ဘယ်သူက ကျောက်တုံးပစ်မှုအတွက် အပြစ်ရှိသလဲ

ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက်မှ သူ့စိတ်ကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို လက်ခံပါတယ်။" ပိုက်ဆံကို မေ့လိုက်ပါ၊ သူ လိုချင်ရင် ငါ့အသက်ကိုတောင် အခုချက်ချင်း ပေးအပ်လိုက်မယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ထူပေးလိုက်ပြီး "အမိန့်ကို လက်ခံတယ်? ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံချေးဖို့ သဘောတူတာလား။"

ချင်ရွှမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒါက ချေးငှားတာမဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီး။ ဒီကျွန်တော်မျိုးရဲ့အသက်တောင်မှ အရှင်မင်းကြီးပိုင်ပဲ။"

"ခင်ဗျားက အဲလိုစကားတွေ ပြောလို့မရဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီကို မရောက်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားက မိန်းကလေးချင်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတစ်ခု နေထိုင်ရဦးမယ်။ ခင်ဗျားက ဇနီးနဲ့ကလေးတွေကို ကျွေးမွေးဖို့ ပိုက်ဆံမလိုဘူးလား။ စစ်သူကြီးချင်၊ ခင်ဗျား ပိုက်ဆံချွေတာနည်းကို သင်ယူဖို့လိုတယ်။ နားလည်ပြီလား။"

ချင်ရွှမ်သည် ထိုသို့သောစကားများကြောင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ နောက်ထပ်စကားမပြောချင်တော့ပေ။ ပိုက်ဆံအကြောင်းကို အစကတည်းက ဘယ်သူက ထုတ်ပြောခဲ့တာလဲ။ ငါက ငါ့သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြနေတုန်းမှာ ဧကရာဇ်က ငါ့ကို ဘယ်လိုချွေတာရမယ်ဆိုတာကို ပြောနေတယ်။ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်သည် သူက ပုံဆောင်သဘောအရ မျက်နှာရိုက်ခံရသလို ခံစားရသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ “တော်ပြီလေ၊” သူက သူမကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ပထမဆုံးစကားမှာ အရမ်းကောင်းကောင်းပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယတစ်ဝက်ကို ပြောဖို့လိုလို့လား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဒုတိယတစ်ဝက်မှာ ငါ ဘာပြောခဲ့လို့လဲ။

ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး။ အကယ်၍ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့လျှင် ဒီကျွန်တော်မျိုးက ခြောက်လအတွင်းမှာ အဲဒီတွင်းတွေကနေ ငွေထုတ်ယူနိုင်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို ခင်ဗျားက ငွေထုတ်လုပ်ဖို့ နှစ်တစ်ဝက်လိုမှာပေါ့။”

ချင်ရွှမ်သည် အဆင်မပြေဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

“ဒါဆို နှစ်တစ်ဝက်ပဲထားလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားက တွင်းတစ်ခုဖွင့်တဲ့အခါ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အာရုံစိုက်ရမယ်။ ငွေအတွက်ပဲ ခင်ဗျားတို့အသက်ကို မစွန့်လွှတ်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့က နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ငွေရရှိနိုင်မည်ဟု ဆန္ဒရှိသော်လည်း သူမသည် မဖြစ်နိုင်သောအရာကို မျှော်လင့်ရန် အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကိုလက်ခံပါတယ်၊” ချင်ရွှမ်သည် တစ်ဖန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ဒါဆို မြို့တော်ကို မကြာခင်မှာ ထွက်ခွာလိုက်ပါ၊ ခင်ဗျားနဲ့အတူခေါ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့အစောင့်တွေက ယုံကြည်ရရဲ့လား။”

ချင်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူတို့က ကျွန်တော့်မိသားစုကို မျိုးဆက်များစွာ အစေခံခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်သက်တော်စောင့်တွေအဖြစ် မယုံကြည်ရတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမှ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။”

“ဒါဆို ကျေးဇူးပြုပြီး သွားပါ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တံခါးဘက်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်လှည့်လိုက်သည်။ အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းသည့်အချိန်အတွင်း ချင်ရွှမ်သည် ချင်ရှင်းကိုခေါ်ပြီး နန်းတော်၏ဘေးတံခါးများမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။၊ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးရှိရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ရှိတဲ့ ကျန်းနန်ကို လာလည်မယ်။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့လည်း မြို့တော်ကို လာနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက်ပြန်တွေ့ကြမှာပဲ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”

ချင်ရှင်းက “ဒီသာမန်ပြည်သူက အရှင်မင်းကြီးကို ဂရုစိုက်ပါလို့ပြောပါရစေ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အင်းဟင်း၊ ကျွန်မ သေချာပေါက်ဂရုစိုက်မှာပါ။ အာ့။” နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဖုတ်ကောင်များမရှိသောကမ္ဘာလောကကြီးတွင် နေထိုင်နေသည်။ အကယ်၍ သူမ ကောင်းမွန်စွာမနေထိုင်ခဲ့လျှင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ မထိုက်တန်တော့ပေ။

“ဟိတ်!” ချင်ရွှမ်သည် သူ့မြင်းကို ရှေ့သို့တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“လမ်းမှာ သတိထား!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့၏နောက်ကျောဆီသို့ အော်လိုက်သည်။ သူ့မြင်းပေါ်တွင်ရှိနေစဉ်တွင် ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်ဆုပ်၍ အရိုအသေပေးရန် လှည့်လိုက်သည်။ ချင်ရှင်းသည် ရထားပြတင်းပေါက်နှင့် မှီလိုက်ပြီး သူမကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်၊ မျက်ရည်များဝဲနေသောအပြုံးကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ကျီယွဲ့ရုံကို “ဘယ်သူက မိန်းကလေးချင်က အရုပ်ဆိုးတယ်လို့ပြောခဲ့တာလဲ။ ခင်ဗျား သူ့ရဲ့အပြုံးကို မြင်ခဲ့သလား။ အဲဒါက ယှဉ်နိုင်စရာမရှိတဲ့လှပမှုနဲ့ ဉာဏ်ပညာထက်မြက်မှုပဲ!”

ကျီယွဲ့ရုံက “မှန်တယ်။ ရှဲ့အန်းယိက လုံးဝမျက်စိကန်းနေခဲ့တာ။”

“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ သူက အရူးတစ်ယောက်လည်းဖြစ်သေးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“လူယုတ်မာ!” ကျီယွဲ့ရုံ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“လူယုတ်မာ!” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူတို့ ကျိန်ဆဲနေစဉ် ကြည့်နေပြီး အကူအညီမဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူတို့က ညီအစ်မနှစ်ယောက်လိုပဲ~ ယင်းလေ တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ ငါ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။ အဲဒါ ဘယ်လိုအတွေးမျိုးလဲ။

“သွားကြစို့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နန်းတော်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် သူတို့ကို ကျန်းနန်မှာ သေချာပေါက်သွားတွေ့မယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

“အင်း၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အမှတ်တမဲ့ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အခွင့်အရေးတွေရှိပါလိမ့်မယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်ရုံနဲ့ ကျွန်မ ပြောနိုင်တယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ပြုံးပြရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

“အခု ပြုံးဖို့ နောက်ကျသွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စူလိုက်သည်။

“……..” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်လည်မောပန်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် ကျန်းနန်ကို သေချာပေါက်လည်ပတ်မယ်၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို တားဆီးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မင်းကို မတားဆီးပါဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျီယွဲ့ရုံသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငွေလက်မှတ်အနည်းငယ် ပေးအပ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ငွေလက်မှတ်တစ်ခုစီတိုင်းသည် တန်ဖိုး ၁၀၀ ရှိပြီး စုစုပေါင်း ငါးစောင်အတွက် ၅၀၀ တန်ဖိုးရှိသည်။

“အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ယွဲ့ရုံ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးနေတာလား။”

“ဒါက ကျွန်မပိုင်မဟုတ်ဘူး၊” ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမကို နာမည်ဖြင့်ခေါ်ခြင်းသည် မှားယွင်းသည်ဟုပင်မထင်ခဲ့ပေ။ “မနေ့က ကျွန်မက တရားရုံးဘက်ကိုသွားတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အမျိုးသမီးအစေခံတစ်ဦးက ထောင်မှူးကို လာဘ်ထိုးဖို့ကြိုးစားနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူြကိုဖမ်းဆီးပြီး ငွေလက်မှတ်တွေကို ယူခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါကို အရှင်ပဲသုံးသင့်တယ်။”

“ယွဲ့ရုံ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်မောင်းများကို ဖြန့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကော်လာမှဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏နားနားကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “အကယ်၍ မင်းက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ခဲ့ရင် မင်း သူ့ကို မင်းရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တွေထဲက တစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံရလိမ့်မယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်မောင်းများကို ချလိုက်သည်။ သူမက အဲလိုနောက်ပြောင်မှုတွေကို မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်မပူသော်လည်း မိန်းကလေးကျီက အဲဒါကို မခံနိုင်လောက်ဘူး။

“ကျွန်မ နောက်လ အရှင်မင်းကြီးကို ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ကျွေးရင်ကော။” ကျီယွဲ့ရုံက မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒီဆိုင်က ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အားလုံးကို ဝယ်မယ်။”

“အိုး!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ် နှာရှုံ့လိုက်သည်။ “ယွဲ့ရုံ။ ခင်ဗျားက အရမ်းကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။”

ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်မက ကျွန်မနဲ့အတူ ပိုက်ဆံယူလာဖို့ မမေ့ပါဘူး။”

ဖြောင်း--! ယင်းဖုန်းသည် ဒီနေ့ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့သော်လည်း သူသည် သဘောအရရိုက်နှက်ချက်ကို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကျယ်လောင်စွာနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်! “နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများ ပြုံးရွှင်သောလခြမ်းကွေးအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရုတ်တရက် ကျီယွဲ့ရုံ၏တည်ရှိမှုကို အရုပ်ဆိုးသည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဘာလို့ သူမက ကြည့်ရတာ အဲလောက်မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းရတာလဲ။ သူမက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အတွက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အပြင်ခေါ်သွားဖို့ ငါနဲ့တောင် ယှဉ်ပြိုင်နေသေးတာလား။

“အကျဉ်းထောင်ထဲက အဲဒီစုံတွဲ ဘယ်လိုနေလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

“ဘာမှသိပ်မထူးပါဘူး၊” ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏ဒေါသအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သွားတုန်းက အဲဒီကြာပန်းဖြူလေးက ငိုနေခဲ့တယ်။”

“အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်--” လိုကျစ်ကွေ့သည် ကျီယွဲ့ရုံကို ‘ဒီကျွန်တော်မျိုးမ!’ ကို သုံးရန် ပြောချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ကျီယွဲ့ရုံနှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အတူတကွပူးကပ်သွားကြပြီး ရှေ့သို့လျှောက်သွားရင်း စကားစမြည်ပြောနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ခြေလှမ်းများကိုကြည့်လျှင် သူတို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်သောစိတ်အခြေအနေတွင်ရှိနေပြီး ပျော်ရွှင်စွာခုန်ပေါက်ရန် လုံလောက်သည်။

သူတို့ ညီအစ်မလိုပဲ~ ဒုတိယတပ်မှူးယင်းလေသည် တစ်ဖန်ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့နဖူးကို တစ်ဖန်ပြန်ရိုက်လိုက်ရပြန်သည်။

“နန်းတော်မှာ မကြာခင်မှာ နောက်ထပ်တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး ရှိလာနိုင်တယ်၊” နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက သူ့အဖော်ကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့မျက်လုံးများ ရေခဲတမျှအေးစက်နေသည်။ နဂါးအစောင့်သည် သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ့ဘောင်းဘီထဲတွင် သေးထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒီနဂါးအစောင့်တွေကို အဲဒီမိန်းကလေးနဉ်ရဲ့ မဖွယ်မရာဖြစ်သည်အထိ အလိုလိုက်ခံထားရတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းလင်းဖို့လိုအပ်လိမ့်မည်။

ယင်းယွီသည် ဤအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲတွင် ခေါက်ထားသောစာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်နှင့်အတူ ပြေးလာခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့အမှားတွေကိုဝန်ခံတဲ့စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ် ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။”

“ဘာာာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာအုပ်ငယ်ကိုလက်ခံလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာများကိုဖတ်ရန် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သောလက်ရေးစွမ်းရည်များရှိသည်ကို ဝန်ခံခဲ့ရသည်။ သူ့စကားလုံးများသည် သေးငယ်သောပန်းချီကားများကဲ့သို့ပင်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူမကိုယ်တိုင်ရေးနိုင်သောအရာတစ်ခုမဟုတ်ပေ။

ယင်းယွီက “အရှင်မင်းကြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းနေပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာရွက်ပေါ်က ရိုးရာတရုတ်စာလုံးများကို ဖတ်ရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားရင်း အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့များပြားသောစာပေဆိုင်ရာအသုံးအနှုန်းများ။ ဂန္ထဝင်ကိုးကားချက်များနှင့် ပညာတတ်စကားပြေများကြားတွင် ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို နားလည်အောင်ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် စာအုပ်ငယ်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ထဲမှ ယူရန်မဝံ့ရဲဘဲ သူမ နောက်သို့ငါးလှမ်းဆုတ်သည်အထိ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာသည် အသားပေါင်မုန့်တစ်လုံးပုံစံနှင့် အလျင်အမြန်နီးစပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ရှေ့သို့ပြေးသွားခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး?” သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာအုပ်ငယ်ကို လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ထဲသို့ ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ “သူက တကယ်တမ်း ဘာရေးခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ အဲဒါကို လုံးဝနားမလည်ဘူး!”

ယင်းဖုန်း၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ နောက်ပြောင်ဝံ့ခဲ့တာလား။”

အမတ်ချုပ်ကြီးက နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် သူမ စာမတတ်ကြောင်းဝန်ခံခြင်းကြားတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ယခင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်။ “မှန်တယ်။ အဲဒီအဘိုးကြီးက ကျွန်မကို စိတ်ဆွပေးဖို့ကြိုးစားနေတာ!”

ကျီယွဲ့ရုံနှင့် နဂါးအစောင့်များသည် အဲဒါ အဲလိုဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ကြည့်ရန် လိုကျစ်ကွေ့ကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အလွန်စိတ်ရင်းမှန်သောစာတစ်စောင်ကို ရေးခဲ့ပြီး သူ့အမှားများကိုဝန်ခံကာ နန်းတွင်းမျက်နှာသာကိုလက်ခံသည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်ပြီး ရှဲ့အန်းယိ၏လုပ်ရပ်များအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ပြသခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အစအဆုံးတစ်ခုလုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် ၎င်းတွင် အမှားအယွင်းများမတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

“အမတ်ချုပ်ကြီးက ငါ့ကို စိတ်ဆွပေးဖို့ကြိုးစားနေတယ်လို့ပဲပြောလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းယွီကို ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်က အဲဒီမုခ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့မထိုက်တန်ဘူး။ ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို အဲဒီအရာကို ဖြိုဖျက်ပြီး အပိုင်းပိုင်းခွဲပြီး ငါဆီကို ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်။ ငါ--”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မပြီးသေးဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကိုယ်သူမ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဒီစာအုပ်ငယ်ရဲ့အကြောင်းအရာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမမှားဘူး။ ခင်ဗျားက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့မုခ်ဦးကို ပြန်ယူဖို့ အဲလိုအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို သုံးလို့မရဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို သူက တကယ်တမ်း ဘာရေးခဲ့တာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို နောက်နေတာပဲဆိုတာကို သေချာစေချင်ခဲ့သည်။

“၊” နဟမ်ဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက လက်သီးတင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး။ “ကျွန်တော် သူ့လက်ရေးကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ ပျို့အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားခဲ့တယ်။” အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် သူမ၏စာမတတ်မှုအတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အဲလောက်တောင် မုန်းတီးနေတာပေါ့!

“ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အရှင်မင်းကြီးကို သူ့အမှားတွေကို ဝန်ခံခဲ့တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်ရင်း သူတို့ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “သူက အရှင်မင်းကြီးကို ရှဲ့အန်းယိနဲ့ သခင်မငယ်ဝမ်ကို နယ်စပ်ဒေသတွေကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးပြီး သူတို့ကို မြို့တော်ကို ဘယ်တော့မှခြေတစ်လှမ်းမချခွင့်မပြုဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲလောက်ရက်စက်တာလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် စာအုပ်ငယ်ကို အေးစက်သောရယ်မောသံဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။ “သူက အသုံးမကျတဲ့သားတစ်ယောက်ကို မလိုအပ်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသံတစ်သံမှမပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့မှာ သွေးပင်လယ်လောက်နက်ရှိုင်းတဲ့ရန်ငြိုးရှိနေတယ်!

ယင်းယွီက “အရှင်မင်းကြီး။ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံမှာလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မတွေ့ဘူး၊ သူ့ကို အရှင်မင်းကြီးက အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ပြောလိုက်။ သူ့ကို အိမ်ပြန်ပြီး သူ့အမှားတွေကို ဆက်လက်တွေးတောခိုင်းလိုက်။”

ယင်းယွီသည် အမိန့်ကိုလက်ခံပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ မော့မော့တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ကာ သူမကို မယ်တော်ကြီး တစ်ဖန်ပြန်မေ့လဲသွားပုံအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက်ရော အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

မော့မော့သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ကောင်းကင်မှကျဆင်းလာပြီး အဝတ်လှန်းတိုင်ကို ချိုးဖဲ့သွားပုံကို နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဟမ့်” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါ သူ့ကို ပြောပြီးသားပဲ။ ငါ့ရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သူ့ကို အခုတွေ့ချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲလောက်စိတ်ခံစားမှုပြင်းပြနေတုန်းပဲလား!”

ငါ ဒီစကားလုံးတွေကို မယ်တော်ကြီးထံသို့ ဘယ်လိုပြန်လည်ပြောကြားရမှာလဲ။ မော့မော့သည် သူမကိုယ်သူမ တွေးနေသည်။ တကယ်လို့ ငါသာ ဒီစကားတွေအတိုင်း မကွယ်မဝှက်ပဲ ပြန်လျှောက်တင်လိုက်ရင် မယ်တော်ကြီးက ဒေါသထွက်လွန်ပြီး သေဆုံးသွားမှာလား။

“သူ နေမကောင်းရင် သမားတော်တစ်ယောက်ကို တွေ့သင့်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မော့မော့ကို ပတ်ရှောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို ဆေးသောက်ခိုင်းလိုက်။” အဲဒီမယ်တော်ကြီးက ဆေးလုံးအများကြီးသောက်သင့်တယ်။ သူမက သရုပ်ဆောင်အရမ်းကောင်းတယ်!

မော့မော့က “အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်ကြီးက ကျောက်တုံးကိုပစ်ပေါက်ခဲ့တဲ့တရားခံကို ဖော်ထုတ်ချင်နေပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အဲဒါ ဘယ်တုန်းကဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

“လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နာရီလောက်ကပါ၊” မော့မော့သည် အမှန်အတိုင်းဖြေလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမက အဲဒီအချိန်လောက်မှာ ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို ကန်ခဲ့ပုံရသည်။ အဲဒါ ဘယ်ကိုပျံသန်းသွားခဲ့ပြန်တာလဲ။ ထိုအခိုက်အတန့်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အမူအရာသည် ရုတ်တရက်လိမ်ကောက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မက တရားခံဖြစ်ပုံရတယ်။

“ခင်ဗျားတို့ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ပတ်ပတ်လည်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ခြင်းမရှိဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

မော့မော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါတို့က မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ပတ်ပတ်လည်အားလုံးကို ကြည့်ရှုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အပြင်လူတစ်ယောက်မှမတွေ့ခဲ့ဘူး။”

ယင်းဖုန်းသည် ရှေ့သို့တွားသွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး။ နဂါးအစောင့်တွေထဲက ဘယ်သူမှ အဲလိုအရာတစ်ခုကို လုပ်ဝံ့မှာမဟုတ်ဘူး။”

“ဟဲဟဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အဲဒါကို လုပ်ခဲ့တာ ငါပဲဖြစ်ရမယ်။ ငါ ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်ကနေ ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို ကန်ခဲ့တယ်လေ။”

“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ အလွန်အမင်းဝေးကွာနေသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် အရှင်မင်းကြီးသည် အမှန်တကယ်ပဲ အပြစ်ရှိသူဖြစ်သည်ဟု နားမလည်နိုင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

***