အရှင်မင်းကြီးက ပြောတယ်၊ ခင်ဗျားတို့လူသားတွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်
Vol. 8 Ch. 119
ယန်ဟုန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးရပ်တန့်သွားပြီး နေ့အလင်းရောင် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အဆိပ်ဖြေဆေးတောင်းခံရန်လာသင့်သောလူများသည် ဘယ်တော့မှမလာခဲ့ကြပေ။ သူမ၏အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်-- ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများပိတ်လျက် အချိန်ပြည့်မှီနေခဲ့သည်။ သူ မိုးရွာသွန်းမှုလျော့နည်းသွားသည်ကိုကြားသောအခါ သူသည် သူ့မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့မူးယစ်ပန်းရနံ့က လိုကျစ်ကွေ့နဲ့သူ့လူတွေအပေါ်မှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူးထင်တယ်။”
ယန်ဟုန်သည် ထိတ်လန့်တကြား ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခဏတာ ကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမ အမတ်ချုပ်ကြီးကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး။”
......
“အခု မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားကိုသွားရင် ယန်ဟုန်ရဲ့အလောင်းကိုဖြစ်ဖြစ် ဖမ်းနိုင်လောက်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် လိုကျစ်ကွေ့၏ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ “ကျွန်မ တစ်ညလုံးစဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ သူ့လိုဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှာ ချန်ထားခဲ့ရင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အရမ်းဆိုးရွားတယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရိုက်နှက်နိုးထမှုခံရပြီးနောက် သူ့မျက်ခုံးများကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် မောပန်းနေဆဲပင်။ “မင်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့အခန်းထဲကို မင်းကြိုက်သလို ဝင်ထွက်လို့မရဘူး။ မေ့လိုက်တော့။ မင်း ငါ့ကို ဘာအတွက်ရှာခဲ့တာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမကြားက ဆက်ဆံရေးများအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ယန်ဟုန်အကြောင်း မေးနေခဲ့တာလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ငါက မနေ့ညက အဆိပ်ဖြေဆေးတောင်းခံဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ခဲ့ရင် အဲဒီမိန်းမက သေချာပေါက်သေဆုံးသွားမှာပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးများထိုးထည့်နေစဉ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင် မနေ့ညက ဘယ်သူ့ကိုမှမလွှတ်ခဲ့ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။”
“မလွှတ်ခဲ့ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ စဉ်းစားခဲ့ပြီးပြီ။ အဲဒီမိန်းမက အခုသေလို့မရသေးဘူး။”
“ဘာလို့မရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကိုပုတ်လိုက်ပြီး သူမကို အော်ဟစ်ခြင်းမပြုရန် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။ သူ့အသံသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ ပြောလိုက်သည်၊ “အဲဒီမိန်းမရဲ့အရည်အချင်းတွေကိုကြည့်လျှင် သူက နဉ်ရှောင်လော့နဲ့ ကျန်သူတွေကို ချုပ်နှောင်ထားဖို့ တာဝန်ယူခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့ကို သူလျှိုတစ်ဦးအဖြစ်သံသယဝင်ခဲ့ရင် သူက နဉ်ရှောင်လော့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို သေချာပေါက်သိရှိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ တတိယသခင်လေးနဉ်က ဖုန်းကျိုးကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာပြန်ရောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ပဲအနည်းငယ်ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အစာအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်အထိ ဝါးစားနေခဲ့သော်လည်း သူမ စကားမပြောသေးပေ။
“ဘာလို့ မင်း ဘာမှမပြောတော့တာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။ “နားမလည်ဘူးလား။”
“ရှင်က လူတွေလွှတ်ခဲ့ရင် ယန်ဟုန်က သူလျှိုတစ်ယောက်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ရှင်က မလွှတ်ခဲ့ရင် သူမက သူလျှိုတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့လူသားတွေက နည်းနည်းရှုပ်ထွေးလွန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါတွေအားလုံးနောက်ကွယ်က တကယ့်အဓိပ္ပါယ်ကဘာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ကျယ်လောင်စွာရယ်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးပြောပုံအရ သူမသည် လူသားတစ်ဦးလုံးဝမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်များကိုခေါက်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မကို ရှင်းပြ၊” သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက လုံးဝမရှုပ်ထွေးပါဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ထိုင်နေသည့်အနေအထားသို့ ထရပ်လိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မင်းဘေးမှာ အံ့ဖွယ်သမားတော်တစ်မျိုးရှိတယ်ဆိုတာကို သိတယ်။ မူးယစ်ပန်းရနံ့ကို ကုသပေးနိုင်တဲ့သမားတော် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲမဟုတ်လား။”
“တကယ်လို့ အံ့ဖွယ်သမားတော်က မကုသနိုင်ခဲ့ရင်ကော။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့က “တကယ်လို့ သမားတော်က မကုသနိုင်ခဲ့ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အဆိပ်ဖြေဆေးကိုလည်း ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ဖန်းထန်နဲ့ ကျန်သူတွေက မလွဲမသွေ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတယ်၊ တကယ်လို့ ငါက မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားကို လူတွေလွှတ်ခဲ့ပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးမရခဲ့ရင်။ ဒါပေမဲ့ ဖန်းထန်နဲ့ ကျန်သူတွေက အတူတူပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် သူက ယန်ဟုန်က တကယ်ပဲငါ့ဘက်မှာရှိနေတယ်လို့ပဲ ကောက်ချက်ချလိမ့်မယ်။ မင်းမှာ တခြားရှင်းပြချက်တွေ ရှိဦးမှာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်၊ “ရှင့်ရဲ့ အဲလိုဦးနှောက်မျိုးကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဆံပင်ကို ဖွလိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “မင်း နားမလည်သေးဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးကလူသားများနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရန် သူမတွင် မလုံလောက်သော IQ ရှိသည်ဟု အမြဲတမ်းခံစားရသည်။ ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူမသည် ထိတ်လန့်မှုကို ကျော်လွှားရန် သကြားလုံးအနည်းငယ်ထပ်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲနားမလည်သေးဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ စားနေသည်ကိုကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီယန်ဟုန်လိုလူတွေကို လွှတ်ထားတာက ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုပဲ။ သိလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်စွာပြောလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် ရှင်က နဉ်ရှောင်လော့ကို အရမ်းအသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ။ ဟုတ်ပြီလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့နောက်ကို လူတွေလွှတ်ခဲ့ရင် သူ အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို အဲလောက်သေချာနေတာလား။”
“………” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ နဉ်ရှောင်လော့လိုကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လိုအရည်အချင်းမျိုးရှိနိုင်မှာလဲ။
“မေ့လိုက်တော့၊”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ယန်ဟုန်ကို ကျွန်မ ဂရုစိုက်လိုက်မယ်။”
“မင်း ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း လွဲချော်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် အမြန်ဆုံးထသင့်ပြီ။ ကျွန်မတို့တွေ အမတ်ချုပ်ကြီးက ထောင်ချန်အတွက် အစားထိုးတစ်ယောက်ရှာမတွေ့ခင် ချင်ရွှမ်နဲ့ မိန်းကလေးအားရှင်းကို လွှတ်ပေးရမယ်။ မြန်မြန်လုပ်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကုတင်တွင်ထိုင်နေပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း လေကဲ့သို့ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
“မြောင်~” လောင်တသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်စွာဖွင့်ထားလျက် လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်ပြလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းကို မနေ့ညကတစ်ညလုံးမတွေ့ခဲ့ဘူး။ မင်း ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ။”
“ဒီကြောင်က ခင်ဗျားရဲ့အစ်ကိုကြီးအကြောင်း သတင်းရှာဖွေဖို့ သွားခဲ့တာလေ!” လောင်တသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို မြောင်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှောင်ယောင်းက ခင်ဗျားရဲ့အစ်ကိုကို သေချာပေါက်ကယ်တင်လိမ့်မယ်။ မြောင်~” သူသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အချိန်အတော်ကြာမြောင်နေခဲ့သော်လည်း ထိုလူက သူ့ကိုနားမလည်ခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။
“မင်းက ငါ့ကို စကားပြောဖို့ကြိုးစားနေတာလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် လောင်တကို ပြုံးလိုက်သော်လည်း အပြုံးသည် သူ့မျက်လုံးများသို့ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။
“မြောင်၊” လောင်တ၏ခေါင်း ငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး သူ့အမြီး တွဲကျသွားခဲ့သည်။
..........
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့အန်းရှီ၏ထောက်ပံ့မှုဖြင့် စံအိမ်မှ ထွက်ခွာနေခဲ့သည်။ ယန်ဟုန်သည် သူ အမိန့်ပေးစဉ်တွင် နောက်မှလိုက်ပါသွားခဲ့သည်၊ “မြေအောက်ခန်းရဲ့ကျောက်တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်။ အနာဂတ်မှာ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှထပ်မဖွင့်နဲ့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊” ယန်ဟုန် နာခံလိုက်သည်။
“သုံးရက်အကြာမှာ ငါ သင့်တော်တဲ့ခြံဝင်းအသစ်တစ်ခုရှာမယ်။ မင်းတို့အားလုံးလည်း ပြင်ဆင်ထားကြ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ယန်ဟုန်သည် သူ့စကားများကို နားလည်ခဲ့သည်။ ယခု ဤခြံဝင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ဖော်ထုတ်ခံထားရသောကြောင့် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူတို့သည် နေရာအသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်လိုအပ်သည်။
ယန်ဟုန်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သူ့ဝေါယာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ “အမတ်ချုပ်ကြီး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါတယ်။”
“မူးယစ်ပန်းရနံ့ကို ဘယ်သူက အဆိပ်ဖြေခဲ့လဲဆိုတာကို အမြန်ဆုံးရှာဖွေလိုက်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အသံသည် ဝေါယာဉ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယန်ဟုန်သည် ချက်ချင်း သဘောတူညီသောအသံပြုလိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အသံသည် အေးစက်သွားခဲ့သည်၊ “မင်း အဆိပ်ဂိုဏ်းက ဘယ်အဖွဲ့ဝင်က ဒီအဘိုးကြီးကို သစ္စာဖောက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကြည့်သင့်တယ်။” သူသည် တုံ့ပြန်မှုကိုစောင့်ဆိုင်းရန်မရပ်တန့်ဘဲ ဝေါယာဉ်၏ကြမ်းပြင်ကိုကန်လိုက်ပြီး သူတို့ ထွက်ခွာသင့်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။
“ထကြ၊” အပြင်ဘက်ကအစေခံချုပ်သည် အလျင်စလိုအော်လိုက်သည်။ ဝေါယာဉ်သယ်သူများသည် ဝေါယာဉ်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လမ်းကြား၏ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ယန်ဟုန်သည် တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေဆဲပင်။ သူမသည် သူမ၏လည်ချောင်းကိုထိလိုက်ပြီး သူမ ဒီနေ့ သေခြင်းနှင့်ဘယ်လောက်နီးကပ်ခဲ့သည်ကို ကြောက်ရွံ့မှုတစ်စ ခံစားလိုက်ရသည်။
......
“နန်းတော်တံခါးကိုသွား” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူတို့ မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားမှ ထွက်ခွာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဝေါယာဉ်သယ်သူများသည် လားရာကို အလျင်အမြန်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရှင်း၏အခန်းအပြင်ဘက်က တံခါးများကို ထုနေခဲ့သည်။
“မိန်းကလေးချင်။ မိန်းကလေးချင်။ ထဖို့အချိန်ရောက်ပြီ!”
ချင်ရှင်းကို အစေခံရန်တာဝန်ယူထားသောမော့မော့သည် တံခါးများကိုဖွင့်ရန် အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်သည် သူ့ဘေးကအနားယူရာအခန်းများမှ ပြေးထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲသို့ဝင်ရန် ခြေတစ်ဖက်ချထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“အရှင်မင်းကြီးက အတွင်းထဲဝင်ဖို့စီစဉ်နေတာလား။” ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်က မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူမ၏ခြေထောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ခြေထောက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သင့်သည်ကို မေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ပြေးသွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်၊ သူ့အရိုအသေပေးရန်ပြင်ဆင်နေသည်။
“ခင်ဗျားက အဲဒါကို စိတ်ပူပန်ဖို့အချိန်ရှိသေးတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို တည့်မတ်စွာဆွဲထူလိုက်သည်။ “မီးက ခင်ဗျားတို့တင်ပါးတွေကို လောင်ကျွမ်းနေပြီ!”
ချင်ရွှမ်၏မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားစဉ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီတစ်ကြိမ် ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။”
“သူနဲ့ ထောင်ချန်က ခင်ဗျားနဲ့ မိန်းကလေးချင်ကို လမ်းမှာသတ်ဖြတ်ဖို့စီစဉ်နေကြတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မနေ့ညက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်။”
ချင်ရွှမ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး သူတို့ကို သတ်ခဲ့တာလား။”
“အမ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် သူတို့ကို အုတ်ခဲနဲ့ပစ်ပြီး လဲကျအောင်လုပ်ခဲ့တယ်။”
ချင်ရွှမ်သည် အရှင်မင်းကြီးက ထိုယောက္ခမနှင့်သားမက်စုံတွဲကို အုတ်ခဲများဖြင့် ဘယ်လိုအနိုင်ယူခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးရန်ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားတို့အိတ်တွေကို ထုပ်ပိုးလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မှင်တက်နေသောဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်တွန်းလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးချင်ကိုခေါ်ပြီး ကျန်းနန်ကို မြန်မြန်ပြန်ကြတော့။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရင်ကပြောခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျန်းနန်ရေတပ်ကိုရောက်ရှိသွားသရွေ့ ခင်ဗျားတို့ ဘေးကင်းလုံခြုံလိမ့်မယ်။”
ချင်ရွှမ်သည် တံခါးရှေ့တွင်ရပ်နေသော မော့မော့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မော့မော့ကို “အဲဒီမှာပဲ မရပ်နေနဲ့။ အိတ်တွေကိုထုပ်ပိုးရာမှာ ကူညီပေးလိုက်။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ဘာမဆို ယူဆောင်သွားလိုက်။ ပြီးတော့ အစားအစာကိုလည်း မမေ့နဲ့။ အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံးအရာပဲ။”
မော့မော့သည် သူမ၏နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ခရီးသွားများတွင် ပိုက်ဆံရှိခဲ့လျှင် သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက် အစားအစာဝယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်လိုအဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦးက သူ့အတွက်သူစားစရာ ထုပ်ပိုးရန်လိုအပ်သလား။ သူတို့က စစ်တိုက်ထွက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ! သို့သော် မော့မော့သည် အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်းလုပ်ရန် သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ခေါင်းပေါ်က လေလွင့်နေသောဆံပင်များကို ညှိပေးလိုက်သည်။
ချင်ရွှမ်က “အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ တခြားနေရာတစ်ခုကို ပြောင်းလို့ရမလား။ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အရှင်မင်းကြီးကို ပြောစရာစကားတွေရှိတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ “မဟုတ်သေးပါဘူး။ ခင်ဗျားက ထွက်ခွာဖို့အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားမှာ ကျန်းနန်မှာ နောက်ထပ်ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိနေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။”
ချင်ရွှမ်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဘယ်သူမှမရှိပါဘူး!” သူက အစ်မကြီးအားရှင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက ပေါင်းစည်းမှုကို မနေ့ကမှ ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး အခု ဖျက်သိမ်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။
“အိုး။ ဒါဆို အဆင်ပြေပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို ပြောပါဦး။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဟားဟား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မနက်ဖြန် ကမ္ဘာကြီးပေါက်ကွဲပြီး လူသားတွေက ဖုတ်ကောင်တွေအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ပြောခဲ့ရင်တောင်မှ ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံနိုင်ရည်ရှိဦးမှာပဲလေ။”
ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခင်ဗျား အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားလုံးတွေထဲက တစ်ခုခုကို နားလည်ရဲ့လား။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်ကို လုံးဝမမြင်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရုံသာရှိသည်။
မကြာမီတွင် သူတို့သုံးဦးသည် ချင်ရွှမ်၏ယာယီအခန်းများတွင် ထိုင်နေကြပြီး ထိုနေရာတွင် ချင်ရွှမ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပုံကို လှမ်းကြည့်ပြီး “စစ်သူကြီးချင်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ ခရီးသွားလမ်းကြောင်းတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးတော့မှာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ကို တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်းကို ယူဖို့အကြံပြုပါတယ်။”
ချင်ရွှမ်သည် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးက ပြန်လမ်းကို သိပါတယ်။”
“အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးတစ်လုံးထိုးထည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူက သူမကို ဤမြေပုံပေါ်တွင် စစ်ဘက်နည်းဗျူဟာများလေ့လာစေချင်ခဲ့လျှင် သူမတွင် ပြောစရာဘာမှမရှိပေ။ ချင်ရွှမ်သည် စုတ်တံတစ်ချောင်းကိုယူလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းနှစ်ခုဆွဲလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါးကြင်းကြီးကျွန်းနဲ့ ငါးကြင်းငယ်ကျွန်း? စစ်သူကြီးချင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ငါးကြင်း ကျွေးမလို့လား။”
ချင်ရွှမ်သည် သက်ပြင်းချချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီကျွန်းနာမည်နှစ်ခုကို စက်ဝိုင်းဆွဲလိုက်တဲ့အခါ ငါးကြင်းစားဖို့ကလွဲပြီး တခြားဘာမှမစဉ်းစားခဲ့တာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက နန်းတော်မှာ ငါးကြင်းမစားနိုင်လို့လား။
ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့ စကားစပြောလိုက်သည်။ “ပြောစရာရှိတာဆက်ပြောပါ။”
ချင်ရွှမ်က “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကျွန်းနှစ်ခုပေါ်မှာ ငွေတွင်းတွေရှိတယ်။”
“အိုး။ ဒါဆို ဒါက ငါးကြင်းမဟုတ်ဘူး။ ငွေတွင်းတွေပေါ့။ ငွေ-- ဘာ။ ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်လိုက်သည်။ “ငွေတွင်းတွေ? ဒါဆို ငွေ?!”
သူမ၏အော်ဟစ်သံများသည် ချင်ရွှမ်ကို အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်စေခဲ့သည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီး ပိုက်ဆံရှားပါးကြောင်းသိခဲ့သော်လည်း သူက အဲလောက်စိတ်လှုပ်ရှားသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ဖောင်း! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲပေါ်ကမြေပုံကို ရိုက်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိမ်လို့မရဘူး။ ခင်ဗျားက ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်လို့ထင်အောင် လှည့်စားဖို့ကြိုးစားခဲ့ရင် အဲဒါက ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိတာပဲ!”
ချင်ရွှမ်က “ကျွန်တော်မျိုးက အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်းကို လှည့်စားဝံ့မှာမဟုတ်ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေရောင်ခြည်ထွန်းလင်းပြီး ကောင်းကင်ကြည်လင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်၊ ရာပေါင်းများစွာသောပန်းများ ပွင့်လန်းလာပြီး ဖုတ်ကောင်အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်၏နှုတ်ခမ်းများသည် အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသောဧကရာဇ်ကိုမြင်သောအခါ တွန့်သွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းပျော်ရွှင်လွန်းလို့ ထတောင်ကချင်နေတာလား။
“ခင်ဗျား ဒါတွေအကြောင်းကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို မပြောခဲ့ဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် မိုက်မဲစွာပျော်ရွှင်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရင်း အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ‘ရှဲ့ဝမ်ယွမ်’ ဟူသောအသံကြောင့် သူမ၏နှလုံးသားနှင့်အစာအိမ် တုန်ခါသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူမသည် ချင်ရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
အကယ်၍ သူက သူ့ကိုပြောခဲ့တယ်လို့ပြောခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို သေအောင်ကိုက်ပစ်မယ်!
***