လူယုတ်မာ နဉ်မျိုးနွယ် ဘိုးဘေး

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲသည် သူမအား ဖယ်ရှားရန် အခွင့်ကောင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်လျှင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့လည်း ထိုနည်းတူစွာ သိမြင်နိုင်သည်။ သူသည် အသင့်တော်ဆုံးကိုယ်ပွားတစ်ယောက် မတွေ့မီအချိန်အထိ ထိုပွဲကို သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် သူမကို ဖယ်ရှားရန် လက်လွတ်မခံနိုင်သော အခွင့်အရေးပင်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ သံတမန်တစ်ဦး နန်းတော်ထဲတွင် တားဆီးခံခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သတင်းစကားကို မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ လက်ထဲသို့ အရောက်ပို့နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစာလွှာကို ဖတ်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် စာရွက်ကို သယ်ဆောင်လာသော မိန်းမစိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ရှိအချိန်သည် မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်မှ လှပတောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် သူမဖတ်လိုက်ရသော စကားလုံးများကြောင့် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည့် အေးစက်မှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအအေးဓာတ်သည် ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကမ္ဘာမှ လာသည့်အအေးဓာတ်မျိုး ဖြစ်သည်။

သံတမန်မိန်းမစိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။

"မယ်တော်ကြီး... အမတ်ချုပ်ကြီးက အမိန့်တော်ကို စောင့်နေတုန်းပါ။"

"သူ အောင်မြင်မယ်လို့ သေချာရင် ငါတို့လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ပြောလိုက်ပါ၊ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားရင်တော့ ဒီမယ်တော် သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးလို့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သတင်းစကားကို လက်ထဲတွင် ဘောလုံးကဲ့သို့ လုံးချေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

မိန်းမစိုးသည် နန်းတော်မှ မထွက်ခွာမီ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုသွားသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လုံးချေထားသော စာရွက်ကို သူမ၏ အမွှေးတိုင်ထွန်းရာ ခွက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ နဉ်ယွီ၊ မင်းက မိဘကိုမသိတတ်မှတော့ မယ်တော်က မကြင်နာတာကို အပြစ်ဆိုလို့မရဘူး။"

ယိုကွမ့်သည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ ခေါင်းပေါ်မှ အမိုးကြွေပြားများကို ဖြတ်ပြေးကာ သတင်းကို ရှောင်ယောင်းထံ အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တနှင့်အတူ နန်းတော်ဝင်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်တွင် တည်ရှိသော ဘိုးဘေးခန်းမကို သွားရောက်စစ်ဆေးနေသည်။ တိုက်ပွဲက မကြာမီ ဖြစ်ပွားတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် တိုက်ပွဲမြေပြင်၏ အနေအထားကို ဦးစွာ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါ အဓိက ခန်းမပဲ။"

လောင်တက သူ၏ ခြေသည်းဖြင့် ရှေ့မှ အဆောက်အအုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လည်ပင်းကိုဆန့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ရောင်စုံကြွေရည်နှင့် ရွှေရောင်အုတ်ကြွပ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော နန်းတော်ကဲ့သို့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဆောက်အအုံတွင် အပေါ်သို့ကော့တက်နေသော ခေါင်မိုးစွန်းများ၊ နဂါးရုပ်များထွင်းထုထားပြီး ဖီးနစ်ငှက်ရုပ်များ ရေးဆွဲထားကာ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေ၍ ကြည့်ရှုသူများကို မျက်စိကျိန်းစေလောက်သည်။

"ဒါက အသုဘခန်းမတစ်ခုပဲဟာကို။ ဒီလောက်တောင် မွမ်းမံထားဖို့ လိုလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးခန်းမအစစ်ကို ‘အသုဘခန်းမ’ ဟု ခေါ်သည်ကို လောင်တ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူက အမြီးကိုယမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အသုဘခန်းမ ဟုတ်လား။"

"အထိမ်းအမှတ် ကမ္ဗည်းပြားတွေ ထားတဲ့နေရာလေ။ အသုဘခန်းမလို့ မခေါ်ရင် ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ပြောသည်။

လောင်တက ထိုစကားသည် ယုတ္တိရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ တော်တော်ချမ်းသာတာပဲ။"

သူတို့၏ အသုဘခန်းမကို ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါအောင် မွမ်းမံနိုင်လျှင် အခြားဘာဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ အကယ်၍ နဉ်မျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေးများက သူတို့၏ တိုင်းပြည်ကို အမှန်တကယ် စောင့်ကြည့်နေပါက ယခုအချိန်တွင် သွေးအန်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤအဆောက်အအုံတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေအားလုံးကို သူမအတွက် ချန်မထားခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေကြရမည်ဖြစ်သည်။

ခေါင်မိုးစွန်းများသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသော ဆင်ဝင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုးထွက်နေပြီး ခန်းမထဲသို့ နေရောင်ခြည်ဝင်ရောက်မှုကို တားဆီးထားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း တံခါးများကို တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ မီးပုံးများကို တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခါသွားစေသည်။

"သာ့ရှန် ပြောတာမှန်တယ်။ ဒီအဆောက်အအုံမှာ မျက်နှာကြက် သစ်သားတန်းတွေ မရှိဘူး။"

လောင်တက မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းလည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက ဘာသဘောလဲ။"

"သေသူတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူတွေမှာ မျက်နှာကြက် သစ်သားတန်းတွေ မရှိဘူး။ သာ့ရှန် ပြောတာ။ ဒီလိုအိမ်မျိုးကို ယင်စံအိမ်လို့ခေါ်တယ်။"

လောင်တက ရှင်းပြသည်။ ယင်စံအိမ်ဟုတ်ဟုတ်မဟုတ်ဟုတ် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ပိရမစ်ပုံစံ စီတန်းထားသော ကမ္ဗည်းပြားတန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကမ္ဗည်းပြားများ၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးများ ထွင်းထုထားသည်။ ကွယ်လွန်သွားသော အရှင်မင်းကြီး၏ ကမ္ဗည်းပြားကို တွေ့ရှိပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆူပူပြောဆိုလိုက်သည်။

"မကောင်းတဲ့ကောင်၊ အခု နောင်တရနေပြီလား။ မင်းက တစ္ဆေဖြစ်နေပေမဲ့ ထပ်သေချင်စိတ် ပေါက်နေသေးလား။"

အနက်ရောင် ကမ္ဗည်းပြားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရင်ဆိုင်နေသည်။

"မင်းလို ဧကရာဇ်ကတော့ သေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဒီလူမိုက်က လူဘယ်လောက်တောင် သတ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ။

လောင်တက စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"မင်း ဒီနေရာကို လာစစ်ဆေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပတ်၍ လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် အဆောက်အအုံသို့ တက်သည့် မြင့်မားသော လှေကားထစ်များကို ကြည့်ရှုရန် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသည်။

"ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ငါအော်လိုက်တာနဲ့ အပြင်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကြားနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ အမတ်ချုပ်ကောင်က ငါ့ကို ဘယ်လို အဆုံးသတ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ။"

"ဒီကြောင်တော့ မသိဘူး။"

လောင်တက ပြန်ဖြေသည်။

"......."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒီလောက်တောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရသလား။

"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ဦးမလား။"

လောင်တက အကြံပြုသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကွယ်လွန်သွားသော အရှင်မင်းကြီးများ၏ နတ်ကွန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ဧကရာဇ် ယွမ်ကျုံး၏ ကမ္ဗည်းပြားကို ထပ်မံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီသင့်တယ် မဟုတ်လား။ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို နည်းနည်းလောက် မပြနိုင်ဘူးလား။"

ခန်းမသည် သူတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လေထုထဲတွင် အမွှေးတိုင်မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံနေသည်။ ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်များ ရှိသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဖယောင်းတိုင်အားလုံးကို ဆူညံစွာ မွှေ့ထုတ်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသော လောင်တကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးလေ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ကြည့်ရတာ အဲ့ဒီ ငတုံးကောင်က ဒေါသထွက်နေပုံပဲ။"

လောင်တ၏ အမွေးအမှင်များအားလုံး ထောင်ထနေသည်။

"ဒီကြောင်ကို မခြောက်နဲ့။ မင်း တစ္ဆေမြင်လိုက်လို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖျော့ဖျော့ချလိုက်သည်။ သူမသည် တကယ်တမ်း တစ်ကောင်လောက် မြင်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အထဲက ဘယ်သူလဲ။"

တုန်ယင်နေသော အသံတစ်ခု အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခန်းမ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် လောင်တ၏ စက်ဝိုင်းပုံ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများသည် ဖန်လုံးများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ လေသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နဂါးဝတ်ရုံကို တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေစေပြီး ကွယ်လွန်သွားသော အရှင်မင်းကြီးများ၏ ကမ္ဗည်းပြားများ နောက်ခံတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်နေသည်။ ဘိုးဘေးခန်းမကို ကြီးကြပ်ရသော မိန်းမစိုးသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လျက် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ မေ့လဲကျသွားသည်။

"မြောင်။"

လောင်တက ကြည့်ရှုရန် ပြေးသွားသည်။ ဒီလူသား ဘာလို့မေ့လဲသွားရတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းမစိုး လဲကျသွားစဉ် သူ၏ကိုယ်မှ ပြန့်ကျဲသွားသော ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ကောက်တစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ကြိုးပြတ်သွားသောကြောင့် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များ နေရာအနှံ့ လိမ့်ထွက်ကုန်သည်။ ကျောက်စိမ်းသည်လည်း ငွေပင်ဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ၎င်းတို့ကို စတင်ကောက်ယူလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူမကို မည်သို့သတ်ရန် စီစဉ်နေသည်ကို သူမ မသိနိုင်လျှင်ပင် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ ဒါဇင်အနည်းငယ် ပြန်လည်ယူဆောင်သွားခြင်းသည် ဤခရီးကို တန်ဖိုးရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် မြေပြင်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုနှင့် ရုတ်တရက် ခြစ်မိသွားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုအက်ကွဲကြောင်းများမှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေအေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟမ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို အက်ကွဲကြောင်းပေါ် တင်လိုက်ပြီး လေပြေအေးကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုသော်လည်း ၎င်းကို ဖွင့်ရန် မည်သည့်အရာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူမ၏အကြည့်သည် သတိလစ်နေသော မိန်းမစိုးထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် အစောင့်ဖြစ်သောကြောင့် ဓားတစ်ချောင်း ဆောင်ထားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးသွားပြီး သူ၏ဓားကို ဆွဲယူကာ ခန်းမတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချပြီး သူမ ကြမ်းပြင်ကို ကလော်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်း သေချာလို့လား။"

"ငါ သေချာတယ်။ အောက်ကနေ လေတိုက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် အောက်မှာ မြေအောက်ခန်း ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ရှိရမယ်။"

"ဒါဆို ငါတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီခေါ်သင့်လား။"

လောင်တက မေးသည်။ ဤခန်းမရှိ ကြမ်းခင်းအုတ်တစ်ချပ်သည် မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲတစ်လုံး၏ အရွယ်အစားနှင့် ညီမျှသည်။ ဒီကောင်မလေးက တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကလော်ဖွင့်နိုင်မှာလဲ။

"တကယ်လို့ မြေအောက်မှာ မြေအောက်ခန်းရှိတယ်ဆိုရင် တံခါးအတွက် ခလုတ်တစ်ခု ရှိရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ခလုတ်မတွေ့ရင်လည်း အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။"

သူမသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို အလေးပေးပြောဆိုရင်း ကြမ်းခင်းအုတ်ကို သူမ၏ လက်ဗလာဖြင့် အောင်မြင်စွာ ကလော်ဖွင့်လိုက်သည်။

လောင်တ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"ဟား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လေးထောင့်ပုံစံ ဥမင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တွေ့လား။ မြေအောက်ခန်း။"

လောင်တက အစွန်းတွင်ထိုင်၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်တော်နက်တာပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အပေါက်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

"မြောင်။"

လောင်တ၏ အမွေးအမှင်များ ကြောက်လန့်တကြား ထောင်ထသွားပြန်သည်။ ၎င်းသည် မည်မျှနက်သည်ကို သူတို့ မသိကြသေးဘဲ ထိုကောင်မလေးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ခုန်ချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေအောက်ခန်း၏ အောက်ခြေတွင်ရပ်၍ ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံလေးဘက်ကို ပုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အခြားဥမင်များနှင့် ဆက်သွယ်မထားသော သီးခြားနေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ မြေအောက်ခန်းအစား ဤနေရာကို မြေအောက်ထောင်ဟု ခေါ်သင့်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်မပျက်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လှဲချပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရှုသော်လည်း အောက်တွင်လည်း လမ်းမရှိပေ။

"ရှောင်ယောင်း။"

လောင်တက အပေါ်မှ လှမ်းခေါ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောက်နံရံများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တောက်ပြောင်သော ကျောက်မျက်နှာပြင်များကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်တက်ပြီး ခန်းမထဲသို့ ပြန်လည်တက်ရောက်လာသည်။

"ရှောင်ယောင်း။"

လောင်တ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဘိုးဟွေ့က ခေါ်လိုက်သည်။

"အဘိုးဟွေ့၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့၏ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ နဉ်မျိုးနွယ် ဘိုးဘေးက ဒါကိုလုပ်ခဲ့တာ။"

အဘိုးဟွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။

"အဘိုးဟွေ့က နဉ်မျိုးနွယ် ဘိုးဘေးတွေကို အရင်က တွေ့ဖူးတာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးသည်။ ဒီကြွက်က ဘယ်လောက်အသက်ကြီးနေပြီလဲ။ သူက တကယ်ပဲ မသေမျိုးဖြစ်နေပြီလား။

"ငါ့အဘိုးဆီက ကြားခဲ့တာ။ ကြားဖြတ်မပြောဘဲ ငါ့စကားကို နားထောင်။"

အဘိုးဟွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"အိုး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြွက်တစ်ကောင်၏ ဆုံးမခြင်းခံရသည်ကို အထင်သေးနေသည်။ ထိုသို့သော ကောင်မလေးသည် ဘယ်တော့မှ အနာဂတ်ကောင်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းရဲ့ နဉ်မျိုးနွယ် ဘိုးဘေးမှာ မိဘတစ်ဦးတည်းကနေ မွေးဖွားတဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ နယ်မြေတွေကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြပေမဲ့ ပလ္လင်ပေါ်မှာ နေရာတစ်ခုပဲရှိတယ်။ ဒါကြောင့် နဉ်မျိုးနွယ် ဘိုးဘေးက ဒီမြေအောက်ထောင်ကို ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့ညီ၊ ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ညီကို ဒီနေရာထဲထည့်ပြီး အငတ်ထားသတ်ခဲ့တာ။"

"........"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒီနန်းတွင်း နဉ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ပထမဆုံးမျိုးဆက်က လူယုတ်မာပဲ။

"နဉ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အရှင်မင်းကြီးတွေကလွဲရင် ဒီမြေအောက်ထောင်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို တခြားဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက မင်းရဲ့ ခမည်းတော်ကို မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းမသိတာ။"

"ဟီးဟီး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ သူတို့ မတွေ့ခဲ့ကြတာ ကံကောင်းသွားသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမက သူမ၏ ဖခင်ကို သတ်ပစ်မိမှာ သေချာသည်။

"ဟီးဟီး မလုပ်နဲ့။"

အဘိုးဟွေ့က သူ၏ ခြေသည်းကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီနေရာကို သိတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကွယ်လွန်သွားသော အရှင်မင်းကြီးသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်ဟု သူမ ယုံကြည်နိုင်သည်။

"မင်း သတိထားရမယ်။"

အဘိုးဟွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ရင်း ပြောသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ဟိုအဘိုးကြီးရဲ့ ဘိုးဘေးဆီက သင်ယူပြီး ငါ့ကို အဲ့ဒီထဲမှာပိတ်ပြီး အငတ်ထားသတ်ချင်နေတာလား။ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အဆိပ်ပြင်းရတာလဲ။"

"သူက မင်းကို မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲနေ့မှာ သတ်ဖို့စီစဉ်နေတယ်ဆိုရင်တော့ သူက အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မှာပဲ။"

အဘိုးဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲ့ဒီလို မြေအောက်ထောင်မျိုးက ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားလို့မရပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။

အဘိုးဟွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ခုန်ချပြီး ပြန်တက်လာသည်ကို သူ၏ မျက်စိဖြင့် မြင်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းသည် အချည်းနှီး ကြွားဝါခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တောင် မင်း အထူးသတိထားရမယ်။ အဲ့ဒီ အမတ်ချုပ်ကြီးက အရမ်းယုတ်မာတဲ့လူပဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးက လုံးဝပုပ်သိုးနေပြီ။"

လောင်တက ပြောသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဂရုတစိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ သတိထားရမယ်။"

သူမကို ဘယ်လိုသတ်မယ်ဆိုတာ သိနေရင်တောင်မှ သူမ သတိထားရဦးမည်။ လူသေကောင်တွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ၊ အာ... မဟုတ်ဘူး၊ လူယုတ်မာတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါမှာ တစ်ခဏလေး ပေါ့ဆမှုကတောင် သူမအတွက် သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သေးသည်။ မြေအောက်ထောင်ကို မူလအတိုင်း ပြန်လည်ထားရှိပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သတိလစ်နေသော မိန်းမစိုးကို နှိုးလိုက်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ သူက ဒီနေရာကို ဘာလုပ်ဖို့ လာခဲ့တာလဲဆိုတာ သူမ ကြည့်ချင်သည်။

မိန်းမစိုးသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ ခန်းမကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေပြီး သူ၏အမြင်တွင် အနက်ရောင်အရိပ်များ မရှိပေ။ ထိုနတ်ဆိုးကဲ့သို့ မျက်လုံးတစ်စုံလည်း မရှိချေ။ အများဆုံးကတော့ ဘိုးဘေးခန်းမရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ငါ့ရဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့စိတ်က ငါ့ကို ပုံရိပ်ယောင်တွေ မြင်စေတာလား။

"ငါ သူ့ကို ကိုက်သတ်ချင်တယ်။"

လောင်တက မိန်းမစိုး ပတ်ပတ်လည်ကို မသိမသာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏အစွယ်များကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို ပါးစပ်ပိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဘာတွေစီစဉ်နေလဲ အရင်ကြည့်ကြရအောင်။"

***