အရှင်မင်းကြီးက တိုက်ခိုက်လိုပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်က ဆုတ်ခွာလိုတယ်

မိန်းမစိုးသည် ခန်းမရှိ ယဇ်ပလ္လင်မီးများကို ပြန်လည်ထွန်းညှိပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသောအရာ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိသောအခါ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်လည်ထားပေးခဲ့သော ခါးမှ ဓားကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ ဘယ်ဘက်ထောင့်သို့ လျှောက်သွားပြီး စားပွဲခြေထောက်ကို ကန်လိုက်သည်။ ‘ကလစ်’ ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေအောက်ထောင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ကြမ်းခင်းအုတ်သည် အလယ်မှ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားကာ အောက်ရှိ အပေါက်ကို ပေါ်လာစေသည်။ မိန်းမစိုးသည် အပေါက်၏ အစွန်းတွင်ရပ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော အောက်ခြေသို့ ငုံ့ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယဇ်ပလ္လင်အောက်တွင် လှဲလျောင်းရင်း လျှို့ဝှက်ခလုတ်သည် စားပွဲခြေထောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီက နဉ်မျိုးနွယ် ဘိုးဘေးအိုက သူ၏ ညီငယ်ကို မည်သို့သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကိုပင် စတင်တွေးမိသွားသည်။ သူက စားပွဲခြေထောက်ကို ကန်လိုက်သည်နှင့် ကြမ်းပြင်သည် ပါးစပ်ကြီးဟလာပြီး ညီဖြစ်သူကို မြေအောက်ထောင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားစေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယအကြိမ် ကန်လိုက်ခြင်းသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး လူသား၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးကြောင့် သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ ပလ္လင်သည် အမှန်ပင် မတည်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အရှင်မင်းကြီးတစ်ပါး၏ ကံကြမ္မာကို သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် ယင်းဖုန်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမတွင် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ရှေ့တွင်ရပ်ရင်း ထိုထုတ်ဖော်ချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးသည် ပုန်ကန်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

....

"ဒါဆို... ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

ယင်းဖုန်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက မြို့တော်ထဲသို့ တပ်ဖွဲ့များ ခိုးသွင်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူ လုံးဝ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

"သူက အစားထိုး ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို အခုလေးတင်ပဲ လုပ်ပြီးသွားပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီစစ်သားတွေကို မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သုံးဖို့ စီစဉ်နေပုံမရဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နဂါးအစောင့်များကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ဘာအတွက်လဲ။"

ဖန်းထန်က မေးသည်။ သူနှင့် ကျန်ရှိသော အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်မှ စစ်သူကြီးများသည် အခြေအနေကို ပိုမို ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ရှုမြင်ကြသော်လည်း ထိုနည်းတူစွာ စိုးရိမ်နေကြသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်တွေကြောင့် စိတ်မအေးဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သူက သူ့ရဲ့ ပြင်ပတပ်ဖွဲ့တွေကို မြို့တော်ထဲကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာ။ သူတို့က သူ့ကိုကူညီဖို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာကြတာပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ငါတို့ သူတို့ကို အင်အားပြပွဲတစ်ခု အရင်မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲ မတိုင်ခင်မှာလေ။"

အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မေးသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးကို ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ဖို့ တရားဝင်အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား။"

အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အရပ်ဝတ်တစ်စုံ ပြင်ဆင်ထား။ ငါတို့ သူတို့ကို မနိုင်ရင် အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ ထွက်ပြေးကြမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က အမိန့်ပေးပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးကို အန်းယွမ်ကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်လေ။ အဲ့ဒီမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဘယ်သူက ကြောက်နေမှာလဲ။"

ဖန်းထန်က သူ၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်များ၏ တပ်မှူးလေးဦးသည် မသိမသာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အန်းယွမ်သို့ သွားပါက အရှင်မင်းကြီးသည် ဤစစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ စကားကို အရာရာတိုင်းတွင် နားထောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... အရှင်မင်းကြီးကို အန်းယွမ်ကို ခေါ်သွားတာက ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကို နန်းတော်ထဲကနေ ဘယ်လိုထုတ်မလဲ။ ပြီးတော့ မြို့ထဲကနေ ဘယ်လိုထွက်မလဲ။ အဲ့ဒါတွေအားလုံး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း စီမံနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ လုပ်ကြံသူတွေလက်ကနေ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်လိုလွတ်မြောက်အောင် ပြေးရမှာလဲ။"

သူ၏ ဘယ်ဘက်မှ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဆက်တိုက်မေးခွန်းများမေးလိုက်ရာ အခန်းသည် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ မြို့တော်ရှိ တပ်ဖွဲ့များအားလုံးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိသည်။ အရှင်မင်းကြီးကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ရန်မှာ မည်သို့မျှ လွယ်ကူသောကိစ္စ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်ချောင်းသည် သူ၏ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းခက်ခဲမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှင်သန်ရေးလမ်းကြောင်းပဲ။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အတင်းအဓမ္မ လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးကို မြင်းလိုဆွဲထုတ်သွားရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။"

"........"

အခန်းထဲရှိ အခြားသူများ ဘာမှမပြောနိုင်ကြပေ။ လူစားထိုးအတွက် ဥပမာပေးတာက အဆင်ပြေပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို မြင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်သင့်လို့လား။ ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်လား။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးသည်။

လူတိုင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် စကားလုံးအသုံးအနှုန်းအကြောင်း ငြင်းခုံရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

"မင်းကို တော်ဝင်အစောင့် ၅၀၀ ပေးမယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မြို့ထဲကို ခေါ်သွင်းလာတဲ့ နယ်ခြားတပ်ဖွဲ့တွေကို ဝတ်ဆင်ပေးသလို သူတို့ကို ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်။ နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားရင် ငါတစ်ယောက်ယောက်ကို အချက်ပြဖို့ မြှားတစ်စင်း ပစ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းက မြောက်ဘက်မြို့တံခါးကို သိမ်းပိုက်ရမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်ကို ပြောသည်။

ဖန်းထန်က သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

"ငါ မင်းကို လူ ၅၀၀ ပဲ ခွဲပေးနိုင်တယ်။ ဖန်းထန်၊ မင်း ဒါကိုကိုင်တွယ်နိုင်မလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က အလေးပေးပြောသည်။

ဖန်းထန်၏ နုပျိုသောမျက်နှာတွင် မာနရောင်သန်းနေသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီစစ်သူကြီးက ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။ မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်ထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေမှာပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဓားပြတွေကို ဖမ်းချင်ရင် အရင်ဆုံး သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းရတယ်။ အချိန်တန်ရင် မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သူကြီးတွေအားလုံးကို အရင်သတ်ပစ်လိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ဖန်းထန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် အခြားတပ်ဖွဲ့များနှင့် ယင်းဖုန်း၏ အဖွဲ့သားများကို တာဝန်များ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲနေ့တွင် သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မည်သို့ကာကွယ်ရမည်၊ မည်သို့တိုက်ခိုက်ရမည် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာရမည်ကို စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်နှင့် လက်ချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ရမည့် အခြေအနေကို တွေးနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်မတူဘဲ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုနေ့တွင် မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များအားလုံးကို မြို့တော်မှ အပြည့်အဝ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက လူစားထိုး၏ မျက်နှာကို မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်မည်ဟု ပြောသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတစ်ခါမှ မကြားဖူးသော အရာတစ်ခုအပေါ် သူ၏အခွင့်အရေးအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ဤနေရာမှ အန်းယွမ်သို့ ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု စီစဉ်ခြင်းသည် သူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေနိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာ ဖြစ်သည်။

.....

ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး အသိဉာဏ်မဲ့သော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော မိန်းမစိုး ဘိုးဘေးခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် အတန်ငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ယဇ်ပလ္လင်အောက်မှ ထွက်လာပြီး လောင်တနှင့် အဘိုးဟွေ့တို့နှင့် စကားပြောလိုက်သည်။

"အခမ်းအနားနေ့ကျရင် ငါ စားစရာတွေ ယူလာခဲ့မယ်၊ အများကြီးယူရမယ်။ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီအပေါက်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့နေ့ရက်တွေကို ဘယ်လိုကုန်ဆုံးရမှာလဲ။"

လောင်တနှင့် အဘိုးဟွေ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ဤသည်မှာ ယုတ္တိရှိသည်ဟု တွေးကြသည်။ လောင်တက ပြောသည်။

"ငါ နန်းတော်အပြင်ထွက်ပြီး မင်းအတွက် ကြွက်ဝဝလေးတွေ သွားဖမ်းပေးမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မသိစိတ်ဖြင့် အဘိုးဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက တစ်စုံတစ်ရာ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။ လောင်တက သူ့ကို မစားနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ့ကို ကြွက်မျိုးနွယ်အားလုံးမှ တားမြစ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

"ဆယ်ကောင်လောက်ဆို လုံလောက်မလား။"

လောင်တက မေးသည်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ပေါင်မုန့်လုံးတွေ ယူလာချင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ ကြွက်သားသည် မစားနိုင်သောအရာ မဟုတ်သော်လည်း သူမက စိတ်မဝင်စားပေ။ လောင်တက သူ၏အမြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယမ်းလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက အကောင်းနဲ့အဆိုးကို မခွဲခြားတတ်ဘူး။

"မင်း ကြက်ဥအနှစ်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ မုန့်ကြွပ်တွေ ယူလာပေးနိုင်ရင်တော့..."

"ဒီကြောင်အတွက် မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကျေးဇူးပဲ။"

လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရိုင်းစိုင်းသော တောင်းဆိုချက်ကို အေးစက်စွာ ချေဖျက်လိုက်သည်။ လူတစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် အကြည့်ချင်းပြိုင်နေကြသည်။

အဘိုးဟွေ့က သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက အဲ့ဒီ လူစားထိုးရဲ့မျက်နှာကို တကယ်ပဲ ပြင်ပေးနိုင်လို့လား။"

"ငါ လုပ်နိုင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ အဘိုးဟွေ့က စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"လာစမ်းပါ အဆီတုံး၊ ငါ့ကို ကုတ်စမ်း။ မျက်နှာကို ပစ်မှတ်ထား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို ပြောသည်။

လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများသည် သူ၏ ခြေဖဝါးအသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်နေသောကြောင့် ၎င်းသည် ကုတ်ခြင်းထက် ပုတ်ခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ ဒဏ်ရာမရှိသော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောသည်။

"အဆီတုံး၊ မင်းဒီလောက်ပဲလုပ်နိုင်တာလား။ မင်းမေ့သွားပြီလား။ ငါက မင်းရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အတူတူ အိပ်ခဲ့တာလေ။"

ဤသည်မှာ လောင်တ၏ ဘဝတွင် တစ်ခုတည်းသော နောင်တဖြစ်သည်။ ကြောင်ဝကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ကုတ်ခြစ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှ သွေးထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်သွားသည်။

"သွေး။"

သူ၏ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလျက် သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဘိုးဟွေ့လည်း လောင်တက သူ၏သခင်ကို အမှန်တကယ် နာကျင်အောင် လုပ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ ဒဏ်ရာကို အဘိုးဟွေ့အား ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဘိုးဟွေ့၊ ဒါကို မြင်လား။"

"တော်ဝင်တော်တွေ။"

လောင်တက အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်သည်။ အစိမ်းဖျော့ရောင် အလင်းတန်းအချို့ တလက်လက်တောက်ပလာပြီးနောက် သူမ၏ ဒဏ်ရာထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဘိုးဟွေ့နှင့် လောင်တတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"တန်ခိုးတော်ပဲ။"

အဘိုးဟွေ့က ပြောသည်။

"နတ်ဆိုးရဲ့ မှော်ပညာပဲ။"

လောင်တက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို ထပ်မံ ရိုက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခု စိတ်မပူတော့ဘူး။"

အဘိုးဟွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူပြုံးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါက အခမ်းအနားကြီးနေ့မှာ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးကို သေအောင်လုပ်ပစ်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအကြောင်းကိုပဲ ပိုပြီးစဉ်းစားပါ။ အဲ့ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။"

"........."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ မြင်လား။ ဒီကောင်က သူ့ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်။

"မင်း ရူးနေလား။ ဒီကြောင်က ငါ့ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်အကြောင်း ပြောနေတာ။ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခု ပေးစမ်းပါ။"

လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို တုံ့ပြန်မှု ပေးမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ရိုက်နှက်တော့သည်။

"မြောင်။"

လောင်တက သူ၏ ခြေသည်းများကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့တွင် ထုတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ဖန် လူနှင့်ကြောင်တို့သည် အဘိုးဟွေ့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရန်ဖြစ်ကြပြန်သည်။

.....

ဤသို့ဖြစ်ပျက်နေချိန်တွင် ရှဲ့အန်းယိသည် တရားရုံး၏ နန်းတွင်းအကျဉ်းထောင်များတွင် သူ၏မိခင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အမေ။"

အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် သူ၏မျက်စိကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သံတိုင်များကို ကိုင်ဆွဲပြီး သခင်မဝမ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ အကြီးဆုံးသား အကျဉ်းထောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် မျက်နှာညစ်ပတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ငိုကြွေးတော့သည်။ သူမ၏ ကလေးသည် အမြဲတမ်း ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော အစားအစာများကို စားသုံးကာ ပိုးထည်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘယ်တုန်းကမှ ဤမျှဒုက္ခ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

"အမေ၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။"

ရှဲ့အန်းယိက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"သားရယ်... အမေက သားရဲ့အဖေကို မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်လာခဲ့တာ။ သခင်မကြီးက ခွင့်ပြုလို့သာ အမေ ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာ။"

သခင်မဝမ်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

ရှဲ့အန်းယိ၏ မျက်နှာအမူအရာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

"အဖေက သားကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။"

"သူ မစွန့်ပစ်ပါဘူး။ အမေမြင်ရသလောက်တော့ သားရဲ့အဖေက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ပြန်ပြီး အလုပ်များနေပြန်ပြီ။ အမေက သူ တပ်ဖွဲ့တွေအကြောင်း တစ်ခုခုပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။"

"တပ်ဖွဲ့တွေ။"

ရှဲ့အန်းယိ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သခင်မဝမ်က "အသေးစိတ်တော့ အမေမသိဘူး၊ သိနိုင်တဲ့နည်းလမ်းလည်း မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားရယ်၊ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် သည်းခံလိုက်ပါ။ အမေခံစားရသလောက်တော့ သားရဲ့အဖေ အောင်မြင်သွားရင် သား ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ပါ။"

"အမေ၊ အဖေ ဘာတွေလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ။"

ရှဲ့အန်းယိက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"နန်းတွင်းရေးရာကိစ္စတွေကို သားရဲ့အဖေက အမေ့ကို ဘယ်တုန်းကများ ပြောပြဖူးလို့လဲ။ ဒါက အမေ့ရဲ့ အတွေးသက်သက်ပဲ။ သားရဲ့အဖေက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ထပ်ပြီးတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်နေလောက်တယ်။"

ရှဲ့အန်းယိ၏ နှုတ်ခမ်းများ နှစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"အမေက သားရဲ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လာလုပ်ပေးတာပါ။"

သခင်မဝမ်က လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည် ထုတ်ယူပြီး ရှဲ့အန်းယိ၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"သားရဲ့အဖေက ဒီနေ့ သားရဲ့သားငယ်လေးအတွက် ကိုယ်ပိုင်ကျူရှင်ဆရာတစ်ယောက် ငှားလိုက်တယ်။ သူက သားကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ကျူရှင်ဆရာ ငှားပေးမှာလဲ။"

ရှဲ့အန်းယိသည် သခင်မဝမ်၏ စကားကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူ၏သားများနှင့် မြေးများကို နန်းတွင်းတွင် အရာရှိအဖြစ် ဘယ်တော့မှ ခန့်အပ်ခြင်းမပြုရန် တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်က သူ၏သားကို သင်ကြားရန် ကိုယ်ပိုင်ကျူရှင်ဆရာတစ်ယောက် ရှာဖွေပေးခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခြင်းမခံရသေးပေ။

"အမေက သားကို ဒီထက်ပိုပြီး မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး။"

သခင်မဝမ်က ရှဲ့အန်းယိ၏ မျက်နှာကို သန့်စင်ပေးပြီးနောက် ပြောသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို ထပ်မံ ပွတ်သပ်ပြီး ပြောသည်။

"အမေ အခု သွားတော့မယ်၊ ဒါကြောင့် သား ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။"

ရှဲ့အန်းယိသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး သူ့မိခင်ကို ဦးချကန်တော့လိုက်သည်။ သခင်မဝမ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဓားတစ်ချောင်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ သူမ အလွန်နာကျင်ခံစားလိုက်ရသည်။ အကျဉ်းထောင်များမှ ထွက်ခွာရာလမ်းတွင် သူမသည် ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်ရာ သံတိုင်များကို ကိုင်ဆွဲနေသော သခင်မငယ်ဝမ်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

"အဒေါ်။"

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သခင်မဝမ် ရပ်တန့်သွားသည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ ကလေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းနေပြီး မျက်နှာတွင် သွေးမရှိပေ။ ယခင်က သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလှပြင်ရန် ဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် မျက်နှာတွင် မိတ်ကပ်မရှိပေ။ သခင်မဝမ်သည် ရုတ်တရက် ဤတူမသည် သာမန်ရုပ်ရည်သာရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

***