ကိုယ်ကျိုးအတွက် သိက္ခာကို စတေးခြင်း

သခင်မကြီး၏ အဆောင်သည် သူမ၏ မြေးများနှင့် အိမ်တော်ရှိ အမျိုးသမီးများ စကားပြောရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သခင်မဝမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သခင်မကြီးသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးစေ့တစ်ကုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျ၍ ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

သခင်မဝမ်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မဖန်တီးပြီး သူမ၏ ဘေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အမေ၊ ချွေးမ ရောက်ပါပြီ။"

သခင်မကြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ ယခင်က ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ တိမ်ဖုံး၍ နောက်ကျိနေသည်။ သူမသည် သခင်မဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့မြေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမေ့ရဲ့မြေးက အဆင်ပြေနေပုံရပါတယ်။"

"ငါ့လို အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ အန်းယိက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီလိုဒုက္ခမျိုး တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေနေနိုင်မှာလဲ။"

အဘွားကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သခင်မဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"သခင်မငယ်ဝမ်ကရော ဘယ်လိုလဲ။"

အဘွားကြီးက ဆက်မေးသည်။

"ချွေးမ ခံစားရသလောက်တော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပုံရပါတယ်။"

သခင်မဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပဲလား။"

သခင်မဝမ်၏ လက်များသည် သူမ၏ လက်စွပ်များအတွင်း၌ လက်သီးများအဖြစ် ဆုပ်ထားသည်။

"နင့်ရဲ့ အဲ့ဒီတူမက မသေသေးဘူး၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့က သူ့ကို လူတွေကို ပိုပြီးထိခိုက်စေဖို့ ထားခဲ့ရမှာလား။ နင်ကိုယ်တိုင် သူ့ကို အဆုံးသတ်ဖို့ စိတ်မခိုင်ရင် အကျဉ်းထောင်အစောင့်တစ်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်သင့်တယ်။"

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးစေ့များ ရှိနေသော်လည်း အဘွားကြီး၏ စကားများတွင် ကရုဏာ လုံးဝကင်းမဲ့နေသည်။

"ချွေးမက အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးပါဘူး။"

သခင်မဝမ်၏ အသံ သေးငယ်သွားသည်။

အဘွားကြီး ဆို့နင့်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရင်စကားတွေက နင့်အတွက် အလကားပဲလား။"

သခင်မငယ်ဝမ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤချွေးမကို နန်းတွင်းအကျဉ်းထောင်များသို့ အဘယ်ကြောင့် သွားရောက်ခွင့်ပြုမည်နည်း။

သခင်မဝမ်က ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။

"သခင်မငယ်ဝမ်ကလည်း နုနယ်ပြီး နူးညံ့တဲ့ အမျိုးအစားပဲ။ အမေ၊ သူ အဲ့ဒီအချုပ်ခန်းတွေထဲမှာ ကြာကြာမခံနိုင်ပါဘူး။"

သခင်မကြီးက သူမ၏ လက်တင်ခုံကို ရိုက်နှက်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနိုင်ခဲ့မှာပဲ။ ဒါက အချုပ်ခန်းထဲမှာ သေဆုံးသွားတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ။"

သခင်မဝမ်သည် အဘွားကြီး၏ စကားကြောင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် အဖြစ်မှန်ကို နားလည်သော်လည်း ဤမျှ ရက်စက်သော အရာတစ်ခုကို သူမကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်ပေ။ အဘွားကြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဝမ်မျိုးနွယ်။ ဘာကြောင့်များ သူမသည် ထိုအချိန်က ဝမ်မျိုးနွယ်ကို မျက်စိကျခဲ့သနရသလဲ။

အဘွားကြီး သခင်မဝမ်ကို ဒေါသထွက်နေစဉ် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦး ခေါ်ဆောင်လာသော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူသည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဝါဖျော့၍ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ သူသည် သူ၏ ဆံပင်ကို မြက်ပင်များဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဒုက္ခသည်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ဘာလို့ ဒူးမထောက်သေးတာလဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းက အံ့အားသင့်နေသော အဘိုးအိုကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအို အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

"ထလိုက်ပါ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထိုလူ ဦးချကန်တော့ခြင်း မစတင်မီ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်က အသက်အရွယ် တူတူလောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီလို အခမ်းအနားတွေကို အလေးမထားကြပါစို့။"

အဘိုးအို တုန်လှုပ်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အရေးမစိုက်ရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူက မည်သို့ဝံ့ရဲမည်နည်း။ ဤသည်မှာ အခြားမဟုတ်၊ အာဏာပိုင်တစ်ဦးအောက်နှင့် လူသောင်းပေါင်းများစွာအထက်တွင် ရပ်တည်နေသော အမတ်ချုပ်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးနည်းသော ဒုက္ခသည်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလူရှေ့တွင် မျိုးဆက်တူ တန်းတူညီမျှသူအဖြစ် မည်သို့ယူဆနိုင်မည်နည်း။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အိမ်တော်ထိန်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ သူသည် အခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် သူက အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်လူက ခင်ဗျားကို အသေးစိတ်တွေ ပြောပြပြီးပြီလား။"

အဘိုးအို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့၊ သူပြောပါတယ်။"

"ကြောက်နေလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးသည်။

အဘိုးအို ခေါင်းမော့၍ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ညင်သာစွာ ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောလို့ရပါတယ်။"

အဘိုးအို ခဏတဖြုတ် တွန့်ဆုတ်ပြီးမှ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ကြောက်ပါတယ်။"

သူသည် သူ၏ မိသားစုကို မြောက်ဘက်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး မြို့တော်သို့ ရောက်သည်အထိ တောင်းရမ်းစားသောက်ခဲ့သည်။ ယခု သူတို့သည် မြို့၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် အလှူခံပစ္စည်းများဖြင့်သာ နေထိုင်နေကြသည်။ ညက အမတ်ချုပ်ကြီး၏ လူတစ်ဦးက သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီး တကယ့်အိမ်တစ်လုံးတွင် နေရာချပေးကာ မြို့ထဲတွင် မှတ်ပုံတင်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏သားကို လက်လုပ်လက်စားအလုပ်တစ်ခု တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူ၏ မြေးငယ်များကို ဂန္ထဝင်စာပေများ လေ့လာရန် ကျောင်းတွင် စာရင်းသွင်းပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်များအားလုံးသည် အဘိုးအို ငြင်းပယ်နိုင်သော အရာများမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခု သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကိုယ်တိုင်ကို ကြည့်နေရသောအခါ သူသည် စိတ်မအေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့နှင့်အတူ နောင်တရမှုတို့ ရောနှောနေသည်ကို မကူညီနိုင်ဘဲ ခံစားနေရသည်။ အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်ရှိ ဒုက္ခသည်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆန်ပြုတ်ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့သည်ဟု ပြောလျှင် ကျွန်တော် ကိုယ့်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဆိုသည်။

"ခင်ဗျား ကြောက်ရုံတင်မကဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးအတွက်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။ ခင်ဗျားက အထက်မှာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေအားလုံးအတွက်လည်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။"

အဘိုးအိုက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောသည်။

"အ... အရှင်အမတ်ချုပ်ကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို လာခဲ့တယ်လေ။"

အဘိုးအိုသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ကျောကို ကုန်းထားလိုက်သည်။ မှန်ပါသည်။ ငါ အရှင်မင်းကြီးက လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ သိတယ်၊ ငါကိုယ့်သိက္ခာကို ဆန့်ကျင်နေတယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လာခဲ့တယ်။ သူသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်တော့မှ မော့မော့မတ်မတ် ရပ်တည်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီကမ္ဘာမှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကားရတဲ့ လက်ဆောင်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ခင်ဗျား အကျိုးအမြတ်တွေ ရချင်တယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမယ် မဟုတ်လား။"

အဘိုးအိုသည် သူ၏ ဆေးကြောပြီးသား လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် သူ၏ အရေပြားတွင် ကပ်နေသေးသော အညစ်အကြေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ တိုးတိုးလေး သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရှင်အမတ်ချုပ်ကြီး၊ တကယ်... တကယ်ပဲ သေဆုံးမှုတွေ မရှိဘူးလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီဆေးကရော။"

"ဒါက လူတွေကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အဘိုးအိုကို ကတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိမ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ပြန်လာပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ယူနိုင်ပါတယ်။"

"ကျွန်... ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး၊ ဒီနိမ့်ကျတဲ့လူက မဝံ့ရဲပါဘူး။"

အဘိုးအို အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။

"ကျွန်တော်၊ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ခင်ဗျားလို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို လိမ်ညာဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိပါဘူး။ အခု ပြောပါဦး၊ ခင်ဗျား ကြောက်နေသေးလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြုံးပြလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် သူ၏ မိသားစု၏ တောက်ပသော အနာဂတ်အလားအလာများကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူ၏နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်တော့ပါဘူး။"

"ခင်ဗျားကို လက်ဆောင်ပေးမယ့်အိမ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်အချို့ကို အဘိုးအိုထံ လွှဲပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုရဲ့ မြို့အတွက် မှတ်ပုံတင်ပုံစံတွေနဲ့အတူပဲ။"

အဘိုးအိုသည် စာရွက်များကို အလျင်အမြန် လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် စာအုပ်များ တစ်ခါမှ မဖတ်ဖူးသော်လည်း စာရွက်ပေါ်ရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို မှတ်မိနိုင်သည်။ ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိများ၏ တံဆိပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ထိုစာလုံးများကို မြင်ရခြင်းသည် သူ၏ မူလက ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာကို အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"အရာအားလုံး ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ဒီမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်။ ကြိုတင်ပြီး ဂုဏ်ယူပါတယ်လို့ ပြောပါရစေ။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် သူ၏ လက်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ဆုပ်ထားပြီး အကြီးတန်းအရာရှိတစ်ဦး၏ မာနမရှိဘဲ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဦးချကန်တော့လိုက်သည်။

"ဆေးသောက်တဲ့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ဒွါရခုနစ်ပေါက်ကနေ သွေးထွက်ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား မကြောက်ရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ သေချာပေါက် သေမှာမဟုတ်လို့ပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

အဘိုးအိုက သဘောတူလိုက်သည်။

"သွားတော့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် အခန်းမှ တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အပြုံးသည် သူထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲတွင် နဉ်ယွီကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းမရှိပါက သူသည် ဒုက္ခသည်များကို ပုန်ကန်ရန် လှုံ့ဆော်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးလှုပ်ရှားမှုဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည်များ နန်းတော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် ပရမ်းပတာအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ နဉ်ယွီကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်စေပြီးနောက် သူ့ကို အစားထိုးခိုင်းနိုင်သည်။ မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို ကာကွယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မကာကွယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ယခု အရေးမကြီးတော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တစ်ဖန် ကျရှုံးနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပုရွက်ဆိတ်ငယ် အားမော့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ စာကြည့်ခန်းမှ ထိတ်လန့်တကြား အလျင်အမြန် တွားသွားထွက်ခွာလာသည်။ သူသည် ရှောင်ယောင်းကို ထိုလူက သူ့ကို ထပ်မံထိခိုက်စေရန် ကြံစည်နေကြောင်း ပြောပြရမည်ဖြစ်သည်။

.....

တစ်နာရီအကြာတွင် အိမ်တော်ထိန်းသည် အခြားဧည့်သည်တစ်ဦးကို စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အသစ်ရောက်လာသူကို မေးသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စကားကို ပြန်လည်ဖြေကြားရရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဘိုးဘေးခန်းမရဲ့ အဓိကခန်းမကို သွားစစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ အဲ့ဒီမှာ မြေအောက်ခန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ငါးမီတာလောက် နက်ပါတယ်။ အဖုံးက ကီလိုတစ်ထောင်လောက် ရှိပါတယ်။ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ဘယ်သူမဆို ပြန်ထွက်လာဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီး အဓိကခန်းမကို သွားခဲ့လား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးသည်။

ထိုလူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး မသွားခဲ့ပါဘူး၊ သူ့အစား ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မလွှတ်ခဲ့ပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဧည့်သည်ထံသို့ အဖြူရောင်ပုလင်းနှစ်လုံး လွှဲပေးလိုက်သည်။

"သူတို့က အခမ်းအနားမတိုင်ခင် အဓိကခန်းမကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိမ့်မယ်။ ဘိုးဘေးခန်းမမှာရှိတဲ့လူကို ဒီပုလင်းနှစ်လုံးထဲက အမှုန့်တွေကို အဲ့ဒီအခန်းထဲကို ဖြန်းခိုင်းလိုက်။ အဲ့ဒီအမှုန့်တွေကို အောက်မှာ မဖြန်းခင်မှာ ရောနှောလို့မရဘူးဆိုတာ သေချာမှတ်ထား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ဧည့်သည်က မည်သည့်မေးခွန်းမှ မမေးဘဲ ပုလင်းများကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူသိသလောက်တော့ ၎င်းသည် အဆိပ်ဖြစ်ရမည်။

"သူတို့ လုပ်တာကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် ကြည့်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ သံသယမဝင်အောင် သူတို့ အရမ်းဂရုစိုက်ရမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"အမှားတစ်ခုခုရှိရင် ငါ မင်းကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဧည့်သည်သည် သူ၏ သဘောတူညီမှုကို ပြသရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"သွားတော့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ယခု သင့်လျော်သော အစီအစဉ်များအားလုံး ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ နှစ်ရက်အတွင်း မဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာဖြစ်သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အသိုက်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ၎င်း၏ နေထိုင်သူများသည် အစာရှာရန် တစ်နေရာရာသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်ထဲသို့ တူးဆွရင်း သူ့ကိုယ်သူ မန္တန်တစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ လူသားတို့၏ ကိစ္စများကို ကောင်းကင်ဘုံက ဆုံးဖြတ်သည်။ သူသည် သူလုပ်နိုင်သမျှ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ သို့ဖြစ်ရာ ယခု ကံကြမ္မာအပေါ် မူတည်နေသည်။

.......

လိုကျစ်ကွေ့ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး ကောက်ညှင်းလုံးများကို ကိုက်စားနေသည်။ နှင်းဝံပုလွေပေါက်လေးသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး အိပ်ပျော်နေစဉ် ဟောက်တောင်နေသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား ပြန်လာပြီလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးနှစ်ဖက်သည် ကောက်ညှင်းလုံးများဖြင့် ပြည့်နေသေးသည်။ သူမသည် ပြုံးပြပြီး သူ့ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်း၍ နှင်းဝံပုလွေပေါက်လေးကို ကောက်ယူပြီး အနီးအနားရှိ စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ပြနေတာလဲ။ ဝံပုလွေပေါက်တစ်ကောင်ကို မင်းရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ထားတာလား။"

နှင်းဝံပုလွေပေါက်လေး မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ဘယ်သူကောက်ယူသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူသည် ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုတိရစ္ဆာန်ကို သူ၏မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒါက ဝံပုလွေလား ခွေးလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကောက်ညှင်းလုံးတစ်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ စားချင်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ကောက်ညှင်းလုံးတစ်ဝက်ကို တစ်ကိုက်တည်းဖြင့် စားပစ်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏ ဘေးတွင်ထိုင်ပြီး သူမအတွက် ရေတစ်ခွက် လောင်းပေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် မစားခင် ရေသောက်လိုက်ဦး။ အဲ့ဒါတွေက တကယ်ပဲ အရသာရှိလို့လား။"

"အရသာရှိတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက မုန့်ကြမ်းတွေထက် အဆတစ်ရာ အရသာရှိတယ်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့၏ ဘေးရှိ မိန်းကလေးက ကောက်ညှင်းလုံးတစ်လုံးကို ကိုက်စားရင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် ရေခွက်ကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းရှေ့တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ရေနည်းနည်းသောက်လိုက်ဦး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေနွေးတစ်ငုံသောက်ပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းထဲရှိ ကောက်ညှင်းလုံးအကြွင်းအကျန်များကို မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ယင်းလေက ရှင် ရှဲ့အန်းယိနဲ့ သခင်မငယ်ဝမ်တို့နဲ့အတူ ပွဲကြည့်ဖို့ နန်းတွင်းအကျဉ်းထောင်တွေကို သွားခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မကြားတယ်။"

‘ပွဲကြည့်’ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ လက်တစ်ဖက်မြှောက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။

"သူတို့က ဘယ်လိုပြပွဲမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"ကျွန်မ အချိန်ရတဲ့အခါ ကျွန်မလည်း သွားကြည့်မယ်။ လူယုတ်မာတွေနဲ့ ကြာပန်းဖြူလေးတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ်၊ ဟားဟားဟား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ ခေါက်ခံရသောနေရာကို ထိကိုင်ရင်း ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက ဘယ်လိုဝါသနာမျိုးလဲ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဲ့ဒီ ရှဲ့လူယုတ်မာနဲ့ ကြာပန်းဖြူလေးက အခု ငိုနေကြလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စပ်စုစွာ မေးသည်။

"သခင်မငယ်ဝမ်က ငိုနေတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ ရှဲ့အန်းယိကိုတော့ သူ လုံးဝ သွားမတွေ့ခဲ့ပေ။

"သူမနဲ့ ထိုက်တန်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။

"အာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကိုကြည့်ရင်း သူမ၏ ကျယ်ပြန့်သော ဗာဒံစေ့ပုံ မျက်လုံးများ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခဏတဖြုတ် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆန့်တန်း၍ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရင်း ကျန်ရှိသော ကောက်ညှင်းလုံးတစ်ဝက်ကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မမျက်လုံးတွေ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မျက်ချေးရှိလို့လား။"

ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားပြီ။ အခု သူမက ခေါင်းအစခြေအဆုံး သန့်ရှင်းနေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏ လက် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ထပ်မံ ခေါက်လိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ် မျက်ချေးအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးလို့လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငြိမ်မခံတော့ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ဆွဲပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေနေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့၏ လက် ထပ်မံ တုန်လှုပ်သွားသည်။ မှန်တယ်၊ ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အခုလေးတင်ပဲ ငါက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ လှတယ်လို့ တွေးမိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက အဲ့ဒါတွေကို တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေလို့ တွေးမိလို့ သွားထိခဲ့တာ...

***