာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သောကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး။ အာ့ယာ ဘယ်သူနဲ့မှလက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ ရှောင်ချိုးအတွက် ဇနီးတစ်ဦးရှာဖို့ပဲ ပိုက်ဆံစုကြစို့လေ။ ရှောင်ချိုးက ကျွန်မထက်တောင် ပိုဖြည်းဖြည်းချင်းကြီးပြင်းတယ်။”
“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အမြော်အမြင်လည်း ရှိသေးတာပဲ။
မှန်တယ်။ ရှောင်ချိုးကလည်း မိသားစုတစ်ခုစတင်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုအပ်တယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများကိုပွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကိုယ်သူပြောလိုက်သည်၊ နဉ်ရှောင်ယောင်း၊ မငိုနဲ့။ မင်းက အာ့ယာနဲ့ ရှောင်ချိုးတို့ ကြီးပြင်းမလာခင်မှာ မင်း ချမ်းသာလာအောင် သေချာလုပ်ရမယ်!
မြင်ကွင်းကိုကြည့်နေသောတခြားလူတိုင်းသည် အရှင်မင်းကြီးသည် တစ်စုံတစ်ရာသောထူးဆန်းသောအကြောင်းပြချက်အတွက် သူရဲကောင်းဆန်စွာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်နေပုံရသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည်တော့ နောက်ထပ်မခံနိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် ပြဿနာဖြစ်သွားကြောင်းသတင်းရရှိပြီးနောက် တတိယသား ရှဲ့အန်းရှီသည် ကျောက်တောင်တန်းဖွဲ့စည်းမှုမှ မီးခိုးနှင့်မီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အတင်းအကျပ်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူ့လူများနှင့်အတူ မြင်းများပေါ်တွင် အလျင်အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ် တော်ဝင်အစောင့်တပ်စုတစ်စုသည် ရုတ်တရက် သူတို့၏လမ်းကို ကန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် နောက်တံခါးကိုသာမက နောက်လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကိုပါ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ နေထိုင်သူအချို့သည် လှုပ်ရှားသံကိုကြားပြီး သူတို့၏တံခါးများကိုဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အစောင့်များ၏ ကြမ်းတမ်းသောအော်ဟစ်သံများကြောင့် သူတို့၏အိမ်များထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
“လိုကျစ်ကွေ့” ရှဲ့အန်းရှီသည် လမ်းကိုပိတ်ဆို့ထားသောလူကို မှတ်မိသောအခါ သူ့မျက်နှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ သူသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ “လိုကျစ်ကွေ့၊ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!” ဖန်းထန်သည် ရှဲ့အန်းရှီကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထိုးပြလိုက်သည်။ “မင်းက စစ်မတ်ရေးရာဌာနရဲ့ဒုတိယအကြီးအကဲသက်သက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို နာမည်နဲ့တပ်ပြီး ခေါ်ဝံ့သေးတာလား။”
ရှဲ့အန်းရှီသည် ဖန်းထန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မင်းကကော ဘာကောင်လဲ။”
“ဝင်ပြီး ရှာဖွေလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တော်ဝင်အစောင့်များကို အမိန့်ပေးရင်း ဖန်းထန်ကို တိတ်ဆိတ်နေရန် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်။ တော်ဝင်အစောင့်များသည် သူတို့၏မြင်းများပေါ်မှဆင်းသက်လိုက်ပြီး စံအိမ်၏တံခါးများကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏လူများက သူတို့ကို အပြင်တွင်ဟန့်တားရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“လိုကျစ်ကွေ့၊ မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ရှဲ့အန်းရှီသည် ဒေါသတကြီးမေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့အန်းရှီကိုပင်မကြည့်ဘဲ သူ့မြင်းပေါ်မှဆင်းသက်လိုက်ပြီး တံခါးများဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဖန်းထန်နှင့် ကျန်သူများသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် လူသားဒိုင်းများကဲ့သို့ စုရုံးနေကြသည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ လိုက်ဖမ်းရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။ လျှို့ဝှက်စွာ သူသည် မြေအောက်ခန်းမသတင်းသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်ဟု လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ အောက်မှာရှိတဲ့လူတိုင်း သေဆုံးပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျသွားခဲ့သည်။
......
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကြီးမားသောအထုပ်အပိုးကို မီးအိမ်မရှိသောစာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ခလုတ်ကိုဖိလိုက်ကာ လျှို့ဝှက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သေတ္တာများ၊ စာများနှင့် ငွေလက်မှတ်အားလုံးကို သူတို့၏မူလနေရာများသို့ ပြန်လည်နေရာချထားလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်နှမြောစရာကောင်းလိုက်လဲ၊” ယိုသန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သော ယိုကွမ့်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဘယ်လောက်နှမြောစရာကောင်းလိုက်လဲ။ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးကနေကို နာကျင်နေပြီ။”
ယိုသန်းက “ယိုသန်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့စကားလုံးတွေကို နားမလည်ဘူး။”
ယိုကွမ့်သည် လှည့်ပြီး အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “မင်း နားလည်ခဲ့လား၊ ရှောင်ယောင်း။”
“စစ်သေနာပတိချုပ်ဆိုလိုခဲ့တာက ငါတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးကို နဉ်ရှောင်လော့ သေဆုံးသွားပြီလို့ ထင်မြင်စေရမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လျှို့ဝှက်ခန်းကိုပိတ်လိုက်ပြီး ခလုတ်ကိုဖုံးကွယ်ထားသောနေရာကို မလိုလားစွာ ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်သည်။ သူမ၏အသိစိတ်သည် နာကျင်ကာ တုန်ရီနေခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။” ယိုကွမ့်သည် နားမလည်သေးပေ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်က ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်က နဉ်ရှောင်လော့ရဲ့အတုအယောင်သေဆုံးမှုအပေါ် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ရန်ဖြစ်တာကို မြင်ချင်လို့ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ ထွက်လျှောက်သွားစဉ် သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒါကို ‘ပရိယာယ်ကို ပရိယာယ်ဖြင့် တန်ပြန်ခြင်း’ လို့ခေါ်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့၊” ယိုသန်းသည် ခြေသည်းတစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားက အစကတည်းက အမတ်ချုပ်ကြီးဆီက အမိန့်တွေယူခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အမတ်ချုပ်ကြီးက နဉ်ရှောင်လော့ရဲ့သေဆုံးခြင်းအပြစ်ကို မင်းအပေါ် ပုံချချင်ခဲ့တယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ မကောင်းတဲ့ကြောင်တစ်ကောင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဦးနှောက်တွေကို ကိုက်စားသွားခဲ့တာလား။”
မကောင်းတဲ့ကြောင်တစ်ကောင်က ဦးနှောက်တွေကို ကိုက်စားတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကြွက်များထံမှ စကားစုအသစ်တစ်ခုကို သင်ယူခဲ့သည်။
“မှန်တယ်၊” ယိုကွမ့်သည် အရာအားလုံး ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ မျိုးစေ့ချဖို့ အဲလောက်အထိသွားဖို့မလိုပါဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါလည်း စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အဲဒီကိစ္စအားလုံးက ငါ့မျက်နှာကြောင့်ဆိုပြီးပြောခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကိုမယုံကြည်ခဲ့ဘူး။”
ယိုကွမ့်က “ဒါပေမဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ မင်းနဲ့တူတဲ့တစ်ယောက်ယောက် ရှိနှင့်ပြီးသားမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူက နဉ်ရှောင်လော့ကို အစကတည်းက လိုအပ်ခဲ့တာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သူက တခြားကောင်လေးက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သေဆုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့လို့ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက အရန်တစ်ခုထားခဲ့တာများလား။”
ယိုသန်းက “ဒါဆို၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက အကယ်၍ သူက မင်းအတွက် အစားထိုးအဖြစ်အသုံးပြုခဲ့ရင် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားက သူ့သားကို မှတ်မိလိမ့်မှာကို စိုးရိမ်ပူပန်သင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း စဉ်းစားရင်း အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ငုံ့ချလိုက်သည်။ “အဲဒါ မှန်တယ်။” ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားက အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘယ်လောက်ပဲသစ္စာရှိနေပါစေ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် အစားထိုးအဖြစ်လုပ်ခံရလျှင် သူက နဉ်ရှောင်လော့ကို မှတ်မိနိုင်ဦးမှာပဲ။ မျက်နှာတွေကို အဲလောက်လွယ်လွယ်ကူကူမေ့လို့မရဘူး။
ယိုကွမ့်က “အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ တခြားအကြံအစည်တစ်ခုရှိရမယ်!”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြွက်နှစ်ကောင်ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းခံလိုက်သည်။
ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့တွင် အဲဒါအတွက် အဖြေမရှိခဲ့ပေ။ ယိုကွမ့်က “ရှောင်ယောင်း၊ မင်းတို့လူသားတွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ အဲဒီလူသားတွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ ငါတောင်မှ သူတို့ကို နားမလည်နိုင်ဘူး။”
.......
လက်ရှိတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းပြောခဲ့သော လူလုပ်ကျောက်တောင်တန်း၏အောက်ခြေတွင် ရပ်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးထဲတွင်ရပ်နေစဉ် သူသည် ထိုဖွဲ့စည်းမှုသည် ကျန်းနန်ရေကန်ကျောက်တုံးများ၏ပုံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ကျောက်တောင်တန်းဥမင်လိုဏ်ခေါင်းများကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်ဟုယူဆရသောမီး၏ မြင်သာသောခြေရာများမရှိခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် ရှဲ့အန်းရှီသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဖန်းထန် ကျောက်တောင်တန်းဖွဲ့စည်းမှု၏ဂူထဲက ကျောက်တံခါးမှဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို “မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ခုနက မီးလောင်မှုတစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ အကယ်၍ စစ်သေနာပတိချုပ်က မီးတောက်များကိုငြှိမ်းသတ်ဖို့လာခဲ့ရင် ခင်ဗျား နည်းနည်းနောက်ကျသွားပြီလို့ပဲပြောရတော့မယ်”
***