အဘိုးကြီးဘေးမှာ ပုန်းနေတဲ့ ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်

"အဖေ အဲဒီမြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဘယ်လိုလူစားမျိုးတွေ ချုပ်နှောင်ခံထားရတာလဲ။” ရှဲ့အန်းရှီက မေးလိုက်သည်။ သူ့ဖခင်သည် လူများကို အဆိပ်ငွေ့ဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီး ပုံပျက်အောင်လုပ်ရန် အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲစွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီး လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြံဝင်းကို ရှာဖွေရာတွင် ဆူဆူပူပူဖြစ်အောင်ပင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီက အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူက တစ်ခုခုလွဲနေသည်ကို ပြောနိုင်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မျက်လုံးများပိတ်လျက် သူ့ကုလားထိုင်ထဲသို့ နောက်သို့မှီလိုက်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ အဖေ့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။” ရှဲ့အန်းရှီက နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အရှင်မင်းကြီး၏လက်ထဲတွင် နံရံတစ်ချပ်ကို ဆွဲဖြဲနိုင်လောက်အောင် ခွန်အားကိုသာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။ သို့သော် တရားခံသည် နဉ်ယွီဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အရေးမကြီးပေ။ သူက မကြာမီသေဆုံးရန်သတ်မှတ်ထားသောလူတစ်ဦး၏ကံကြမ္မာကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။

“စံအိမ်ထဲမှာ သူလျှိုတွေရှိတယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မျက်လုံးများပိတ်လျက် စကားပြောလိုက်သည်။ “ငါ သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။” အဲလိုဆိုရင် တတိယသခင်လေးရှဲ့က ပို၍ပင်ကံဆိုးလိမ့်မည်။

“ငါတို့ စံအိမ်ထဲကလူအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ရတော့မှာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် သွေးအေးသောလူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ့ဖခင်၏စကားများကြောင့် သူ့အမွေးများ ထောင်ထလာခဲ့သည်။ အဟောင်းကို အသစ်ဖြင့်လဲလှယ်ခြင်းဖြင့် သူ့ဖခင်က ဆိုလိုနိုင်သည့်တစ်ချက်မှာ သူတို့၏လက်ရှိဝန်ထမ်းများကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းသာဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသည်။ သူတို့အားလုံး သေဆုံးရမှာလား။

သို့သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထိုစကားများကြောင့် မကြာမီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်တဲ့အတွေးတစ်ခုပဲ။ ရှဲ့မျိုးနွယ်ကျွန်များ၏တစ်ဝက်ကျော်သည် စံအိမ်တွင်မွေးဖွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ်လည်း သတ်မှတ်ခံရသည်။ ဒါဆို သူက သူတို့ကို ဘယ်လိုသတ်ပြီး အစားထိုးနိုင်မှာလဲ။

“အဖေ၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် ခဏကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့တကြီး “အခု ယန်ဟုန်က လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့လက်ထဲကျရောက်သွားပြီဆိုတော့ သူ...” သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ့ကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်အထိ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့စကားလုံးများသည် သူ့လည်ချောင်းတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

“ယန်ဟုန်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထိုနာမည်ကို သူ့ကိုယ်သူ ထပ်ခါတလဲလဲပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် သူ ထိုအမျိုးသမီးကို သဘောမကျကြောင်း တစ်ဖန်ပြန်လည်ရှင်းပြရန်ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူ့ဖခင်သည် သူ့မျက်လုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

.....

မှောင်မိုက်ပြီး မုန်တိုင်းထန်သောလမ်းများတွင် သူ့မြင်း၏ကုန်းနှီးပေါ်တွင် ယန်ဟုန်ကို တင်ထားခဲ့သောတော်ဝင်အစောင့်သည် ရုတ်တရက် ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယန်ဟုန်က မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ကွေးပြီး တော်ဝင်အစောင့်၏ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် ပတ်ထားသည်ကို အချိန်မီပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“Femme fatale လား?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လုံးဝမှင်တက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သတိထား!” ယင်းဖုန်းက အော်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သတ္တုနှင့်သတ္တုတိုက်မိသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့ဓားသွားသည် သူတို့ဘက်သို့ ပျံသန်းလာသော နက်ပြာရောင်အပ်အနည်းငယ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“သေသင့်တဲ့မိန်းမ၊” ဖန်းထန်သည် သူ့မြင်းကို ယန်ဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် စစ်သူကြီးဖန် သူ့လက်နက်ကိုမထုတ်မီ ယန်ဟုန်သည် ထူထဲပြီး ရှုပ်ထွေးစေသောမီးခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“အဲဒါ အဆိပ်ပဲ!” အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် ချက်ချင်း သူ့ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ယန်ဟုန်သည် သူမ၏အစောင့်ဓားစာခံထံမှ လျှောထွက်ရန် အခွင့်အရေးကိုယူလိုက်သည်။ သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အမိန့်များအော်ဟစ်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင် တစ်ခုခုပျောက်ဆုံးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သောတော်ဝင်အစောင့်ဆီသို့ ပြေးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

“အဆိပ်ရှိတယ်!” ယင်းဖုန်းသည် အရှင်မင်းကြီး အဆိပ်ငွေ့ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ရူးသွပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ပြဿနာမရှိဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တော်ဝင်အစောင့်ကို လက်မှဖမ်းဆုပ်ရင်း အော်လိုက်သည်။ “ငါက အဆိပ်ရာပေါင်းများစွာကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိတယ်။”

“………” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။

ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင် ယန်ဟုန်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ရုတ်တရက်နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီးနောက် မြားတစ်စင်းသည် သူမ၏ရှေ့က သစ်သားတံစို့တစ်ခုတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီးနောက် လမ်းဘေးက ရေစိုနေသောမြေနိမ့်ပိုင်းတစ်ခုသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ထဲက လေးကို နှိမ့်လိုက်သည်။

“လိုက်မဖမ်းနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။ “သူမက အဆိပ်တွေသုံးတတ်တယ်။ လမ်းမှာ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အဆိပ်သင့်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ယန်ဟုန်က ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ကိုက်ခဲ့သောတော်ဝင်အစောင့်သည် ယခုအခါ သူမ၏သွားရာများပတ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင်ခရမ်းရောင်အသားအရေဖြင့် ရှိနေသည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ရောင်ရမ်းနေသောလည်ချောင်းကို အရင်ဆုံးဂရုစိုက်ခဲ့ရသည်။ ယန်ဟုန်၏ဒုတိယအကြိမ်အဆိပ်သည် သူ့လည်ချောင်းကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ရောင်ရမ်းသွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ တစ်စက္ကန့်နောက်ကျခဲ့လျှင် လူငယ်သည် အသက်ရှူကျပ်ခြင်းကြောင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

“မိန်းမယုတ်။ မင်းက အဆိပ်တွေသုံးရုံနဲ့ အဲလောက်တော်တယ်လို့ထင်နေတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယန်ဟုန်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “ရှဲ့အန်းရှီက မင်းကိုပွေ့ဖက်ပြီးနောက် မင်းရဲ့ရှဲ့လိုင်ပေါင်က မင်းကို လိုချင်နေဦးမှာလားဆိုတာကို ကြည့်လိုက်! မင်းက ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား။ ဒါဆို မင်းက ပြန်ပြေးပြီး မင်းရဲ့ဆေးကို စားလို့ရတာပေါ့။ ငတုံးကောင်!”

“………” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမက ထွက်မပြေးခဲ့ရင် သူမက အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်မှာပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။

ယန်ဟုန်သည် မြေပြင်မှ တွားသွားထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဒဏ်ရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဖိထားရင်း ဆက်ပြေးနေခဲ့သည်။

“စောင့်နေလိုက်။ ” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။ “ငါ လာပြီး မင်းကို သေအောင်ရိုက်နှက်ပစ်မယ်!” တစ်ချက်ကိုက်ရုံဖြင့် တခြားသူများကို အဆိပ်ခတ်နိုင်သူတစ်ဦးသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် အဆိပ်များပြည့်နေရမည်။ အဲလိုလူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် တည်ရှိခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ယန်ဟုန်၏ပုံရိပ်သည် လမ်းအဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရောင်ရမ်းနေသောလည်ချောင်းနှင့်အတူ အစောင့်သည် သူ့အသက်ရှူနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး သူ့ပါးစပ်ဖြင့် လေတစ်လုပ်စာကို မျိုချလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ဖိလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း အနက်ရောင်ခရမ်းရောင်အသားအရေသည် ပုံမှန်အရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အစောင့်ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“သူ အခုအဆင်ပြေသွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အဖြစ်မှန်က သူမသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် အံ့ဖွယ်တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖန်ပြန်လည်သက်သေပြခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့က တော်ဝင်အစောင့်၏မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်ပြီး “မင်းကို ငါဆွဲထူပေးဖို့လိုလား။”

တော်ဝင်အစောင့် မပြန်ဖြေမီ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကော်လာမှ ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကိုမော့ကြည့်ပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ခုနက သူမသည် ဤလူထံမှ ပြင်းထန်သောသတ်ဖြတ်လိုစိတ်အချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

တခြားလူတိုင်း သူတို့၏အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ကလေးတစ်ယောက်လို ကောက်ယူခံရခြင်းမှ စိတ်မဆိုးခဲ့သောကြောင့် သူတို့က ဘာမှမမြင်ခဲ့သလိုပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြမည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ဤမိန်းကလေးနှင့် ထပ်မံစကားမပြောချင်တော့ပေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မျက်နှာပေါ်မှာ ပုတ်တယ်? သူ တကယ်ပဲ အရာအားလုံးကို ငြီးငွေ့သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်းထန်သည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူရခက်ခဲသွားသောကြောင့် ချောင်းဆိုးသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဘေးသို့ပြေးသွားပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာအဆိပ်သင့်ပုံမပေါ်သောကြောင့် သူမသည် စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းဘောလုံးငယ်တစ်လုံးကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် သူ့လည်ချောင်း နာကျင်ခြင်းရပ်တန့်သွားပြီး သူ့အသက်ရှူမှု တစ်ဖန်ပြန်လည်ပုံမှန်ဖြစ်လာသောအခါ သူ့လည်ချောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့မကြာသေးမီကမသက်မသာဖြစ်မှုသည် သူ့စိတ်ကူးသက်သက်မှ လာခဲ့သလားဟု သံသယဝင်စပြုနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထို့နောက် ခုနက ယန်ဟုန်နှင့်နီးကပ်စွာရှိနေခဲ့သော တော်ဝင်အစောင့်များအားလုံး၏ပခုံးများကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုပြီးနောက် သူမသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ဆာလောင်လာခဲ့သည်။

“သူတို့ အခုအဆင်ပြေသွားပြီလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဘေးသို့ပြန်လာပြီး “သူတို့အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ယန်ဟုန်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ပြန်သွားကြတော့မှာလား။ ပြီးတော့ သူမကို ထပ်ရိုက်နှက်ကြမလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကိုဆွဲပြီး သူမကို ရှောင်ဟုန်ဘက်သို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်၊ သူ့အသံ နိမ့်ကျနေသည်။ “အဲဒီမိန်းမက အကြာကြီးအသက်ရှင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သူမအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။”

“သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“သူ့မှာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အဆိပ်တွေအတွက် အဆိပ်ဖြေဆေးမရှိလို့လား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်းပေါ်သို့တက်ရန်ကူညီပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်တက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဲဒါ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားရဲ့ခုနကမြားမှာ အဆိပ်ပါခဲ့လား။”

“မူးယစ်ပန်းရနံ့၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒီမိန်းမက အဆိပ်ဂိုဏ်းကလူပဲ။”

“ဘယ်ဂိုဏ်း?”

“ဖော်ပြဖို့မထိုက်တန်တဲ့ ကျန်းဟူက အဖွဲ့ခွဲတစ်ခု၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အိုး။ ဒါဆို အဲလိုကိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဖော်ပြရန်မထိုက်တန်ဘူးဆိုရင် သူမက အဲဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ တခြားလူတိုင်း စကားမဲ့သွားခဲ့ကြသည်။ အဆိပ်ဂိုဏ်း! အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ကျန်းဟူရှိကြိုးစားအားထုတ်မှုများသည် သူ့အုပ်ချုပ်မှုအထိ အဖွဲ့ခွဲအားလုံးကို ပေါင်းစည်းရာတွင် နီးပါးအောင်မြင်ခဲ့သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဒီလိုစကားမျိုးကို ခင်ဗျားရဲ့လိုမျိုးနွယ်ရဲ့ရှေ့တံခါးလို အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ မပြောပါနဲ့လား!

“မှန်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုမှီရင်း ရုတ်တရက် တခြားတစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ “မူးယစ်ပန်းရနံ့ဆိုတာ ဘာလဲ။”

“ခုနက အနံ့ပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

“အိုး။ ဓာတုနည်းနဲ့လုပ်ထားတဲ့အဲဒီရနံ့လား။ အဲဒါက ပန်းတွေကိုပါ မူးစေတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ လူလုပ်ရေမွှေးတွေကို ဘယ်တော့မှမယုံကြည်နဲ့။ ရေမွှေးနဲ့ရေချိုးရင်တောင်မှ ဖုတ်ကောင်တိုက်ပွဲတစ်ပွဲရဲ့အနံ့အသက်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘူး!

လိုကျစ်ကွေ့က “ဓာတုနည်းဆိုတာ ဘာလဲ။”

“အမ်...၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “အဲဒါက သိပ္ပံပညာရဲ့ဌာနခွဲတစ်ခုပဲ။ အဲဒါ...”

“ကောင်းပြီ။ နောက်ထပ်မပြောနဲ့တော့၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ပြောလိုက်သည်။ သူက သိပ္ပံပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။

“ဒါဆို အိမ်ပြန်ကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကိုယ်တိုင်က အဲလောက်ကောင်းတဲ့ဆရာတစ်ဦးမဟုတ်သလို အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဗိုက်ဆာနေပြီ။”

ဖန်းထန်နှင့် နဂါးအစောင့်အတော်များများသည် သူတို့၏မြင်းများပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီး ဗိုက်ထပ်ဆာနေပြန်ပြီ!

....

ယန်ဟုန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ရှေ့တံခါးများကို မသုံးဘဲ နံရံများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ကာ စာကြည့်တိုက်သို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းရှီ၏မျက်လုံးများသည် တံခါးဘေးက သူမကိုမြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးအိမ်များထဲမှ ထွက်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “မင်း” တတိယသခင်လေးရှဲ့သည် သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ထစ်ငေါ့စွာ “မင်း ဘယ်လိုလွတ်လာတာလဲ။”

“သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စာကြည့်တိုက်စားပွဲနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ဟုန်သည် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“မင်း ဒဏ်ရာရထားတယ်၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် သူမ နီးကပ်လာသောအခါ သူမပေါ်ကသွေးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယန်ဟုန်သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမက တတိယသခင်လေးရှဲ့ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလိုဒဏ်ရာတစ်ခုက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့အသက်ကို မကုန်ဆုံးစေပါဘူး။”

ရှဲ့အန်းရှီ၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူက သူမကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူးလို့ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးနှင့်သူ့ဆက်ဆံရေးသည် ယုံကြည်နိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ယန်ဟုန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ့ညာဘက်က လွတ်နေသောကုလားထိုင်ကို အမူအရာပြလိုက်သည်။ “လိုကျစ်ကွေ့က အဲလောက်ပေါ့ဆခဲ့တာလား။”

ယန်ဟုန်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ရှည်လျားစွာအသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့အဆိပ်စွမ်းရည်တွေကို မေ့သွားခဲ့တာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနဲ့သူ့လူတွေက ကျွန်တော်မျိုးမကို ဖမ်းဆီးနိုင်စွမ်းမရှိရုံသာမက သူတို့က မကြာခင်မှာ ကျွန်မကို သူတို့ကိုကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်လာကြလိမ့်မယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့အန်းရှီကို “သမားတော်ခေါ်လိုက်။”

ယန်ဟုန်လိုလူတစ်ယောက်က သူမ၏သမားတော်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏သခင်လေးတစ်ဦး လိုအပ်တာလား။ မကျေနပ်မှုများပြည့်နှက်နေသော ရှဲ့အန်းရှီသည် သူပြောသည့်အတိုင်းလုပ်ရန် သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့ဖခင်၏စကားများကို ဆန့်ကျင်ဝံ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

“မင်း လိုကျစ်ကွေ့ ယူသွားခဲ့တဲ့အလောင်းတွေကို တွေ့ခဲ့သလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့အန်းရှီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမကို မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုးမက သူတို့ကို ရေတွက်ခဲ့ပါသေးတယ်။ စုစုပေါင်း အလောင်း ၂၁ လောင်းရှိခဲ့တယ်၊” ယန်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။

“အလောင်း ၂၁ လောင်း?” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မျက်ခုံးများကို မြှင့်လိုက်သည်။ “အလောင်း ၂၃ လောင်းရှိသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။”

ယန်ဟုန်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ပြုံးလိုက်သည်။ “သေဆုံးသွားတဲ့လူငယ်နှစ်ဦးကို ရေကန်ထဲက အဲဒီမြွေကြီးက စားသွားခဲ့တယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “မင်း ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ်မြင်ခဲ့တာလား။”

ယန်ဟုန်၏အပြုံးသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခဲသွားပြီးနောက် သူမ တစ်ဖန်ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ “အခု ပန်းဥယျာဉ်တွေထဲမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်စားပြီးသားအလောင်းတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်မကိုမယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်နိုင်တယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “ဘာလို့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို မယုံကြည်ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ဘေးမှာ ကြွက်တွေပုန်းနေမှတော့ ငါ သတိထားရုံကလွဲလို့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။”

“ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါတယ်၊” ယန်ဟုန်သည် အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“လိုကျစ်ကွေ့နဲ့သူ့လူတွေ ဘယ်တော့ရောက်လာမှာလဲ။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

“အရမ်းမကြာခင်မှာပါ၊” ယန်ဟုန်သည် ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက မူးယစ်ပန်းရနံ့ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။ လိုကျစ်ကွေ့က နဂါးအစောင့်တွေနဲ့ တော်ဝင်အစောင့်တွေရဲ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေမဲ့ သူက သူ့စစ်သူကြီးတွေရဲ့အသက်ကို သေချာပေါက်ဂရုစိုက်မှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်း ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်။”

ယန်ဟုန်သည် သူမ၏ဒဏ်ရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဖိထားခဲ့သည်။ ကျွန်မကို ထိခိုက်စေသူမည်သူမဆို အဖိုးအခပေးရလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဥဩက အဲဒါကို ပေးဆပ်နိုင်စွမ်းရှိမရှိဆိုတာက မသေချာဘူး။

***