ယန်ဟုန်၊ ပန်းပွင့်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေး

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့အန်းရှီကိုပင်မကြည့်ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ “သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်။”

တော်ဝင်အစောင့်အနည်းငယ်သည် ရှဲ့အန်းရှီကိုဖမ်းဆုပ်ရန် ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်၊ သူ ဒေါသတကြီး “လိုကျစ်ကွေ့။ မင်းအရမ်းမလွန်လာနဲ့!”

အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရှဲ့အန်းရှီကိုကာကွယ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ထိုလူကို ထိုးလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များသည် သူတို့၏တတိယသခင်လေး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့သည် လက်တုံ့ပြန်ရန် ရှေ့သို့ဝင်တိုက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ တော်ဝင်အစောင့်များသည် အရှင်မင်းကြီးကို သူတို့၏ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ်ရှိနေသောကြောင့် သူတို့သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏လူများကို မကြောက်ကြပေ။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် တိုက်ပွဲအစစ်အမှန်တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ နဉ်ရှောင်လော့နှင့်အတူ ပုန်းအောင်းခဲ့သောနံရံပေါ်ကနေရာကိုရှာဖွေပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ယင်းဖုန်းနှင့်အတူ တစ်ဖန်ပြန်လည်နားနေခဲ့သည်။ တခြားနဂါးအစောင့်များသည် နံရံကိုယ်တိုင်ပေါ်တွင် နေရာမကျန်တော့သောကြောင့် သစ်ပင်များထဲတွင် တိုက်ရိုက်နားနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပွားသည်ကိုမြင်သောအခါ အတော်လေးစိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမကို ပုန်းအောင်းနေရန်ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသောအခါ သူမသည် တိုက်ပွဲတွင်ပါဝင်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏အမူအရာသည် သူတို့တိုက်ခိုက်နေစဉ်တွင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သူသည် ဖန်းထန် ကျောက်တောင်တန်းဖွဲ့စည်းမှုမှ ထွက်ပြေးလာသည်ကိုမြင်ပြီး သူ့ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် “ဘယ်လိုနေလဲ။”

ဖန်းထန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျောက်တံခါးက လုံးဝမည်းခြောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မပူတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မီးက အတွင်းမှာ ငြိမ်းသွားလောက်ပြီ။”

“ဖွင့်လိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် ခေါင်းညိတ်ရင်း သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လူများကိုခေါ်ဆောင်ကာ ကျောက်တောင်တန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက မီးငြိမ်းပြီးနောက် အနီရောင်မီးခိုးရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ကျန်သူများအားလုံး ထိုဖော်ပြချက်နှင့် ရင်းနှီးကြသည်။ ထိုသို့သောအဆိပ်ငွေ့ကို များသောအားဖြင့် ၎င်း၏သားကောင်များ၏အရေပြားများကို ပုပ်သိုးစေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် အဆိပ်ပါသောရေနံဆီသည် မီးတောက်များနှင့်အတူ ငြိမ်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဆိပ်သည်လည်း ပြန့်ကျဲသွားပြီး ဧရိယာကို ဝင်ရောက်ရန်လုံခြုံစေသည်။ ဖန်းထန်နှင့်သူ့လူများသည် ကျောက်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်စဉ်တွင် တော်ဝင်အစောင့်များသည် ရှဲ့အန်းရှီနှင့်သူ့လူများကို ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရိုက်နှက်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။

“မီးရော မီးခိုးရောမရှိဘူး၊” ဖန်းထန်သည် မြေအောက်ခန်း၏ဝင်ပေါက်တွင်ရပ်နေရင်း အော်လိုက်သည်။

“ဝင်သွား၊” လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် ရေစွတ်ထားသောလက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သူ့မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လူများကို အတွင်းသို့ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

“သတင်း ပြန်ပို့လိုက်၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် ခြံဝင်းတံခါးများအပြင်ဘက်က သူ့အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ငါ့အဖေက သတိလစ်နေတုန်းပဲဆိုရင် စံအိမ်ကကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရှာလိုက်။”

အစောင့်သည် အမိန့်များကိုလက်ခံလိုက်ပြီး သူ့လမ်းကိုပိတ်ဆို့ထားသောလူများကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်း၏တခြားအစောင့်များထဲမှတစ်ဦးသည် ရှဲ့အန်းရှီ လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်သည်ကို သတိပြုမိပြီး နောက်လမ်းကြားသည် တော်ဝင်အစောင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် မည်သူမဆို ခြံဝင်းမှထွက်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ့ကိုသတိပေးချင်ခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီ၏အရုပ်ဆိုးသောအသားအရေကိုမြင်ပြီးနောက် သူသည် လောလောဆယ် တိတ်ဆိတ်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေအောက်ခန်းထဲကလူများသည် အလောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ယူဆောင်လာနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦး နောက်ထပ်လူတစ်ဦးကို အလောင်းပုံသို့သယ်ဆောင်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းပိုများလာသောအပုံပေါ်သို့ ထပ်ထည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏မျိုးရိုးဗီဇအရမြှင့်တင်ထားသောအမြင်အာရုံကြောင့် သူမသည် ဤနောက်ရောက်လာသည့် ခန္ဓာကိုယ်အသစ်သည်လည်း အလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောနိုင်သည်။

“အဲဒါက နဉ်ရှောင်လော့ရဲ့အစောင့်တွေရဲ့အလောင်းတွေပါတဲ့ရထားရဲ့မောင်းသူဖြစ်ရမယ်၊” ယင်းဖုန်းသည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကပဲ။”

ဖန်းထန်သည် မြေအောက်ခန်းမှ နောက်ဆုံးထွက်လာလူဖြစ်သည်။ သူသည် ဝင်ပေါက်တွင်ရပ်နေပြီး အော်လိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ အတွင်းမှာ နောက်ထပ်အလောင်းတွေမရှိတော့ဘူး။” တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြံဝင်း၏ဝင်ပေါက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဝင်သွား!” တော်ဝင်အစောင့်တစ်ဦးသည် ရှဲ့အန်းရှီကို ကြမ်းတမ်းစွာတွန်းလိုက်သည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရှဲ့အန်းရှီသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ သူ့ရှေ့ကအလောင်းပုံကိုမြင်သောအခါ သူသည် အလောင်းပုံကို အလျင်အမြန်ရေတွက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏အရင်ကမှတ်တမ်းတင်ထားသောနံပါတ်နှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် သူသည် သူ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ မူလက အစီအစဉ်မှာ မနက်ဖြန် ကျောက်တံခါးများကိုဖွင့်ပြီး သူ့ဖခင်ကို အလောင်းများကို ရေတွက်ခိုင်းရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့၏ရောက်ရှိလာမှုသည် သူတို့၏အစီအစဉ်များကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က ဒီအလောင်းတွေကိုမြင်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ သူတို့က အဆိပ်ငွေ့ကြောင့် မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိတော့အောင် ပုံပျက်နေခဲ့ပြီ။ အလောင်းတွေက သူ့အတွက် လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အလောင်းများသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး မျက်နှာမော့လျက်လဲလျောင်းနေသောအလောင်းအနည်းငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးတွင် ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းရှိပြီး ၎င်းသည် အသက်ရှူကျပ်ခြင်းကြောင့်သေဆုံးခြင်း၏လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များနှင့်မျက်နှာများသည် အလားတူ အနာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ မြေအောက်ခန်းကို ဘာအတွက်သုံးခဲ့တာလဲ။” ဖန်းထန်သည် ရှဲ့အန်းရှီကို အော်လိုက်သည်။

“သိုလှောင်မှု၊” ရှဲ့အန်းရှီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုထိုးနှက်ချင်စိတ်ကို တိုက်ဖျက်လိုက်သည်။ သိုလှောင်မှု? ဒီလူယုတ်မာကောင်က ငါ့ကို မျောက်တစ်ကောင်လို ဆက်ဆံနေတာလား။

“အလောင်းတွေကို ယူသွားလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာအမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အလောင်းတွေကို ခွဲစိတ်စစ်ဆေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလိုက်။”

“လိုကျစ်ကွေ့၊ ဒါတွေက ငါတို့အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်ရဲ့လူတွေပဲ၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် သူ့အသံကိုမြှင့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့အန်းရှီဘက်သို့ လျှောက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် တခြားလူထက် အများကြီးပိုမြင့်ပြီး သူ့ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ကာ ရှဲ့အန်းရှီ၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ခုနက မင်းက ဖန်းထန်ကို သူက ဘာကောင်လဲလို့မေးခဲ့တယ်။ အခု ငါက မင်းကိုပြန်မေးမယ်-- မင်းကရော မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်လို့ထင်နေတာလဲ။”

ရှဲ့အန်းရှီ၏အမူအရာသည် ဒေါသနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုကြားတွင် ယိမ်းယိုင်နေခဲ့သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းကိုဖြေရင်း သူ့ကို ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တော်ဝင်အစောင့်အတွဲများသည် အလောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သယ်ဆောင်သွားရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ နံရံပေါ်တွင်နားနေသော ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်တို့လည်း ထွက်ခွာသင့်သလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သာ့ဖုန်း။ ခင်ဗျားက အဲဒီလူယုတ်မာရှဲ့အန်းရှီက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုခံပြီးရင် ငိုလိမ့်မယ်လို့ထင်လား။”

“……….” ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

လိုကျစ်ကွေ့၏အုပ်စုသည် သူတို့ရောက်ရှိလာတုန်းကအတိုင်း လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ယင်းဖုန်းတို့တွင် ကြည့်ရှုရန်ပြပွဲမရှိတော့ပေ။ သူတို့လည်း ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ပန်းပွင့်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသောမိန်းမငယ်တစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှဲ့အန်းရှီကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျက်ရည်များကျလာခဲ့သည်။

“တတိယသခင်လေး။ အဲဒီစစ်သားတွေက ကျွန်မကို သေမတတ်ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့တယ်!”

“သူက ဘယ်သူလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်ငုံ့ချလိုက်သည်။

“သူက ကောင်းတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လိုမပေါ်ဘူး၊” ယင်းဖုန်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ယန်ဟုန်၊” ရှဲ့အန်းရှီ စကားပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤနာမည်ကိုကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီး ယင်းဖုန်းကို “ယန်ဟုန်။ အဲဒါ ရှဲ့လိုင်ပေါင်ရဲ့ချစ်သူပဲ။”

ယင်းဖုန်းက “ရှဲ့လိုင်ပေါင်လိုအစေခံချုပ်တစ်ယောက်တောင်မှ သူ့ကိုယ်ပိုင်ထိန်းသိမ်းထားတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ရှိနေတာလား။”

“သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်လေ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခါးသီးစွာပြောလိုက်သည်။ “ငါ့လိုမဟုတ်ဘူး!” ငါ့မှာရှိခဲ့တာတွေကိုတောင် ငါ ပြန်ပေးခဲ့ရတယ်!

ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးယင်းဖုန်းတွင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရှင်မင်းကြီးကို နှစ်သိမ့်ရန်နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

ယန်ဟုန်သည် ရှဲ့အန်းရှီ၏ရှေ့တွင်ရပ်နေရင်း သူမ၏မျက်ရည်များကိုသုတ်လိုက်ပြီး သူမ ဘယ်လောက်ကြောက်လန့်ခဲ့သည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာပြောပြနေခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် သူ့ထီးအောက်တွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏စကားများကို နားထောင်ရန် စိတ်ရှည်မှုပင်ရှိနေခဲ့သည်။

“ဖွီ၊” နဂါးအစောင့်များထဲမှတစ်ဦး တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ “အရှက်ကိုမရှိဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါ တကယ်ပဲ အရှက်မရှိဘူး။ အဲဒီလူယုတ်မာက ရှဲ့လိုင်ပေါင်ရဲ့မိန်းမကိုတောင် ခိုးယူချင်နေသေးတယ်!”

နဂါးအစောင့်များအားလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ရှဲ့အန်းရှီ၏အရှက်မရှိမှုကို ကျိန်ဆဲရာတွင် ပါဝင်လိုက်ကြသော်လည်း ယင်းဖုန်းသည် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုရှိသောအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်က မိုးရေများကိုသုတ်ပြီးနောက် သူက “အရှင်မင်းကြီး။ ရှဲ့အန်းရှီက အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကြားက ဆက်ဆံရေးအကြောင်း သိလောက်တယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုတဲ့အချက်က ရှဲ့အန်းရှီကို အဲဒီအမျိုးသမီးရှေ့မှာ သူ့မာနတွေကို ဘေးဖယ်ထားစေဖို့ လုံလောက်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ သူမ ယန်ဟုန်နှင့် ရှဲ့အန်းရှီကို ကြည့်လေလေ သူတို့ ပို၍အရုပ်ဆိုးပုံရလေလေဖြစ်သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် သူ့မျက်လုံးများကို ယန်ဟုန်၏ရင်ဘတ်မှ တစ်ချိန်လုံးမခွာခဲ့ပေ။ ယန်ဟုန်ကိုယ်တိုင်အတွက်ဆိုလျှင်... နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ အဲလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားရှိတာက ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုပဲ!

“သူ့မျက်လုံးတွေက အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ လုံးဝစွဲမြဲနေတယ်၊” နဂါးအစောင့်များထဲမှတစ်ဦးက သတိပြုမိလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ ဒီကျွန်တော်မျိုးက ရှဲ့သခင်လေးက သူကိုယ်တိုင်ထိတွေ့ဖို့ နီးကပ်နေပြီလို့ခံစားရတယ်။”

“ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာလို့ အခု ဂုဏ်သတင်းကို ထုတ်ပြောရတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများသည် ကခုန်နေသည်။ “ပြောပါဦး ကောင်လေးတို့။ အကယ်၍ ရှဲ့အန်းရှီနဲ့ ရှဲ့လိုင်ပေါင်ရဲ့ချစ်သူကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် အဲဒီလူယုတ်မာက တံတွေးခွက်ထဲပကလက်မြုပ်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။”

“…………” နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက နေ့အချိန်တွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အကြီးဆုံးသားကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက သူတို့၏တတိယသားကိုပါ ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။

ယင်းဖုန်းက “အရှင်မင်းကြီး။ ခင်ဗျားက သူတို့ကို ဆေးခတ်တော့မှာလား။”

“………..” နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ခင်ဗျားက အဲလောက်ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြစ်နေတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ခေါင်းဆောင်တပ်မှူး။

“ငါ့မှာ ဆေးတစ်ခုမှမရှိဘူးလေ။ အာ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သာ့ဖုန်း မင်းက အဲဒီ ‘ဟဲဟဲဟဲ’ ဆေးတွေကို မင်းအပေါ်မှာ အချိန်ပြည့်သယ်ဆောင်ထားတာလား။”

နဂါးအစောင့်များသည် ‘ဟဲဟဲဟဲ’ ဆေးဟုခေါ်သောအရာတစ်ခုခုကို ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သွားပြီလေ။ ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ချက်ချင်းသိသွားခဲ့တယ်!

ယင်းဖုန်း၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး သူသည် ပြင်းထန်စွာခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မှာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အဲလိုဆေးမျိုးမရှိပါဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်သည်။ “မင်းမှာ ရှိခဲ့ရင်တောင်မှ ငါက အဲဒါကို ရှဲ့အန်းရှီကို ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ ငါတို့က သူ့ရည်မှန်းချက်တွေကို ပြီးမြောက်အောင်ကူညီပေးရမှာလဲ။”

အဲဒါ တကယ်ပဲ သူ့ရည်မှန်းချက်လား။ နဂါးအစောင့်များအားလုံး ထိုအရာတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံမှ အုတ်ခဲတစ်တုံးကိုတူးထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ချိုးဖဲ့လိုက်ပြီးနောက် နဂါးအစောင့်များကို “ဒါကို ကြည့်ထား။”

ယင်းဖုန်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့အန်းရှီ၏ခေါင်းကိုလည်း ခွဲလို့မရဘူးလို့ ဘယ်တော့မှမပြောခဲ့ဘူး။ ထို့ကြောင့် သူလုပ်ခဲ့သမျှမှာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ထဲက အုတ်ခဲအပိုင်းအစကို စိုက်ကြည့်နေပြီး “အဲဒါ နည်းနည်းသေးလွန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲက အုတ်ခဲတုံးကို ပစ်လိုက်စဉ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ပစ်မှတ်နှင့်ထိတွေ့မီ လေထဲတွင် ဝှီးခနဲအသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယန်ဟုန်သည် သူမ၏ဘယ်ဘက်ဒူးနောက်တွင် ရုတ်တရက်နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီးနောက် သူမ၏ခြေထောက်သည် အလိုအလျောက်ရှေ့သို့ကွေးသွားခဲ့သည်။

“အဲဒါကို ငါတို့က အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်မှုလို့ခေါ်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ဟုန်၏ခြေထောက် ကွေးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ရှေ့သို့လည်း ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် သူမ ပြုတ်ကျသွားစဉ် သူမကိုဖမ်းဆုပ်ရန် အလိုအလျောက်လက်လှမ်းလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွေ့ဖက်ခြင်းတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အရှက်မရှိဘူး!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နံရံပေါ်ကနေရာမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက်လာနေတယ်!” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတိထားစွာ နောက်သို့ဆွဲလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ သတိထားပါ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မြှင့်တင်ထားသောအကြားအာရုံကြောင့် ဥယျာဉ်သို့လာနေသောခြေသံကို ကြာရှည်စွာကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လူများများ သူတို့ကို မြင်သွားလေ ကောင်းလေဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် ဦးထုပ်များနှင့်သံချပ်ကာများဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီးနှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းသည် ထိုအတွဲကို မှတ်မိပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “ဒါက မြို့တော်က ဘယ်ဘက်တပ်စခန်းက လော့ညီအစ်ကိုတွေပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို မသိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယင်းဖုန်း၏အမူအရာသည် ထူးဆန်းသောအကြည့်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းက “ရှဲ့အန်းရှီရဲ့ဇနီး သခင်မလော်က သူတို့ရဲ့ညီမငယ်လေးပဲ။”

ညီမငယ်လေး? နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် ဟသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမက တစ်ဖန်ပြန်လည်မစဉ်းစားနိုင်သောအရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

“ရှဲ့အန်းရှီ?!” စစ်သူကြီးများထဲမှတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ဝင်ရောက်ပြီး ရှဲ့အန်းရှီ ယန်ဟုန်ကို ပွေ့ဖက်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်အခြေအနေပျက်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီ၏နာမည်ကို အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူသည် ထိုစုံတွဲဘက်သို့ စတင်ဝင်တိုက်လေသည်။

ရှဲ့အန်းရှီသည် အလျင်အမြန် ယန်ဟုန်ကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ယင်းဖုန်း၏သူမကိုတားဆီးရန်ကြိုးစားမှုများကြားမှ ရှေ့သို့ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် ယန်ဟုန်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာတွန်းထုတ်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်လဲကျသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယန်ဟုန်၏ဘေးတွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရွှံ့ရေအချို့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမက “သခင်မ? သခင်မ?”

“သခင်မ?” ရှဲ့အန်းရှီ၏ညီအစ်ကိုမက်နှစ်ဦးသည် ရှဲ့အန်းရှီကို စိုက်ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်၊ “တတိယသခင်လေး။ ခင်ဗျား သခင်မကို ဒီလိုမျိုးဘယ်လိုလုပ်ဆက်ဆံနိုင်ရတာလဲ။”

အမတ်ချုပ်ကြီး၏လူများအားလုံးသည် ရုတ်တရက်အဖြစ်အပျက်များ၏ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အငိုက်မိသွားခဲ့ကြသည်။ ဒီရွှံ့မျက်နှာကောင်လေး ဘယ်ကနေလာခဲ့တာလဲ။ မဟုတ်ဘူး ခဏနေဦး-- ယန်ဟုန်က ဘယ်တုန်းက ‘သခင်မ’ ဆိုသည့်တရားဝင်အဆင့်အတန်းရှိတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။

ယန်ဟုန်သည် သူမ၏သတိပြန်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခါးဘေးကို အလွန်ပြင်းထန်စွာညှစ်လိုက်ရာ သူမသည် နာကျင်မှုကြောင့် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။

“မင်း...မင်းဘယ်သူလဲ။” ရှဲ့အန်းရှီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

“အာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “တတိယသခင်လေး၊ ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော့်ကို သခင်မကို အစေခံဖို့လွှတ်ခဲ့တာလေ။”

သူက သူ့ထိန်းသိမ်းထားတဲ့မိန်းမကို အထူးစောင့်ဆိုင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတောင် လွှတ်ခဲ့သေးတာလား။ လော့ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏လက်များကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ရှဲ့အန်းရှီ၏မျက်နှာကို ရိုက်နှက်လိုက်ကြသည်။ ငါတို့လော်မျိုးနွယ်က ငါတို့သမီးတွေကို သခင်မချင်လို ကံကြမ္မာတူတူမျိုး ဘယ်တော့မှခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး!

လိုကျစ်ကွေ့သည် မြို့တော်၏တပ်စခန်းများက သူတို့၏စစ်သားများကို အိမ်သို့ပို့ဆောင်နေကြောင်းသတင်းကြားသောအခါ သူသည် သူ့လူများနှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ခြံဝင်းသို့ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် လော့ရွေ့က ရှဲ့အန်းရှီကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လန့်သွားပြီးနောက် သူသည် ဘေးတွင်ငုံ့ချနေသော မိန်းကလေးနဉ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်ပဲ မဟုတ်လား။ မင်း တစ်ခုခုထပ်လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်!

***