မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲ မတိုင်မီ

ချင်ရွှမ်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မေးခွန်းကို ဒေါသထွက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မင်းက ငါ့အစ်မကြီးအကြောင်း ကောင်းတာလေးတစ်ခုလောက် မတွေးနိုင်ဘူးလား။ သို့သော် သူ၏နှလုံးသားမှာ မကြာမီ နွေးထွေးလာသည်။ အရှင်မင်းကြီးသာ သူတို့ကို တကယ်ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့သူကိုယ်တိုင် ဒီကိုပြေးထွက်လာမှာလဲ။

"ပြောလေ၊ ဟမ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချင်ရွှမ်၏မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မင်း အရမ်းဝမ်းနည်းနေလို့ ရူးသွားတာလား"

ချင်ရွှမ်က ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အစ်မကြီး အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဒါဆို မင်းကိုတစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချင်ရွှမ်ကို ခေါင်းအစခြေအဆုံးကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို သူ၏ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ "ဟမ်။ မင်းက အကောင်းအတိုင်းပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ဒီမှာ တစ်ခုခုမေ့ကျန်ခဲ့လို့လား"

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောခွင့်ပြုပါ" ချင်ရွှမ်က ပြောသည်။ သူက ငါတို့ကို ဒုက္ခရောက်စေချင်နေတာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချင်ရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ရွှမ်က "ကျွန်တော်မျိုးက မြို့အပြင်ဘက်မှာ တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်" ဟုဆိုသည်။

"တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေလား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘုရားရေ၊ ငါက တစ်ခုခုကြီးကြီးမားမားဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ။ တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေက တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေပဲ၊ သူတို့က ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဟဲဟဲ၊ မြို့ထဲက တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေအားလုံးက အမတ်ချုပ်ကြီးစကားကို နားထောင်ကြတယ်"

"........." ချင်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီး၌ အလွန်အမင်း ရက်ရောသောနှလုံးသားရှိသည်ကို ရုတ်တရက်တွေ့ရှိသွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခုငါသိပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချင်ရွှမ်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ စစ်သူကြီးချင်"

မင်းသိပြီဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ချင်ရွှမ်သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီအမှုထမ်းက နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ခင်ဗျားနဲ့ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်"

"တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေအကြောင်း အသေးစိတ်လား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ချင်ရွှမ်၏မျက်နှာမှာမူ အခိုင်အမာဖြစ်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူနန်းတော်ထဲဝင်သွားလျှင် လိုကျစ်ကွေ့ကို အရာအားလုံးပြောပြနိုင်မည်။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချင်ရွှမ်ကို နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ "ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်" အဲ့ဒါက တပ်ဖွဲ့တစ်စုနဲ့ မြင်းတွေပဲ။ မြို့တော်လမ်းတွေပေါ်မှာ အများကြီးရှိနေတာပဲ၊ ဘာက ထူးဆန်းနေလို့လဲ။

ယခုအချိန်တွင် နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်ခုနစ်ယောက်သည် ဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်လာကြသည်။

"ဟွန့်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့ကို နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့၊ ရင်ကိုကော့ကာ သူတို့အနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်ခုနစ်ယောက်မှာမူ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ သူက ငါတို့အပေါ် အငြိုးအတေးထားနေတာလား။

ချင်ရွှမ်က လူခုနစ်ယောက်၏ နန်းတွင်းဝတ်ရုံများကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် "ဒါတွေက နက္ခတ်ဗေဒပညာဌာနက အရာရှိတွေလား" ဟုမေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ကံကြမ္မာဟောဆရာခုနစ်ယောက်" ဟုဖြေသည်။

ချင်ရွှမ်နှင့် နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်ခုနစ်ယောက် "........."

ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုက်ဟွာခန်းမမှ လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ် အန္တရာယ်ကင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏အနည်းငယ်တွန့်နေသော မျက်မှောင်များမှာ မပြေလျော့သွားချေ။ တစ်ဖက်လူ၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များမရှိသောကြောင့် ချင်ရှင်းမှာ အဆင်ပြေနေရမည်။ ဒါဆို ဘာက ချင်ရွှမ်ကို ပြန်လာစေတာလဲ။

ချင်ရွှမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို မြင်သည်နှင့် စကားပြောချင်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကိုတိတ်ဆိတ်စေလိုက်သည်။ "ဝင်ပြီးမှ စကားပြောကြရအောင်"

နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်ခုနစ်ယောက်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုက်ဟွာခန်းမသည် သူ၏အိမ်ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့က အဖွဲ့ကိုကြည့်ကာ "ခင်ဗျားတို့ခုနစ်ယောက် ဒီမှာကိစ္စတွေရှိသေးလား" ဟုမေးသည်။

နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်ခုနစ်ယောက်မှာ နန်းတော်တံခါးများဆီသို့ သူတို့၏ခရီးကို အလျင်အမြန်ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။

"အခမ်းအနားနေ့မှာ ဒယ်အိုးအဖုံးတွေ ယူလာဖို့မမေ့နဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြေးထွက်သွားသော နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်များကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒယ်အိုးအဖုံးတွေလား" လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ရန်မဖြစ်တတ်ဘူးလေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ နားလည်သွားသည်။ နက္ခတ်ဗေဒင်ပညာရှင်တွေက ရန်မဖြစ်တတ်တဲ့အတွက် ရန်ပွဲဖြစ်လာတဲ့အခါ သူတို့ကိုယ်သူတို့ကာကွယ်ဖို့ တစ်ခုခုလိုလိမ့်မယ်။

"သံချပ်ကာတွေရှိတယ်" သူက သူ၏နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိထားရင်း ပြောသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "သံချပ်ကာလား။ သူတို့အိမ်မှာချပ်ကာတွေရှိမရှိတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး။ သူတို့မှာ ဟင်းချက်အိုးအဖုံးတွေတော့ သေချာပေါက်ရှိလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော်သေချာတယ်"

"အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်" ချင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုသို့သော ယုတ္တိတန်သောစကားများကို ဘာများကန့်ကွက်နိုင်မည်နည်း။ သူက သက်ပြင်းချကာ "အရှင်မင်းကြီး ပျော်နေသရွေ့ပေါ့" ဟုဆိုသည်။

"ကျွန်တော်မပျော်ပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူတို့သည် မကြာမီ နိုင်ငံရေးအရရော ကိုယ်ထိလက်ရောက်ပါ တိုက်ခိုက်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမဘယ်လိုပျော်နိုင်မည်နည်း။

"တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား" ချင်ရွှမ်က မေးသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။ "ကိစ္စကြီးတစ်ခု"

"........." ချင်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ ဘာလို့ငါတော့ မင်းဆီက အဲ့ဒီလို ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရတာလဲ။

မကြာမီပင် သူတို့သုံးယောက်သည် ထိုက်ဟွာခန်းမ၏ တောင်ပံဆောင်တစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ချင်ရွှမ်က သူမြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့သော ကုန်သည်အဖွဲ့အဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသည့် တပ်ဖွဲ့များနှင့် မြင်းများအကြောင်း၊ သူတို့၏တောင်ပိုင်းလေသံများအကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းမှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို မသိသေးသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများမှာမူ သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်းမှပင် မှောင်မိုက်နေသည်။

"သူတို့ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ရှိလဲ" သူက မေးသည်။

"လူ ၁၀၀ လောက်ရှိတယ်" ချင်ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"လူ ၁၀၀ က တကယ်ပဲ အရေးကြီးလို့လား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။ သူမအတွက် လူ ၁၀၀ မှာ မများလှပေ။

လိုကျစ်ကွေ့က အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။ "လူ ၁၀၀ က ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်ဖို့ မလုံလောက်တာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ပြဿနာက သူတို့က တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို အပိုင်းတွေခွဲထားရင် ဖြစ်လာမှာပဲ"

"အမတ်ချုပ်ကြီးလား" ချင်ရွှမ်က မေးသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးကလွဲရင် ဘယ်သူကမှ တောင်ပိုင်းက တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေကို မြို့တော်ထဲခေါ်သွင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိဘူး"

"သူဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ" ချင်ရွှမ်က အလျင်အမြန်မေးသည်။

"ငါတို့နောက်နှစ်ရက်နေရင်ကျင်းပမယ့် မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ လက်နက်ကိုင်တိုက်ခိုက်ရလောက်တယ်" လိုကျစ်ကွေ့က ချင်ရွှမ်ကိုပြောပြီးနောက် "မိန်းကလေးချင်ကို ဒီနေရာကနေ အမြန်ခေါ်သွား၊ ဘယ်လောက်ဝေးနိုင်သလောက် ဝေးဝေးသွား" ဟုထပ်ပြောသည်။

"ဘာ" ချင်ရွှမ်က ထိုင်နေရာမှ ထခုန်လိုက်သည်။ မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲနေ့မှာ လက်နက်ကိုင်တိုက်ခိုက်ရမယ်တဲ့လား။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ငါ့ကိုသတ်ချင်နေတာလေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါလည်းသူ့ကို သတ်ပစ်ချင်တာပဲ"

ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲနေ့မှာ လှုပ်ရှားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာလား။ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲလေ။ ခင်ဗျားတို့က ကောင်းကင်ဘုံမှာရှိနေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ၊ ဗုဒ္ဓဘုရားတွေနဲ့ နဥ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးတွေအားလုံးကို လျစ်လျူရှုတော့မှာလား။

"တတ်နိုင်သလောက်မြန်မြန်ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့က ချင်ရွှမ်ကို တိုက်တွန်းသည်။

"ဒါဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့တပ်တွေကို မြို့တော်ထဲရွှေ့ပြီးပြီဆိုရင်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကရော ခင်ဗျားရဲ့လူတွေကို အဲ့လိုလုပ်ပြီးပြီလား" ချင်ရွှမ်က မေးသည်။ နေ့ရက်များကို ကြည့်လျှင် ကျန်ရှိသော 'အနက်ရောင်နှင်းခဲ' မြင်းတပ်များမှာ မြို့တော်သို့ ဤမျှအမြန်ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်၊ ခင်ဗျားစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဘေးမသီရန်မခဖြစ်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော်ကတိပေးနိုင်ပါတယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချင်ရွှမ်ကို သူမ၏ကြွက်သားများပြရန် လက်မောင်းကိုကွေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် ကြွက်သားများမမြင်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ချင်ရွှမ်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီအမှုထမ်းက ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ" ဟုမေးသည်။

"ကျန်းနန်ကိုသွားပြီး မိန်းကလေးချင်နဲ့ ကောင်းကောင်းနေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မစဉ်းစားဘဲ "ပြီးတော့ သူနဲ့ကလေးတွေမွေးလိုက်။ အဲ့ဒါတော့ မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟုဆိုသည်။

ချင်ရွှမ်မှာ စိုးရိမ်လာသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးက အရှင့်အတွက် စိတ်ပူနေပါတယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ၏ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကိုဖြဲကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးချင်၊ တောင်ပိုင်းစစ်သားတွေအကြောင်း လာပြောပြတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကိုတစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ချင်ရွှမ်၏မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီအမှုထမ်းက ခင်ဗျားအတွက် ဓားတောင်ကိုတက်ပြီး မီးပင်လယ်ထဲကိုငုပ်ဖို့တောင် တုံ့ဆိုင်းနေမှာမဟုတ်ပါဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ချင်ရွှမ်ကို ပွေ့ဖက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူမ၏ကော်လံကိုဆွဲကာ နောက်သို့ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ချင်ရွှမ်မှာမူ သူတို့ကိုကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိချေ။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အမြန်ဆုံးထွက်ခွာသင့်တယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ခင်ဗျားတို့ကို မတားဆီးစေနဲ့" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ၏နောက်သို့ဆွဲပြီးနောက် "အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် အကြီးမားဆုံးအကူအညီဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ သတိထားရမယ်" ဟုဆိုသည်။

ချင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူနှင့်အတူ လူအနည်းငယ်သာရှိသောကြောင့် သူနေခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သည် တိုက်ခိုက်သူအနည်းငယ်အဖြစ်သာ ပါဝင်နိုင်ပြီး အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိမည်မဟုတ်ချေ။ သူက ထရပ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဂရုစိုက်ရပါမယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ကျွန်တော့်အစ်မကြီးသာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လက်ထဲကို ကျသွားခဲ့ရင်တောင်မှ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုစိုက်နေစရာမလိုပါဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စကားပြောတော့မည်ဖြစ်စဉ် လိုကျစ်ကွေ့က သူမ၏လက်ကိုညှစ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ ချင်ရွှမ်သည် ထရပ်သည်နှင့် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က သူ့ကိုပို့ဆောင်နေစဉ် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အခု မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲကို အပြည့်အဝအာရုံစိုက်ထားတယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် သတိထားနေသရွေ့ အန္တရာယ်ထဲကျရောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

ချင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငွေတွင်းတွေကိစ္စကိုလည်း ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်အနေနဲ့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပေးပါ" လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက်တော့ အရှင်မင်းကြီးက မကြာခင် ကျန်းနန်မှာ ခင်ဗျားကိုရှာဖို့ လူအနည်းငယ်လွှတ်ပါလိမ့်မယ်"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤအရာများကို ချင်ရွှမ်ကို အရင်ကပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်ထပ်ပြောခြင်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုစွဲမြဲသွားစေသည်။ "ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ စစ်ေသနာပတိချုပ် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်၊ ချင်ရွှမ်က ကျေးဇူးကြွေးမေ့တဲ့လူမဟုတ်ပါဘူး"

လိုကျစ်ကွေ့က တံခါးနားတွင် ရပ်တန့်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်လိုက်သည်။ "ခရီးလမ်းချောမွေ့ပါစေ"

ချင်ရွှမ်သည် နန်းတော်ထဲမှ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ၏မြင်းပေါ်တက်ကာ တောင်ဘက်မြို့တံခါးများမှ ထွက်ခွာရန် ကြာပွတ်ဖြင့်ရိုက်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးဘောင်ကိုကိုင်ကာ သူထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် လှည့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို စကားပြောတော့မည်ဖြစ်စဉ် ပြတင်းပေါက်နားမှ စာကလေးတစ်ကောင်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ခေါင်းမှာ အဘိုးစာကလေးကို မြင်သည်အထိ လှည့်သွားသည်။

"အဲ့ဒီမှာ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို "စစ်ေသနာပတိချုပ်၊ သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ အခမ်းအနားအကြောင်း သွားပြောလိုက်" ဟုဆိုသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း မပြေးမီ သူမကိုဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "မင်းအခုဘယ်သွားမလို့လဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများမှာ လည်သွားပြီးနောက် "ကျွန်တော်သွားအိပ်မလို့" ဟုပြန်ဖြေသည်။

အဘိုးစာကလေးက သူ၏အတောင်များဖြင့် မျက်နှာကိုဖုံးလိုက်သည်။ အကြောင်းပြချက်တွေထဲမှာမှ ဒါတဲ့လား...

လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားသည်။ ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာ သူက အိပ်ချင်စိတ်ရှိသေးတယ်လား။

"ကျွန်တော်ညက တစ်ညလုံးမအိပ်ခဲ့ရဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သမ်းဝေဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ အမှန်မှာ သူမသည် သုံးရက်မအိပ်ဘဲ ဖုတ်ကောင်များကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ယခုအားနည်းဟန်ဆောင်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း ဆောင်ရမည်သာ။

"သွားလေ" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမသမ်းဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ နူးညံ့သွားသည်။ သူ၏လက်ချောင်းများက သူမ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမပိန်သွားသည်ဟု တိတ်တဆိတ်တွေးလိုက်သည်။ သူ၏စကားကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"လူတိုင်း၊ ဝင်ခဲ့ကြ" လိုကျစ်ကွေ့သည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကိုခေါ်ရင်း တောင်ပံဆောင်ရှိ လွတ်နေသောထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သည်။

......

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ပန်းဥယျာဉ်များသို့ တစ်လမ်းလုံးပြေးသွားပြီးနောက် ဝူထုံပင်အောက်တွင် လာရပ်လိုက်သည်။ သူမက အဘိုးစာကလေးကို "ဘယ်လိုလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အစ်ကိုကြီးသတင်းကြားသေးလား" ဟုမေးသည်။

လောင်တသည် ချုံပုတ်များထဲမှ ထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ အဘိုးစာကလေးက "ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ ငန်းအုပ်စုက တောင်ကြားအပြင်ဘက်က မဟုတ်ဘူး" ဟုပြန်ဖြေသည်။

"မြောင်" လောင်တမှာ စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ရှောင်ယောင်း" အဘိုးစာကလေးက ဆက်ပြောသည်။ "ငါက မင်းသူတို့ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်လိမ့်မယ်လို့ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မြို့အပြင်ဘက်က အုပ်စုက ငါတို့ကို သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှာဖွေပေးဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်"

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူတို့သာ စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့အစ်ကိုကြီးအကြောင်း ပြောပြနိုင်ရင် သူတို့လိုချင်ရင် ရွှေငွေတောင်တွေတောင် ပေးနိုင်တယ်"

အဘိုးစာကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ရှောင်ယောင်း၊ မင်းသူတို့ကို ငါးနဲ့ပုစွန်နည်းနည်းပေးရုံပဲ" ဟုဆိုသည်။

"အဲ့ဒါပဲလား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။ ပြဿနာမရှိဘူး"

"မင်းလောင်တကို ငါးငါးကောင်အကြွေးတင်နေသေးတယ်" အဘိုးစာကလေးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းငန်းတွေကိုတော့ ငါးနဲ့ပုစွန်အကြွေးတင်လို့မရဘူး၊ ချီ့"

"........." နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ ငါ'လောင်တ' ကို ငါးငါးကောင်အကြွေးတင်တာ မသိတဲ့တိရစ္ဆာန် မရှိတော့ဘူးလား။ လောင်တက သူမကို သူ၏လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ထိုငါးများကို သတိရသည်နှင့် သူဒေါသထွက်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "တော်လောက်ပြီ၊ ဟမ့် မင်းငါ့ကိုထပ်ကုတ်ရင် ငါပြန်ချမှာနော်" ဟုဆိုသည်။

လောင်တက သူမကိုထပ်ကုတ်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကိုလည်ပင်းမှဆွဲကာ ဝူထုံပင်ထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ လောင်တက သူ၏အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ "မင်းသာ ငါးနဲ့ပုစွန်ကို မခွဲနိုင်မခွာနိုင်ဖြစ်နေရင် ငန်းအုပ်စုက ငါတို့ကို စစ်စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အစ်ကိုကြီးအကြောင်း ပြောပြမှာမဟုတ်ဘူး" ဟုအော်ပြောသည်။

"မင်းပြောပြစရာမလိုဘူး ငါသိတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ အဲ့ဒီ 'လောင်တ' က ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုအထင်အမြင်ရှိနေတာလဲ။

"အိုး၊ ဟုတ်သား" အဘိုးစာကလေးက "တရားရုံးက ငါ့မြေးပြောတာကြားတာက အဲ့ဒီ ဝမ်အိမ်က ကလေးမလေးက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားတယ်တဲ့" ဟုဆိုသည်။

"အာ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"သူမက ရှဲ့အန်းရှီနဲ့ စကားများပြီး သူက သူမကိုမြေကြီးပေါ်တွန်းချလိုက်တာ။ ပြီးတော့ သူမကလေးဆုံးရှုံးသွားတယ်" လောင်တက သူ၏အမွှေးများကို လျက်ရင်း "ဒီကြောင်က ရှဲ့အန်းရှီက အဲ့ဒီကြာပန်းဖြူလေးကို တကယ်ကြိုက်တယ်လို့ထင်နေတာ" ဟုဆိုသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထိုသို့သော တာဝန်မဲ့၊ မရိုးသားသောလူက အခြားမည်သူ့ကို ချစ်နိုင်မည်နည်း။ အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။

***