ရုပ်ရည်ချောမောသော နတ်ဆိုး

"အဒေါ်၊ ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။"

သခင်မငယ်ဝမ်က သခင်မဝမ်ကို ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အဖြေက အေးစက်လှသည်။

"နင့်ကို ကယ်ရင် ငါ့သားကို ဘယ်သူက ကယ်မှာလဲ။"

သခင်မငယ်ဝမ်၏ ရှိုက်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သခင်မဝမ်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါ စုံစမ်းပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိပြီးပြီ။ နင်သာ မငိုယိုဘဲ ရန်မလုပ်ခဲ့ရင် အန်းယိက နင့်ကို နန်းတော်ထဲကို အစတည်းက ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧကရီရဲ့ အမိန့်က ပထမဇနီးတွေကိုပဲ ဖိတ်ကြားခဲ့တာ။ ငါနင့်ကို မေးပါရစေ၊ နင်က ဘယ်လိုဇနီးမျိုးထဲမှာ ပါလို့လဲ။"

သခင်မဝမ်သည် စကားပြောရင်း ဒေါသထွက်လာသည်။ အကယ်၍ သူမ၏သားက ထိုနေ့တွင် ဤမိန်းမကို နန်းတော်သို့ ခေါ်မသွားခဲ့ပါက အခြေအနေများ ဤမျှဆိုးရွားသွားမည်လား။

"မကောင်းတဲ့ကောင်မ။ နင့်ကို အိမ်မှာ ငါက အလိုလိုက်ထားတာ အဆင်ပြေပေမဲ့ အဲ့ဒါက နန်းတော်ဟဲ့။ နင်က မျက်ရည်အနည်းငယ်နဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ အပြုအမူလေးတစ်ခုက လူတိုင်းက နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။"

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သခင်မဝမ်ကို မျက်ရည်များစိုစွတ်နေသော ပါးပြင်များဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤအဒေါ်နှင့် ယောက္ခမတော်စပ်သူသည် သူမကို ကြမ်းတမ်းသော စကားများ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။

"နင်က အန်းယိကိုပဲ ထိခိုက်စေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အမျိုးသမီးအားလုံးကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့တာ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နှုတ်တော်ကနေ ‘မိန်းမယုတ်’ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ မိန်းကလေးအားလုံးရဲ့ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ရေး အလားအလာတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။"

"အ... အဒေါ်။"

သခင်မငယ်ဝမ်သည် ဤသည်မှာ မမှန်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် အဆုံးတွင် အားလုံးသည် သူမ၏ အပြစ်ဖြစ်သွားရသနည်း။ သူမ ဘယ်နေရာတွင် မှားယွင်းခဲ့သနည်း။ ရှဲ့အန်းယိသည် အစကတည်းက သူမနှင့် စေ့စပ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမသည် တရားဝင်ဇနီးမယားအစား တန်းတူဇနီးအဖြစ်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး သာမန်ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်တော်၏ ဘေးတံခါးမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရှဲ့အန်းယိအတွက် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး သူ၏ဘေးတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်၊ သို့ဆိုလျှင် သူမ၏ အမှားများက အဘယ်နည်း။

သခင်မဝမ်သည် သူမ၏လက်စများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သခင်မငယ်ဝမ်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ ယခု ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမသည် ဤမိန်းကလေးကို အလကားသက်သက် အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ အခြေအနေများ ဤသို့ အဆုံးသတ်မည်ဟု သူမ သိခဲ့ပါက သူမကို အိမ်တော်သို့ ဝင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ သခင်မဝမ်၏ ပုံရိပ်သည် အဝေးသို့ သေးငယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သခင်မငယ်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်လာပြီးနောက် သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင့်တို့ ရှဲ့မျိုးနွယ် ဝဋ်လည်လိမ့်မယ်။ ရှင့်တို့ မုချ ဒုက္ခရောက်ကြမှာပဲ။"

သခင်မဝမ်၏ ပုံစံသည် ခန်းမအဆုံးရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အနာဂတ်တွင် ရှဲ့အန်းရှီ အဆင်ပြေသွားသောအခါ သူမသည် သူမ၏သားအတွက် အခြားကောင်းမွန်သော ဇနီးတစ်ယောက် တောင်းဆိုမည်ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက မိန်းမယုတ်ဟု တံဆိပ်ကပ်ခဲ့သော သခင်မငယ်ဝမ်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်ရှိ ပထမဇနီး၏ အကြီးဆုံးသားနှင့် အိပ်ရာမျှဝေခွင့်ပြုသင့်သူမဟုတ်ပေ။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သံတိုင်များကို မှီ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျထိုင်လိုက်သည်။ ခင်ပွန်း၏ မိသားစုက သူမကို စွန့်ပစ်လိုကြပြီး သူမ၏ မိဘမိသားစုကလည်း သူမကို စွန့်ပစ်ရန် စီစဉ်နေသည်။ ဘာကြောင့် သူတို့အားလုံးက သူမကို ဒီလိုဆက်ဆံကြရတာလဲ။ ထိုအတွေးကြောင့် သူမသည် အခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ သို့သော် ယခု သူမ၏ ကံကြမ္မာကို မည်သို့ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလဲ။

ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အချုပ်ခန်းသံတိုင်များကို ခေါက်လိုက်သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် သခင်မဝမ်က သူမကို ကလဲ့စားချေရန် ပြန်လာသည်ဟု ယူဆပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဧည့်သည်၏ မျက်ခုံးများ အေးစက်နေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ နန်းတော်ထဲတွင် မြင်ခဲ့သော လူ၊ လိုကျစ်ကွေ့မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

"စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က သခင်မငယ်ဝမ်ကို ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် ပါးစပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်လုပ်ပြီးနောက် နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားသည်။

"ရှင့်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ။"

"ဒီနေ့ သခင်မချင်က ရေတပ်ရဲ့ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူး ချင်ရွှမ်နဲ့အတူ ကျန်းနန်ကို ပြန်သွားပြီ။ သူတို့က ကျန်းနန်မှာရှိတဲ့ ချင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အိမ်တော်မှာ လက်ထပ်ကြလိမ့်မယ်။ သခင်မချင် ရှဲ့မျိုးနွယ်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက နေ့တိုင်း မင်းရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေအရတော့ မင်းမှာ အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ သူမကတော့ သူမကို အမြဲတမ်း မြတ်နိုးခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ အဆုံးသတ်သွားပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ မိန်းမယုတ်။"

"မိန်းမယုတ် ဟုတ်လား။ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက မိန်းမယုတ်က မင်း၊ ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ သမီးဆိုတာ သိကြတယ်။ မင်းအဒေါ်က မင်းကို အခုလေးတင်ပဲ မပြောခဲ့ဘူးလား။ အထင်ကရ မိသားစုကြီးတွေက မင်းတို့မျိုးနွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးစာချုပ်တွေကို ငြင်းပယ်နေကြပြီ။"

သခင်မငယ်ဝမ်က ငြင်းခုံအော်ဟစ်တော့သည်။

"ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီးသွားပြီ၊ ကျွန်မက အခု ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်မငယ်ဝမ်ပဲ။"

"ဝမ်မျိုးနွယ်က သူတို့ရဲ့သမီးတွေကို သင်ကြားပေးရမယ့် မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းကို သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို မိန်းမယုတ်လို့ ဘာလို့ တံဆိပ်ကပ်ခဲ့မှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က လေသံမာမာဖြင့် ပြောသည်။ သူစကားဆုံးသောအခါ သူသည် သခင်မငယ်ဝမ်၏ ယခုအခါ ပြားချပ်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကိုင်ထားပြီးနောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"မင်းက သခင်မချင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ယုတ်ညံ့တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် နတ်ပူးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သံတိုင်များကို ကိုင်ဆွဲပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူမက စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ပဲ။"

"စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ဇနီး ဟုတ်လား။ သခင်မချင်က ရှဲ့အန်းယိကို တရားဝင် ကွာရှင်းခဲ့တာကို မင်းကို ဘယ်သူမှ မပြောပြခဲ့ဘူးလား။ မင်းခင်ပွန်းကမှ တကယ်တမ်း စွန့်ပစ်ခံရတဲ့သူပဲ။"

သခင်မငယ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီးက သခင်မချင်ကို ထောက်ခံနေသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်တာ မရှိဘူး။"

သခင်မငယ်ဝမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်နေရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း သွေးများဖြင့် နီရဲလာသည်။ ထို သခင်မချင်က သူမထက် မည်သို့သာလွန်နိုင်မည်နည်း။

"သူမနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိုင်းယှဉ်တာ ရပ်လိုက်တော့။ မင်းသူမကို မနိုင်ဘူး။ သူမက ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ ခမ်းနားသည်ဖြစ်စေ၊ သေးနုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကံဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူမမှာ သူမကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်ပစ်မယ့် လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ မင်းကတော့ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်စကို ကာကွယ်ရင်း ဒီမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ ဒါ့အပြင် သူက မင်းနဲ့အတူ စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ဒုက္ခတွေကို မျှဝေခံစားဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က အစဉ်အမြဲ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် ဆက်လက်နားမထောင်လိုဘဲ သူမ၏ နားများကို ပိတ်ထားသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏ စကားများသည် မှန်ကန်နေသေးကြောင်း သူမ သိသည်။

"မင်းက ငါ့အတွက် အသုံးဝင်သေးတယ်။ သခင်မငယ်ဝမ်၊ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ နားများကို ပိတ်ထားသော လက်များကို ချလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်မှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ယခု သူမသည် သဲနွံထဲတွင် ပိတ်မိနေသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို လက်ကမ်း၍ ဆွဲထုတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

"မင်းမှာ သားနှစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ အခု မင်းကို မိန်းမယုတ်လို့ တံဆိပ်ကပ်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက မိသားစုတွေက စွန့်ပစ်လိုက်တော့ မင်းရဲ့ကလေးတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရုပ်ရည်ချောမောသော နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ သူ၏လက်ထဲတွင် ဖမ်းမိနေသော လူသားကို အဆိပ်ခတ်၍ စိတ်ကိုညှို့ငင်ဖမ်းစားနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သခင်မငယ်ဝမ်သည် အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အော်ဟစ်ခြင်းမပြုဘဲ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် လိုကျစ်ကွေ့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

"သခင်မချင်က ဒေသဆိုင်ရာ တပ်မှူးရဲ့ ဇနီးဖြစ်သွားချိန်မှာ မင်းက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတယ်။ ရှဲ့အန်းယိက သေချာပေါက် နောက်အိမ်ထောင်ပြုမှာပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ ဇနီးသစ်နဲ့ ကလေးတွေရလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ကလေးတွေ၊ သခင်မငယ်ဝမ်... ရှဲ့မျိုးနွယ်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်တွေရဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းက ငါ့ထက် ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသင့်တယ်။"

"နောက်ထပ် မပြောပါနဲ့တော့။"

သခင်မငယ်ဝမ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးသည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ အချုပ်ခန်းသံတိုင်များကို ကိုင်ဆွဲပြီး ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးတော့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သံတိုင်များအပြင်ဘက်မှ သူမကို စိတ်ရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် အချိန်သည် နှေးကွေးသွားပုံရသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။"

နောက်ဆုံးတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူစောင့်မျှော်နေသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ရက်ကြာရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ အမိန့်တစ်ခု ပို့လိုက်မယ်။ မင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်လုပ် ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်မကြီးကို အဲ့ဒီပစ္စည်းကို စားအောင် လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်။"

သခင်မငယ်ဝမ်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

"ရှ... ရှင် ကျွန်မကို သခင်မကြီးကို ဘာပေးစေချင်တာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက အဲ့ဒီ အဘွားကြီးကို ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်ရှိသေးတာလား။ သခင်မငယ်ဝမ်၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကြည့်ရှုတဲ့သူကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။ အခုက မင်း ကိုယ်ကျင့်တရားတွေပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။"

သခင်မငယ်ဝမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အထူးတာဝန်ပေးထားတဲ့ လူတွေရှိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဒါကိုလုပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ငါ လုံးဝ မလာခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့။"

လိုကျစ်ကွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာပေးနိုင်မှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

"သခင်မချင်ကို ပြန်ခေါ်တာကလွဲရင် ငါ မင်းရဲ့နေ့ရက်တွေကို အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို သူ့ရဲ့စကားတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းခိုင်းနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းက ရှဲ့အန်းယိရဲ့ တရားဝင်ဇနီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

သခင်မငယ်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ စကားများသည် အလွန်လေးနက်သော စကားများဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မည်သို့ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်မည်နည်း။

"မင်းကို အကျဉ်းချဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ အရှင်မင်းကြီးပဲ။ သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ ဒီနေ့ ငါ့သဘောနဲ့ငါ လာခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။"

ဒါဆိုရင် ဒါတွေအားလုံး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အကြံအစည်လား။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ခန့်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဒီအချုပ်ခန်းကနေ ထွက်သွားနိုင်ရင် ငါ့စကားတွေ ယုံကြည်ထိုက်မထိုက်ဆိုတာ မင်း သဘာဝအတိုင်း မြင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ မင်းက မင်းရဲ့ လွတ်လပ်မှုကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး မင်းလုပ်ရမယ့်အရာကို အာရုံမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဒီအကျဉ်းထောင်ကိုပဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းကို ကူညီမယ့် တခြားဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"သခင်မကြီး... သခင်မကြီး သေသွားမှာလား။"

သခင်မငယ်ဝမ်က အလွန်ခက်ခဲစွာ မေးလိုက်သည်။

"သူမ မသေပါဘူး။ သူမက အသက်ကြီးပြီး လေထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ်လောင်နေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်လို ဖျားနာနေပြီ။ ဘယ်သူက သူမရဲ့အသက်ကို ယူလောက်အောင် ရက်စက်မှာလဲ။"

"ဒါဆို ရှင်..."

"မင်း လုပ်မှာလား မလုပ်ဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မေးရန် အချိန်မပေးပေ။ သခင်မငယ်ဝမ် တုံ့ပြန်မှု မပြုနိုင်မီတွင် သူမသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်နေပြီးဖြစ်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီလောက်တောင် အထင်မသေးသင့်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ရှဲ့အန်းယိရဲ့ ကလေးတွေကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပဲ။ သူတို့က မင်းတို့အားလုံးကို ဒီအတိုင်းပဲ စွန့်ပစ်လိုက်ရင် ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ မျက်နှာအတွက် မကောင်းဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က သခင်မငယ်ဝမ်ကို လေသံပေါ့ပေါ့ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်၏ လက်ချောင်းများသည် သံတိုင်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ဆစ်များသည် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အားကြောင့် ဖြူဖွေးသွားသည်။

"ငါ့စကားတွေကို ရှဲ့မျိုးနွယ်ကိုလည်း ပြောပြလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့မျိုးနွယ်က မင်းကို ကျေးဇူးတင်နိုင်ပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ရဲ့အမိန့်ကို မရုပ်သိမ်းမချင်း မင်းက အမြဲတမ်း မိန်းမယုတ်ပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ။ မင်းနဲ့ ရှဲ့အန်းယိရဲ့ ကလေးတွေကလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာလို့ ယုံကြည်ရမှာလဲ။"

သခင်မငယ်ဝမ်က ပြန်ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ မှိန်ဖျော့၍ တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေသော မီးအိမ်အလင်းရောင်သည် သူ၏ နောက်ပြန်လှည့်နေသော ပုံစံနောက်တွင် အရိပ်ရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သခင်မငယ်ဝမ်၏ ခွန်အားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန် လျှောကျသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုသော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းများ ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ နန်းတွင်းအကျဉ်းထောင်များမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် ထောင်မှူးတစ်ဦးက သူ့ထံချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သခင်မဝမ် အိမ်တော်ကို ပြန်သွားပါပြီ။ မထွက်ခွာခင်မှာ သူမက အကျဉ်းထောင်အစောင့်တွေကြားမှာ ခွဲဝေဖို့ ငွေစက္ကူတန်ဖိုး ၁,၀၀၀ ပေးသွားပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ။ ခင်ဗျား ပင်ပန်းသွားပြီ။"

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ တရားရုံးတွေက အရာရှိတွေကရော ဘယ်လိုလဲ။"

"လက်ရှိအရာရှိတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လက်ရှိရေးရာကိစ္စတွေကို စိတ်ပူတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ရှဲ့အန်းယိနဲ့ သူ့အဖွဲ့က တော်ဝင်အမိန့်နဲ့ အပြစ်ပေးခံရတဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေပဲ။ တရားရုံးမှာ သတ္တိရှိရင်တောင်မှ သူတို့က သူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ မဝံ့ရဲဘူး။"

ထောင်မှူးက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် တရားရုံးများမှ အမြန်ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာပြီးနောက် သူ၏မြင်းပေါ်တက်၍ နန်းတော်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ မိဘ သို့မဟုတ် အကြီးအကဲ ဆွေမျိုးများ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ သူတို့၏သားသည် မိဘကို သိတတ်ခြင်းလက္ခဏာအဖြစ် သုံးနှစ်ကြာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို စောင့်ထိန်းရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏မြင်းပေါ်တွင် လိုကျစ်ကွေ့၏ အကြည့်သည် လမ်းဘေးရှိ အဘွားအိုတစ်ဦးထံတွင် တန့်နေသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့ သေဆုံးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကဲ့သို့ တန်ခိုးအာဏာကြီးမားသော လူတစ်ဦးပင် သူ၏ မိဘကို သိတတ်ခြင်းကို ပြသရန် အများပြည်သူဘဝမှ အနားယူရန် ဖိအားပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းအားဖြင့် သူသည် ပလ္လင်ကို အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ လူစားထိုးကို များစွာ အသုံးချနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟား။"

လိုကျစ်ကွေ့က သူ၏မြင်းကို ဆံပင်ဖြူအဘွားအိုကို ဖြတ်ကျော်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ အဘွားကြီး သေရမည်။ ထိုအခါမှသာ ရှဲ့မျိုးနွယ်ရှိ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြို့တော်မှ ခေါ်ထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

.....

သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ ရထားဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ ဆင်းသက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ဘယ်မှာလဲ။"

အစ်မကြီးထန်က သခင်မဝမ်ကို ကြိုဆိုရန် လာခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မရဲ့ စကားကို ပြန်လည်ဖြေကြားရရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက ထွက်မလာသေးပါဘူး။"

သခင်မဝမ်သည် အိမ်တော်တံခါးများသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားရင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ အဘွားကြီး၏ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး တံခါးဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သခင်မဝမ်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အလျင်အမြန် စကားပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ၊ သခင်မကြီးက သခင်မကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။"

သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် အစ်မကြီးထန်နှင့်အတူ သခင်မကြီး၏ ခြံဝင်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

***