အရှင်မင်းကြီးကို ယုံကြည်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေပါ
Vol. 8 Ch. 120
“ကျွန်တော် မပြောခဲ့ပါဘူး၊” ချင်ရွှမ်သည် ခေါင်းကို အားပါးတရခါလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် မြေပုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားပြောနေတဲ့ ငွေတွင်းတွေကနေ ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း တူးယူလို့ရမလား။”
“ခင်ဗျားမှာ လူအင်အားနဲ့ ပိုက်ဆံလိုလိမ့်မယ်၊” ချင်ရွှမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် ထုတ်ယူပြီးနောက် ငွေကို ရွှေ့ပြောင်းတာကလည်း ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျန်းနန်က တရားဝင်အသိုင်းအဝိုင်းတွေကို သတိထားနေရဦးမှာပဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လုံးဝမသိနားမလည်ဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ငွေတွင်းတစ်ခုတူးဖော်ရာမှာ ဘာလို့ အဲလောက်ပြဿနာတွေ ပါဝင်နေရတာလဲ။
“ခင်ဗျား ငွေဘယ်လောက်လိုအပ်လဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။
“ကျန်းနန်မှာ ဒုက္ခသည်တွေရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က လူအင်အားပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး၊” ချင်ရွှမ်သည် ရိုးသားစွာပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီးနောက် ကျွန်တော်က ကျန်းနန်ရေတပ်ကို ကျွေးမွေးဖို့ သူ့ဆီကနေ ဘာပိုက်ဆံမှရရှိဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး။”
လိုကျစ်ကွေ့က “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ခင်ဗျားကို အရင်က ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ။”
ချင်ရွှမ်သည် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ငါး.... ငါးသောင်း?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အားနည်းစွာမေးလိုက်သည်။
ချင်ရွှမ်က “အရှင်မင်းကြီး။ ဒါက လူတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့သက်သက်မဟုတ်ဘူး။ စစ်သင်္ဘောတွေကိုပါ ထောက်ပံ့ဖို့ပါ။”
“ဒါဆို ၅၀၀,၀၀၀?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သုညတစ်လုံး ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“၅,၀၀၀,၀၀၀၊” လိုကျစ်ကွေ့ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့ပိုက်ဆံနဲ့ပတ်သက်ပြီး တကယ်ပဲ ရက်ရောတာပဲ။”
နောက်ဆုံးတွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် ကျန်နန်ရေတပ်အရာရှိများကိုသာမက ရေတပ်တစ်ခုလုံးကိုပါ မွေးမြူနေခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်ကုန်ကျစရိတ်သည် ၅,၀၀၀,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အလွန်အမင်းကြွယ်ဝမှု၏သက်သေဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အချက်အလက်များကို မခံနိုင်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကိုယ်သူနှစ်သိမ့်ရာတွင် ကောင်းမွန်ပြီး “ဒါဆို စစ်သူကြီးချင်။ ခင်ဗျားကို အစိုးရက လစာတွေထုတ်ပေးဖို့မလိုတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။”
“အစိုးရ?” ချင်ရွှမ်က ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သည်။
“အမ်။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက နန်းတော်ပါ။”
“အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးက နန်းတော်ကငွေကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မမြင်ဖူးတော့တာပါ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤသည်မှာ တော်တော်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရေတပ်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံဖြင့် မွေးမြူခဲ့ရသည်။ သူမသည် အဲဒီအဘိုးကြီးကို အဲဒါအတွက် ‘Like’ တစ်ခုပေးရမည်ဖြစ်ပြီး လက်ဆောင်အဖြစ် နဖူးစည်းနှစ်ခုလောက်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် နောက်ထပ်စဉ်းစားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး “ဒါဆို နန်းတော်ကငွေက ဘယ်မှာလဲ။”
နန်းတော်က သူ့ရေတပ်ကိုကျွေးမွေးဖို့တောင် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သူ့ဒုက္ခသည်တွေကို သူတို့ဒုက္ခရောက်နေတာကိုမြင်သည့်တိုင် သေဆုံးခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလုပ် အဲလောက်ဆင်းရဲနိုင်မှာလဲ။ ငွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့က “ရှဲ့အန်းယိက ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ဌာနကို တာဝန်ယူထားတဲ့သူပဲ။ အဲဒါက နန်းတော်က ငွေအားလုံးကို ကြီးကြပ်ရတယ်။ သဘာဝအတိုင်းပဲ ရှဲ့မျိုးနွယ်က ပိုက်ဆံအားလုံးကို သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ယူသွားခဲ့တယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါဆို နောက်ဆုံးမှာ ရေတပ်ရဲ့ငွေက အစိုးရဆီကနေပဲ လာခဲ့တာလား။ “၅,၀၀၀,၀၀၀?” သူမက ချင်ရွှမ်ကို တစ်ဖန်ပြန်မေးလိုက်သည်။
ချင်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။
ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း စားပွဲကိုလှန်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးကို သူ့လက်များတွင် မှီလိုက်ပြီးနောက် သူသည် စားပွဲကို တစ်ဖန်ပြန်တည့်မတ်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။
သူသည် ချင်ရွှမ်ကို “အရှင်မင်းကြီးက ခနလောက်တစ်ယောက်တည်းနေချင်နေပုံပဲ။ ရေတပ်ကိုထောက်ပံ့ဖို့ ၅,၀၀၀,၀၀၀ တန်ဖိုးကလွဲရင် အဲဒီတွင်းတွေကို တူးဖော်ဖို့ ဘယ်လောက်ပိုက်ဆံလိုအပ်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပေးလို့ရတယ်။”
“ဒါဆိုအရှင်မင်းကြီးကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့မှာလား။” ချင်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် တွန့်လိမ်နေသောမြေပုံကို ညှိရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ချင်ရွှမ်၏စကားများက သူ့ကို မော့ကြည့်စေခဲ့သည်။ “ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင်စည်းရုံးချင်နေတာလား။”
ချင်ရွှမ်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် မြေပုံကို တစ်ဖန်ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့်စကားပြောရခြင်းသည် အလုံအလောက်ခက်ခဲနေပြီ။ ဒါဆို သူက သူ့ကို ဘယ်လိုစည်းရုံးနိုင်မှာလဲ။
......
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းဥယျာဉ်များသို့သွားပြီး သူမ၏ရှေ့က သစ်တော်သီးပင်ကို ကန်ရန် သူမ၏ခြေထောက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အဲဒါကလည်း ပိုက်ဆံကုန်ကျခဲ့ရမည်ကို သတိရသောအခါ သူမသည် သူမ၏ခွန်အားအားလုံးကိုသုံး၍ သူမ၏ခြေရင်းနားက ကျောက်စရစ်ခဲတစ်ခုကို ကန်လိုက်သည်။ ၅,၀၀၀,၀၀၀ တန်ဖိုး? ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရောင်းရင်တောင်မှ အဲလောက်ပိုက်ဆံအများကြီး မစုဆောင်းနိုင်ဘူး!
.......
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်က မော့မော့သည် သူမ၏အကဝတ်စုံများကို ဥယျာဉ်များတွင် ခြောက်သွေ့ရန် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။ ဤပိုးထည်ဝတ်စုံများသည် သေတ္တာ၏အောက်ဆုံးတွင် မြှုပ်နှံထားသောကြောင့် သူတို့၏ရေပျက်စီးမှုသည် အများဆုံး အနည်းငယ်သာဖြစ်သည်။ မော့မော့သည် နေပူတွင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူတို့ကို သူတို့၏ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေလိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှင်းကို ပွေ့ဖက်ရင်း လသာဆောင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး အခြောက်ခံရန်ချိတ်ဆွဲထားသောအဝတ်အစားများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ကလေးကို “အဲဒါတွေကို ရှင်းအာရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က မယ်တော်ကို ပေးခဲ့တာ။ လှပတယ်မဟုတ်ဘူးလား။”
အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရိုးစင်းသောနဉ်ရှင်းသည် သူ့လက်မကိုစုပ်ရင်း အကြိမ်အနည်းငယ် တအဲ့အဲ့အော်လိုက်ရုံသာရှိသည်။
“ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ဒီမှာမရှိတော့ဘူး၊” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဝမ်းနည်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် နဉ်ရှင်းကို ပါးပြင်ပေါ်တွင် နမ်းလိုက်ပြီး “ဒါကြောင့် ရှင်းအာက အမြန်ဆုံးကြီးပြင်းလာရမယ်။ အဲဒီအခါမှသာ မယ်တော်နဲ့ မင်းရဲ့အဘိုးက အသက်ရှင်နေနိုင်မှာ။”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်မှုန့်များဖြင့်ပြည့်နေသောကျောက်စရစ်ခဲတစ်ခုသည် လေထဲမှကျဆင်းလာပြီး အဝတ်လှန်းတိုင်ကို တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ ကျယ်လောင်သောကွဲအက်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တိုင်သည် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်များအပြင်ဘက်မှ လေတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာပြီး သမုဒ္ဒရာလှိုင်းများတိုက်ခတ်သကဲ့သို့ အရွက်များကို လှုပ်ခါသွားစေခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ခမ်းနားသောအကဝတ်စုံများသည် လေပြေ၏ဖမ်းစားခြင်းကိုခံလိုက်ရပြီး ဥယျာဉ်ရေကန်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် ရေကိုစုပ်ယူပြီးနောက် ၎င်း၏နက်ရှိုင်းသောနေရာများသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
“………” မော့မော့ ဆွံ့အသွားသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ခြေထောက်များပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းထရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် စူးရှစွာအော်လိုက်သည်။
“ဝါးးးးးး--!” ထိုအာမေဋိတ်စကားကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသော နဉ်ရှင်းသည် ငိုယိုစပြုလိုက်သည်။
“အဲဒီကျောက်တုံးကို ဘယ်သူပစ်ခဲ့တာလဲ။” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပြိုလဲကျလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး စူးရှစွာအော်လိုက်သည်။
မော့မော့သည် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် တောက်ပပြီး ကြည်လင်သောအပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ပျော့ပျောင်းသောအဖြူရောင်တိမ်များဖြင့် ပြောက်ကျားနေသည်။ သူမသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ရုတ်တရက် လေထဲမှကျလာရခြင်းအကြောင်းကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ တာဝန်ကျမိန်းမစိုးများသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူမှမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သောချမ်းတုန်မှုတစ်ခု ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းတဲ့အဖြစ်အပျက်လဲ။
“မယ်တော်ကြီး!” ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးများသည် အလျင်အမြန်ပြန်ဝင်လာခဲ့သော်လည်း မယ်တော်ကြီးက တစ်ဖန်ပြန်မေ့လဲသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ငါတို့ အခုကစပြီး ငါတို့ဘဝတွေကို ဘယ်လိုနေထိုင်ရတော့မှာလဲ။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စိတ်သောကတို့သည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ရှိစိတ်အခြေအနေကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
......
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်၏ဥယျာဉ်များတွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်တို့ ထိုင်နေသောအဆောက်အအုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ၅,၀၀၀,၀၀၀ တန်ဖိုးအကြောင်း တစ်ဖန်ပြန်ကြားရန် မရပ်တည်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် သူမ၏အဖော်အမျိုးသမီးများထံမှ နှစ်သိမ့်မှုရှာဖွေရန် သွားခဲ့သည်။
ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချင်ရှင်းအခန်းများ၏ဝင်ပေါက်တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ အစ်မကြီးချင်က အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။ သူမက အပြင်ယောက်ျားတွေကို မတွေ့နိုင်ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကို ဘေးသို့ထိုးထည့်ကာ အခန်းအတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ချင်ရှင်း၏ကုတင်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ကာတစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ “ငါတို့ ဒီလိုဖြစ်နေရမှာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဟုတ်ကဲ့ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် အခန်းထဲမှထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ချင်ရှင်း၏ခရီးဆောင်အိတ်များအားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးဖြစ်ကြောင်း အမူအရာပြလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကိုကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ကျီယွဲ့ရုံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာလား။ ကျွန်တော်က သမားတော်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော် မဝင်သွားရင် မိန်းကလေးချင် ဘယ်လောက်ပြန်ကောင်းလာလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ ကျွန်တော်က ဒီနေ့နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမကို ဘယ်တော့ပြန်တွေ့ရမလဲဆိုတာကို မသိဘူး။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့အစ်မကြီးချင်ရဲ့ကျန်းမာရေးအတွက် တာဝန်ယူမှာလား။”
ယခု ကျီယွဲ့ရုံတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နောက်ပြန်ထိန်းထားရန် အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုမြင့်မြင့်ကော့ရင်း ဝင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အခု မိန်းကလေးအားရှင်းကိုတွေ့ဖို့ ငါ့ကို ဘယ်သူကတားဆီးမှာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်! ချင်ရှင်းသည် ခရီးသွားရန်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်မှီနေခဲ့သည်။ သူမ နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ သူမ၏အမူအရာသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမသည် ထရပ်ပြီး အရိုအသေပေးရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။
“မလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြုံးရွှင်စွာ သူမ၏ကုတင်ဘေးသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “မိန်းကလေးချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့အသားအရေက ဒီနေ့ အများကြီးပိုကောင်းပုံရတယ်။”
ချင်ရှင်းက “ဒီသာမန်ပြည်သူက အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်မရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီသာမန်ပြည်သူ...”
“ဘာ ‘သာမန်ပြည်သူ’ ကိစ္စလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကုတင်ဘေးက ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက မကြာခင်မှာ သခင်မချင်ဖြစ်လာတော့မှာပဲလေ။ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးရဲ့ဇနီး၊ ဘယ်လောက်ခေတ်မီလိုက်လဲ။”
ချင်ရှင်းသည် ‘ခေတ်မီ’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်သော်လည်း သူမသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြနေဆဲပင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ညှိုးကို ချင်ရှင်း၏ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းဘောလုံးတစ်လုံးကို ပို့ဆောင်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား တော်တော်ကောင်းကောင်းပြန်ကောင်းလာခဲ့ပြီ။ ခင်ဗျား အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကောင်းကောင်းအနားယူပြီး ပြန်လည်ကျန်းမာအောင်လုပ်ပါ။”
ကျီယွဲ့ရုံက “အရှင်မင်းကြီး။ အစ်မကြီးချင်က ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ဦးမှာလား။”
“ဒါပေါ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒါသက်သက်မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကလေးတွေပါ မွေးဖွားနိုင်ဦးမှာပဲ။ မိန်းကလေးချင်။ ချင်ရွှမ်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတစ်ခုနေထိုင်ပြီး အဲဒီလူယုတ်မာရှဲ့အန်းယိကို သေသွားခိုင်းလိုက်။”
ချင်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီသာမန်ပြည်သူက ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို မေ့ပစ်ပါ့မယ်။”
“မှန်တယ်။ သူတို့ကို မေ့ပစ်လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သူတို့က မှတ်မိဖို့မထိုက်တန်တဲ့လူယုတ်မာတစ်စုပဲ။” ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားလုံးများကို ပို၍သဘောတူနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ရှဲ့အန်းယိနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် တူညီသောမြေပြင်ပေါ်တွင်ရှိနေသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အရမ်းမမုန်းနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ ပြီးဆုံးသောအခါ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူနဲ့ အဲဒီကြာပန်းဖြူလေးက ခင်ဗျားလောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေထိုင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူက စစ်သူကြီးချင်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီကြာပန်းဖြူလေးက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို မိန်းကလေးချင်၊ ခင်ဗျား ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဘဝကို ဆက်သွား။”
ချင်ရှင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီသာမန်ပြည်သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားလုံးတွေကို မှတ်မိနေပါ့မယ်။”
“မှန်တယ်။ ဒီအရှင်မင်းကြီးကို ယုံကြည်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေပါ။ ဟားဟားဟား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်လိုက်သည်။
ချင်ရှင်း၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်ပြောင်မှုသည် သူမကို အများကြီးပိုကောင်းအောင်ခံစားစေခဲ့သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် ပို၍ပင်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ ပို၍ပို၍ သူမသည် အရှင်မင်းကြီးကို အတော်လေးဖော်ရွေသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ ဘာပဲပြောပြော သူ ဘယ်လောက်မိုက်မဲစွာပြုံးသည်ဖြစ်စေ သူမသည် သူ့ကို နှစ်သက်နေဆဲပင်။ ဘေးခန်းတွင် ချင်ရွှမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် သူ၏တီးတိုးစကားများအလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ခုနက အရှင်မင်းကြီးက ကမ္ဘာကြီးအဆုံးသတ်တော့မလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက ဒီလိုရယ်မောနေတာလား။ ပို၍စိတ်ကျဉ်းကျပ်စရာကောင်းသောအချက်မှာ အရှင်မင်းကြီးက သူ့အစ်မကြီးနှင့် စကားစမြည်ပြောခြင်းဖြင့် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့်တိတ်ဆိတ်မှုကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်းလား။
“အရှင်မင်းကြီးမှာ ထူးချွန်တဲ့ဆေးပညာအရည်အချင်းတွေရှိတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုယ်စား ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက မိန်းကလေးချင် အများကြီးပြန်ကောင်းလာခဲ့တယ်လို့ခံစားရပြီး ရလဒ်အနေနဲ့ သူမကို ဂုဏ်ပြုခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။”
ချင်ရွှမ်သည် ထိုအရာကိုကြားသောအခါ ခံစားရနည်းနည်းသက်သာသွားသည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊” ချင်ရှင်း၏မျက်နှာသည် နီရဲနေသော်လည်း သူမသည် သူမ၏မေးခွန်းအတွက် နဉ်ရှောင်ယောင်းအပေါ် သူမ၏မျက်လုံးများကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ “ဒီသာမန်ပြည်သူရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်သေးလို့လား။”
“ဒါပေါ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ပဲလိုတယ်။ ကြောက်စရာမလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားမှာ ခင်ဗျားရဲ့ကလေးဝေစုနဲ့ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိလိမ့်မယ်-- အာ့။ သွားပြီလေ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငွေသားကိုပြောသောအခါ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက်သတိရသွားပြီး သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်သည်။ သူမသည် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားရင်း “ကျွန်တော် စစ်သူကြီးချင်ကို တစ်ခုခုပြောရဦးမယ်။ နောက်မှစကားပြောကြမယ်!”
ချင်ရှင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျီယွဲ့ရုံကို “အရှင်မင်းကြီးက အမြဲတမ်းအဲလိုပဲလား။ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်ပြီး လှုပ်ရှားနေတာလား။”
ကျီယွဲ့ရုံသည် ဟမ့်ဟုအသံပြုလိုက်သော်လည်း မပြန်ဖြေခဲ့ပေ။ သူမသည် အရှင်မင်းကြီးက အမြဲတမ်းနည်းနည်းရူးသွပ်နေတယ်လို့ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုစကားလုံးများကို အသံကျယ်ကျယ်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် အလွန်မရိုမသေပြုရာကျပုံရသည်။
.....
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရွှမ်ထံသို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပြေးသွားပြီး ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်၊ “စစ်သူကြီးချင်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ကျန်းနန်က မှောင်ခိုလုပ်ငန်းကို လွှဲပြောင်းပေးလို့ရမလား။”
“………” ချင်ရွှမ် ဆွံ့အသွားသည်။
“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရှားနေတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။
“တစ်ဝက်လောက်လည်းရပါတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့ စကားစပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ထင်တာတော့ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို လွှဲပြောင်းယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
ချင်ရွှမ်သည် သူ့ရှေ့ကစုံတွဲကိုကြည့်ရင်း သူ့ခေါင်းကြီးထွားလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူက ကျန်းနန်၏ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းများနှင့် တရားဝင်အသိုင်းအဝိုင်းများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် နောက်ဆုံးစကားမဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီး သေဆုံးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သလို မဟန်ဆောင်သင့်ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီက လိုအပ်သလောက်ပိုက်ဆံကို အရင်ဆုံးချေးပါရစေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သေချာပေါက်ပြန်ပေးဆပ်မယ်။”
ချင်ရွှမ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံချေးချင်နေတာလား။
“ကျွန်တော်မှာ မင်းသားဖူရဲ့မြေအားလုံးရှိနေပြီ။ ပြီးတော့ သေချာပေါက်ဟာကွက်ရှာဖွေနိုင်မယ့် တခြားမြေရှင်မင်းသားတွေ အများကြီးရှိနေသေးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက သူမ၏ချေးငွေများကို ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်ကြောင်း ချင်ရွှမ်ကို သက်သေပြရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သည်။
***